Tegenwoordig gebeurt het meer en meer dat bands een specifiek album dat een verjaardag viert in de kijker zetten. Voor groepen die al lang geen relevante platen meer uitbrengen, is het natuurlijk een binnenkopper om de twintigste verjaardag van je meest succesvolle exemplaar te vieren, maar bij artiesten die zichzelf artistiek opnieuw blijven uitvinden, voelt het toch altijd wat vreemd aan. Toch viert Cave In dit jaar de 25ste verjaardag van Jupiter, het tweede album van de groep. De band is dus al even bezig en het kriebelde duidelijk om nog eens te touren met oude muziek nu er geen nieuwe in de aanbieding is. De Orangerie van de Botanique was de uitverkoren zaal en die hoorde meer dan een uur melancholie gedrenkt in een bedje van riffs.
Openen mochten de Fransen van Toru. Het drietal kreeg daarvoor veertig minuten en dat waren er vijfendertig te veel. De groep heeft namelijk geen boeiende nummers en nergens vonden we een draad in wat ze nu eigenlijk wilde brengen. De bandleden wisten hun twee gitaren en drums namelijk nooit consistent samen te laten klinken, waardoor de sound altijd één grote kakofonie was. Experiment noemen ze dat ook wel, maar de songs boeiden niet genoeg om het experiment te rechtvaardigen. Meer nog, de trage stukken waren zelfs oersaai. De zaal liep er ook niet al te warm voor en mensen gingen bijgevolg nog eens op hun gemak naar buiten om daar even te ontsnappen.
Iets vroeger dan gepland kwam Cave In al het podium opgedraafd. Kortom: er was goesting genoeg om hier een snedige set af te leveren. Jupiter is niet de populairste plaat van de band, maar heeft wel een bepaalde cultstatus gekregen binnen de discografie. Toch was de Orangerie van de Botanique maar voor de helft gevuld, met zelfs doeken in het midden om de zaal wat kleiner te maken. Niet iedereen liep dus warm voor een integrale uitvoering van de plaat, maar Cave In slaagde er wel in om het album live naar een hoger niveau te tillen.
Oké, het is duidelijk hoorbaar dat de plaat in 2000 uitkwam, en oké, soms kon dat een beetje gedateerd overkomen, maar de urgentie blijft. Met invloeden van de grunge uit de jaren negentig en de posthardcore van begin jaren 2000, heeft Cave In op Jupiter een heel eigenwijs geluid. De vocals van Stephen Brodsky doen dan weer bij de hoge noten denken aan Muse. Geen wonder dat Cave In nog op tour is geweest met die groep. Er zat dus het nodige drama in de songs, met hier en daar ook experiment in de instrumenten als het tempo naar beneden ging, maar vooral het knallen overtuigde iedereen.
Dat de band al even op tour is met Jupiter, zou kunnen wijzen op vermoeidheid en minder spontaniteit, maar Cave In speelde met zo’n overtuiging dat zoiets nooit echt opviel. De bassist smeet namelijk bij momenten wel eens zijn bas in de lucht en ook Brodsky genoot ervan om af en toe wat wilder te gesticuleren met zijn gitaar. Gitarist Adam McGrath viel het minst op, maar net door zijn subtiliteit tilde hij iedere song naar een hoger niveau. Een extra twinkeltje hier of een folietje daar, hij bracht ze bij zonder opvallend te zijn, maar net daardoor had iedere song nog iets meer body dan op plaat.
Door ook iedere song nooit volledig tot stilte te laten komen, werd je door Cave In in een trance gelaten. De stille momenten waren er om weg te dromen, terwijl de riffs je dan weer met de voeten op aarde zetten. Een song als “Big Riff” heeft iets heel stevigs in zich door de heftige screams, terwijl “Requiem” dan weer overtuigt in zijn opbouw. Cave In zette nagenoeg altijd een geluidsmuur neer en daar vlogen we maar al te graag door. Met een heerlijke eigenwijze versie van “Dazed and Confused”, bekend van Led Zeppelin, had Cave In op het eind nog een verrassing in petto. Het knalde en schuurde en liet zo een beetje rock-‘n-roll toe in de set. Het zorgde voor een orgelpunt waarbij de tracklist van Jupiter toch even aan de kant werd geschoven.
Ook de bisronde herbergde nog een verrassing. Zo kregen we een nummer uit het meest recente album van de band met “Blinded by a Blaze” waarmee Cave In aantoonde dat het nog lang niet weg is en nog steeds heel sterke songs bij elkaar kan schrijven. Het was iets smeriger dan alles van 25 jaar geleden, maar nog steeds zat er die urgentie en kracht in die de band kenmerkt. Op die manier liet de groep ons na net geen anderhalf uur los en hadden we toch weer een uitstekende show gezien van een band die meer aandacht verdient dan ze nu krijgt.
Setlist:
Jupiter
In the Stream of Commerce
Big Riff
Innuendo and Out the Other
Brain Candle
Requiem
Decay of the Delay
Dazed and Confused (Led Zeppelin cover)
New Moon
Blinded by a Blaze
