Als artiest is er bijna niets mooier dan de soundtrack te vormen bij belangrijke mijlpalen in iemands leven. Ook Richy Mitch & The Coal Miners koesterde lang die droom en zag deze geheel onverwachts uitkomen toen een snippet van “Evergreen” massaal werd opgepikt op TikTok. Het stukje werd inmiddels in een half miljoen videos gebruikt en ook op Spotify verkent het nummer nieuwe hoogtes. Onlangs haalde het zelfs de magische kaap van de miljard streams. Het legt de bescheiden indiefolkband uit Colorado Springs/Seattle in ieder geval geen windeieren, al zou je daardoor bijna vergeten dat ze nog meer muziek te bieden heeft. Dit jaar bracht ze zelfs twee nieuwe albums uit, met Colorado’s On Fire Again en No Silent Monks om de nieuwbakken fans het nodige luistervoer aan te bieden. De Brusselse Botanique kregen de Amerikanen hoe dan ook nog niet uitverkocht, al hing er wel een knusse en warme sfeer in de Orangerie.
In Tennessee maken ze niet alleen country en southern rock, althans daar wou HAFFWAY ons gisteren van overtuigen. In zijn thuisbasis Nashville zette hij al enkele straffe nummers op papier die hij gisteren in zijn eentje kwam voorstellen in een zich langzaam vullende Orangerie. Wat reverb en echo’s op zijn gitaar en stem waren de enige middelen die hij hanteerde om zijn muziek voller te laten klinken, al bleef de melancholische ondertoon steeds primeren. Tussen zijn nummers door liet hij ons kennismaken met de mens achter HAFFWAY en dat bleek er eentje te zijn met een gezonde portie humor en weinig vrees om in interactie te gaan met het publiek. Zijn cover van Billie Eilish’ “when the party’s over” was een leuk tussendoortje, maar hij maakte nog het meeste indruk met zijn eerstvolgende single die in de komende weken zal verschijnen. In oktober komt overigens zijn eerste album uit en dat zullen we toch maar eens een luisterbeurt geven. Toffe gast!
Na een klein half uur nam Richy Mitch en zijn Coal Miners het roer over. Hoewel ze in het begin best schuchter overkwamen, voelde je bij het openingsduo “Northstar” / “Lone Acacia” wel meteen dat je met vier volbloed muzikanten te maken had. De focus zat er in en je kon ze nauwelijks op een fout betrappen. Het uitgerekte einde van “Lone Acacia” was er tevens eentje dat subtiel zinderde en waar vervangende gitarist Jack Shields zijn innerlijke Johnny Greenwood bovenhaalde. Richy Mitch & The Coal Miners was ook niet echt gehaast en liet de nummers in alle kalmte groeien en bloeien. Veel energie zat er aanvankelijk niet in, al schakelde Mitch Cutts vocaal wel een paar versnellingen hoger tijdens het refrein van “Signal Sender”. Er zat wat meer vaart in en de nummers werden ook dankzij drummer Jakob Ervin iets minder lichtvoetig.
Het enige wat Richy Mitch & The Coal Miners naar onze bescheiden mening nog miste op het podium, is een onderscheidende persoonlijkheid. Het zijn alle vier best vriendelijke gasten, maar echt veel focus of visie zat er niet echt in hun podiumdynamiek. Geen zotte lichtshow of verfraaiende decorstukken op het podium; Richy Mitch & The Coal Miners ging voluit voor de muzikale zegetocht en speelde tussendoor toch nog net iets te defensief. Persoonlijke nummers als “Sierra Vista” of “Sidewinder” hadden een smeulend vuurtje in zich, maar we misten toch nog wat vonken. Mitch Cutts geraakte gelukkig wel loslippiger naarmate het optreden vorderde en kwam met zijn kleine anekdotes ook best wel charmerend over. Zo vertelde hij voor “October Moon”, nota bene een van de onontgonnen parels uit hun recenter werk, over de achtergrond en het verhaal van Colorado’s On Fire Again. Op die manier leerden we ze en passant toch nog een beetje beter kennen.
Hoewel het project al tamelijk lang bestaat, is de bandsamenstelling al verschillende keren gewijzigd. Desondanks kon je wel stellen dat ze in hun huidige vorm best goed op elkaar ingespeeld waren en daardoor ook de mogelijkheid hebben om elke avond de setlist een beetje door elkaar te schudden. Het zal hun spelvreugde ongetwijfeld ten goede komen, want een vorm van sleur of verveling voelden we op het podium niet opkomen. Na een mooi “Lake Missoula” werd “Evergreen” geïntroduceerd als een esoterisch nummer en een echte deep cut uit hun groeiende discografie. We konden er nog best wel mee lachen, want het onderstreepte ook dat Richy Mitch & The Coal Miners zijn grootste succes kan relativeren. Van eigen succes ging het nog stapvoets via een eigen interpretatie van Radioheads “High and Dry” dan toch stilaan richting einde. De wijzers van de klok gingen immers in razend tempo richting curfew.
Doorspelen was de boodschap om het attente publiek nog zoveel mogelijk livemuziek te kunnen voorschotelen. “Santiago” straalde een aangename Chileense warmte uit en voor “Subliming” werd nog even flauw gepolst naar de algemene populariteit van Kevin De Bruyne in de zaal. Ze hadden hem uitgenodigd, maar hij kon er om miraculeuze redenen niet bij zijn. Ook zonder wereldvermaarde spelverdeler ging het viertal in de verlengingen richting doel. Voor “Lucerne” nam Cutts voor de verandering plaats achter de piano en toonde hij dat hij ook op de witte en zwarte toetsen een behoorlijke muzikant is. Van ons had hij gerust nog een extra nummertje mogen brengen achter de piano, maar het begon al laat te worden en voor het geluid werd afgezet wou hij toch nog eens uitpakken met een verfijnd afstandsschot. “WET SOCKS” ontbolsterde nog beter dan op plaat dankzij de goede gitaarstukken en voelde misschien daarom net iets te abrupt als einde. We hadden immers net de smaak te pakken en hadden het gevoel dat Richy Mitch & The Coal Miners nog meer wou brengen.
Richy Mitch & The Coal Miners charmeerde al bij al tijdens zijn debuut op Belgische bodem en bracht ons met zijn indiefolk in de toepasselijke herfstachtige mood. Aan de stage présence is er misschien nog wel wat werk om iets minder beige over te komen, maar tegen het einde waren de zenuwen al iets minder gespannen en voelde het viertal zich als een vis in het water. We hebben zo een voorgevoel dat dit gezelschap wel eens als een goede rode wijn zou kunnen rijpen en dat we nog heel wat straffe nummers van ze mogen verwachten, maar we laten ze in eerste instantie vooral genieten van het tourleven en de bijhorende verhalen die ongetwijfeld voer zullen zijn voor nieuwe songs. Het vuur is aan en de kolen zullen zeker nog een tijdje voort smeulen.
Setlist:
Northstar
Lone Acacia
Signal Sender
A moment
Sidewinder
Sierra Vista
Thunderhead
October Moon
Ivy
Heywood
Lake Missoula
Evergreen / Sage
High and Dry (Radiohead cover)
Santiago
Subliming
Lucerne
WET SOCKS
