© CPU – Joost Van Hoey
Na een zomer vol muzikale hoogtepunten zette Crammerock in Stekene dit weekend het officiële slotakkoord van het Belgische festivalseizoen (al was het voor ons zeker nog niet het laatste) in. De eerste dag bracht meteen een gevarieerd programma met zowel nieuwe gezichten als vaste waarden: van Milolaathetlukken en Simon tot MEROL, DIKKE en High Hi. Ook internationale acts als The Streets en Sugababes passeerden de revue, terwijl Belgische toppers als Novastar en Compact Disk Dummies bewezen waarom ze nog altijd tot de publieksfavorieten behoren. Een kleurrijke mix van genres die het begin van dit tweedaagse feest meteen alle kanten deed uitgaan.
Milolaathetlukken @ Club
Milolaathetlukken mocht gisteren de Club openen op de eerste dag van Crammerock. Terwijl zijn producertag door de speakers klonk, kwamen er nog snel wat jongeren aangelopen die net het terrein waren opgeraakt. De tent stond niet vol, maar de trouwe fans hadden alvast een plaatsje helemaal vooraan ingenomen. Er werd veel geroepen over een backingtrack hadden wij het gevoel, waarbij de ondersteuning van zijn dj soms wat verdoezelend aanvoelde. Een kort stukje a capella leek zelfs eerder op een soundcheck dan op een optreden. Toch kwam er vaart in de set toen “Modeshow” klonk, want plots liet het voorste deel van de zaal luidkeels van zich horen. Even later bracht social-mediahit “Bordeelsluipers” het vuur helemaal terug in de tent en werd er opnieuw gesprongen. Voetbalgewijs galmde er ‘Milo, Milo’ door de Club, waarmee Milolaathetlukken toch een eerste stempel op de dag drukte. Een kleiner, maar enthousiaster Vlaams publiek dan op Pukkelpop.
Simon @ Club
Alle tieners die er eerder nog voor Milolaathetlukken waren bijgekomen, trokken weer weg, waardoor Simon zijn set voor een klein groepje mocht spelen. Hij bedankte iedereen om toch tot daar te komen en beloofde dat het gezellig zou worden. Bij “Onderweg” wiegde de tent zachtjes mee en liet hij horen hoe vlot hij schakelt tussen indie- en rapinvloeden. Wat eigenlijk niet genoeg is om de unieke stijl te beschrijven. Zijn stem klonk overtuigend en veelzijdig, zowel hoog en laag. De band? Die was zo goed op elkaar ingespeeld dat het overkwam als een groepje gepassioneerde vrienden die muziek kwamen spelen. Voor de eerste rijen maakte de magere opkomst weinig uit: zij hadden veel plezier. Tussen de tedere nummers door passeerden ook “Hart van steen” en “Kapot”, dat afkomstig is van de nieuwe plaat die hij op 24 oktober in De Roma voorstelt. Vooral in de hoge registers wist Simon te imponeren, waardoor de set gaandeweg meer mensen naar de tent trok. Het kleine publiek gaf het concert bovendien iets intiems, alsof je in een kelder naar livemuziek stond te luisteren.
High Hi @ Main South
© CPU – Joost Van Hoey
Onze eerste stop aan de Main Stage was er eentje voor High Hi, de Brusselse band die ooit doorbrak via De Nieuwe Lichting en Humo’s Rock Rally. Wat volgde was een frisse brok Engelstalige alternatieve rock met verschillende andere indiegetinte invloeden. De gitaren gingen stevig, maar bleven mooi in balans, terwijl de vijf bandleden zich vol overgave uitleefden. Er werd al een voorsmaakje gegeven van het nieuwe album en de aankomende AB-show in februari. Frontzangeres Anne-Sophie Ooghe hield moeiteloos de hoge noten aan, gehuld in een doorzichtige broek die de nodige blikken trok. Hoewel de tent niet volledig gevuld raakte, stond het vooraan wel vol enthousiasme. Tegen een achtergrond van flitsende visuals gaf de band zich helemaal, met “All Cool All Fine” als een van de hoogtepunten die zelfs nog extra nieuwsgierigen richting de Main Stage wist te lokken. Daarmee was de ‘rock’ op Crammerock officieel geopend.
DIKKE @ Main North
© CPU – Joost Van Hoey
DIKKE opende als eerste hiphopact de Main Stage met “AH OK” en “Laat Me FF”, al klonk het geluid hier wat anders dan op het hoofdpodium van Pukkelpop waar we hem eerder zagen. Zijn stem en woorden kwamen minder scherp door, maar de vertrouwde driekoppige band van gitaar, piano en drums zorgde voor de nodige punch. Zoals steeds was er ook dat intieme moment met de gitarist, zonder backingtrack maar met rauwe bars doorheen de hele show. Bij “Beef Met Mezelf” keerde de rust even terug en benadrukte DIKKE hoe bijzonder het is om al zoveel zomertours te mogen afsluiten hier in Stekene. Tussenin schonk hij aandacht aan de wereldsituatie en het belang van elkaar graag zien, waarna een meesterlijke gitaarsolo volgde – iets wat je bij de meeste hiphopshows zelden meemaakt.
Het publiek reageerde wildenthousiast, zeker toen meest gestreamde nummer “Zes in de ochtend” klonk en we voor het eerst vlammen te zien kregen, wat de tent nog meer ‘chaud’ maakte. Voor het eerst bracht hij live ook een nieuw nummer, waarvoor op de tweede verse niemand minder dan Kraantje Pappie als special guest opdook. Tot slot zette DIKKE de bril met ingebouwde camera van de cameraman op, waardoor de aftermovie straks beelden vanuit zijn perspectief krijgt tijdens een spetterende “Gasolina”. Keer op keer bewijst DIKKE dat zijn liveshows een unieke sound neerzetten die bij geen enkele andere hiphopact te vinden is.
DIKKE staat op 13 november in De Vooruit en op 14 november in de Roma.
MEROL @ Main South
© CPU – Joost Van Hoey
Met een enorme wuivende groene hoed van veren besteeg MEROL de Main Stage South. Ze opende met “ik wil een kind van jou” en sloeg af en toe zelf een drumstok op het soundboard. Entertainen kan ze als de beste, dat wisten we, al moest de halfvolle tent eerst nog wat ontdooien. Even verdween ze van het podium om zwarte tape over haar tepels te laten plakken, zodat niet elke foto onbruikbaar zou zijn. De show balanceerde regelmatig op de grens van een boudoir-performance, met experimentele sounds, zware bassen en haar lieve, maar allesbehalve onschuldige stem. De band stond strak op elkaar ingespeeld en bewees dat dit lang niet hun eerste keer was. Voor wie haar voor het eerst hoorde, konden de thema’s excentriek overkomen, maar tegelijk raakten ze de realiteit van alledag. ‘Het is geen migrantenprobleem, het is een mannenprobleem’, klonk het als inleiding op een nummer over grensoverschrijdend gedrag. Als ultieme powermove sprong ze zelf de moshpit in, om uiteindelijk af te sluiten met het megapopulaire “LEKKER MET DE MEIDEN”.
Roxy Dekker @ Main North
© CPU – Joost Van Hoey
De Main Stage-tent stond bijna helemaal vol voor Roxy Dekker, en werd verder gevuld met luid schreeuwende en gillende fans nog voor de eerste noot gespeeld was. De show begon met een TikTok-filmpje op het grote scherm, een knipoog en een beetje de spot drijven met het platform waar ze haar doorbraak maakte als ‘TikTok-zangeres’. Toen er plots vlammen uit het podium schoten (die we eerder zagen bij DIKKE), schrok ze zich rot, maar vanaf het tweede nummer zat Roxy Dekker al helemaal in haar element. Haar stem warmde snel op en bij “Casual” en “Industry Plant” werd duidelijk hoe haar nummers op eigen benen staan en eigen levens leiden op het internet, met miljoenen streams en een publiek dat werkelijk alles woord voor woord meebrulde. De visuals van roze slingers en een dansende, roze “Satisfyer” deden de tent nog wat meer ontploffen. De energie deed denken aan de beruchte Wave-vibes vanop Pukkelpop die ze een paar weken geleden platspeelde, maar hier werd er nóg harder meegezongen en gegild. Als perfecte climax sloot ze af met “Sugardaddy”, waarbij de hele tent letterlijk stond te springen.
Compact Disk Dummies @ Main South
© CPU – Joost Van Hoey
Onder vioolklanken kwam Compact Disk Dummies het podium opgelopen, gehuld in glanzende, zilveren pakjes. Frontman Lennert Coorevits zette meteen de toon door al swingend de tent op sleeptouw te nemen, en vanaf dat eerste nummer voelde het alsof iedereen hen op handen droeg, wat later ook effectief zou gebeuren. De roze lichten deden ons even denken dat we nog aan de andere kant bij Roxy stonden, maar hier was geen vierkante centimeter van het podium veilig voor Lennerts aanstekelijke energie. Het was onmogelijk om stil te blijven staan, en dat werkte als een snel spreidend virus op het publiek. Nummers van de nieuwe plaat wisselden af met oudere publieksfavorieten, en Coorevits kroop zelf achter de gitaar alsof hij er nog wat extra dynamiek wou insteken. De sfeer bleef almaar uitbundiger worden, tot het feestje volledig ontplofte bij “I Remember”, waar ongeziene dansmoves, inclusief een compleet losgeslagen ‘snake’ Lennert helemaal overnamen. Het was een set die meer dan ooit aantoonde dat dit gezelschap simpelweg niet kán teleurstellen en thuishoort op Crammerock.
JAZZ BRAK @ Club
JAZZ BRAK kwam het podium op zonder spotlights, waardoor het bijna leek alsof hij zomaar uit het niets verscheen. ‘Ik zie een grote zaal met ‘Sal Typs’’, klonk het, al stond zijn microfoon in het begin wat te stil. De Club stond zo goed als vol, en er bleven zelfs nog mensen toestromen na de start. Bij “2024” ging de bril af, want hij wou écht zien hoeveel volk er voor hem stond. Meteen zaten we in de gevoelskant van de set, met Stab achter de decks – niet enkel als dj, maar ook als vaste beatmaker en het kloppend hart achter Jasper De Ridders pen. De keuze om te openen met ‘zachtere’ nummers gaf ruimte aan zijn teksten, en dat werd even luid beantwoord als bij zijn meer energieke werk. Intussen leek het microfoonvolume in orde, net op tijd voor de straatgetinte tracks.
Over de jaren groeide JAZZ BRAK uit tot een van de meest geliefde soloartiesten van het land, en het is mooi om te zien hoe beide STIKSTOF-namen solo hun weg banen. Een hoogtepunt kwam bij “GELUK(T)”, waar smartphone-lichtjes als sterretjes boven de massa zweefden. Stab kreeg zijn moment om te shinen met een stevige scratchsessie, waarna ‘King van Molenbeek’ Treza het podium vervoegde om samen “SMEH” te brengen. Als afsluiter volgde nog een stevige mosh op “OOOOOW”. JAZZ BRAK bracht hiphop met gevoel en kracht naar Stekene, en de Club ging volledig mee.
Novastar @ Main South
© CPU – Joost Van Hoey
Novastar betrad gisteren het podium en trapte meteen af met bekendste klapper “Wrong”. Vanaf de eerste noten voelde je hoe de band volledig in sync was met het publiek. Joost Zweegers mag dan niet meer tot de jongsten behoren, maar zijn stem klonk verrassend goed bewaard en bleef zelfs in de pieken nog indrukwekkend overeind. Hij danste, hij zong, en de gitaren vloeiden alsof ze zichzelf bespeelden. Bij het andere razendpopulaire “Because” ging de hele tent moeiteloos mee, bevestiging voor de band dat ze het nog steeds heeft.
Zoals velen voor zich, bedankte Novastar het publiek om hier zijn festivalzomer te mogen afsluiten. Intussen was de avond gevallen en koelde het snel af, al moesten de muzikanten regelmatig hun gezichten afdrogen van het zweet. De set voelde eerlijk en intiem, met een prachtig slotakkoord. Eerst bracht Zweegers solo achter de piano “Never Back Down”, dat ons even terugkatapulteerde naar een vervlogen tijd. Daarna volgde “The Best Is Yet to Come”, dat letterlijk iedereen luidkeels meezong, zelfs toen de band de instrumenten liet zwijgen. Een warm en ingetogen einde van een sterke set.
The Streets @ Main North
© CPU – Joost Van Hoey
Bij The Streets dook frontman Mike Skinner er meteen vol in: nog voor het eerste nummer goed en wel voorbij was, liep hij al op blote voeten het publiek in om een biertje te delen met een fan en her en der nog wat andere drankjes te proeven vooraleer hij het podium terug opklom. De band straalde een zekere nonchalance uit, maar dat sierde ze. Een backingzanger die opvallend sterk klonk en nummers die zuiderse, soms bijna ‘rapperige’ invloeden de set kleurden. Just like that, kreeg The Streets de Main Stage moeiteloos mee. Skinner baande zich meermaals een weg door de menigte, klom op de schouders van een fan en praatte en zong tegelijk tegen het publiek Hij kroonde zichzelf gisteren tot crowdsurf-koning, een tafereel dat je niet elke dag ziet. De veelzijdige band swingde gretig mee, terwijl de teksten niet altijd even duidelijk waren, maar dat maakte de feeststemming er alleen maar groter op. Met klassiekers als “Fit But You Know It” werd er door de dansende tent nog een versnelling hoger geschakeld.
Dat dit hun laatste show van 2025 was, gaf de avond een extra randje, en Skinner zorgde voor een perfecte cirkel: op een Jupiler-tray bracht hij de verschuldigde pintjes van eerder zelf terug het publiek in. Een absoluut volksfeest van de Engelse groep, en meer dan een uur genieten dat eigenlijk nog te kort leek. ‘After this 2025 is done’, klonk het.
Sugababes @ Main South
Het publiek draaide zich een voorlaatste keer om naar de zuiderkant van de Main Stage. Al zittend trapten de dames van de Sugababes hun show af met “Overload (Mad Mad Situation)” voor een typische early-2000’s girlbandtrip waarop we werden meegenomen. Met een arsenaal aan herkenbare hits zat de sfeer er snel in. Ze zagen er nog steeds stralend uit en hun kathedralen van stemmen klonken nog altijd krachtig, zelfs al leek er hier en daar wat botox in het spel. Bij “Ugly” waanden we ons in een teletijdmachine die ons terug katapulteerde naar de nillies. Ook recenter werk passeerde de revue, met nummers van The Lost Tapes uit 2022 toen de groep opnieuw samenkwam. Het harmoniseren van de dames tilde de show geregeld naar hogere sferen, terwijl er vooraan gretig links en rechts werd mee gezwaaid en geswingd. Wie stilaan moe werd van dit eerste dagje Crammerock, werd door buren in het publiek ongetwijfeld wakker geschud bij allerbekendste hit “Push The Button”. Een nummer dat de enthousiaste band duidelijk ook nog niet beu gespeeld was.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
