Dat David Byrne al enige tijd meegaat, is geen geheim voor muziekliefhebbers. De voormalige Talking Heads-frontman maakte in de jaren zeventig en tachtig naam met die band en hun hits. Een sterke live reputatie (inclusief legendarische concertfilm) zorgt ervoor dat een Talking Heads-reünie op het droomlijstje van velen staat, maar de Amerikaan lijkt gewoonweg te veel gefocust op een solocarrière daarvoor. Byrnes solocarrière (inclusief albums met Brian Eno en St. Vincent) wordt ook warm onthaald, en levert wederom sterke shows af. American Utopia uit 2018 ging zo gepaard met een unieke en ijzersterke tournee en Broadway residentie, waarbij de bandleden de hele tijd rondliepen met hun instrumenten en op die manier eigenzinnige choreografieën uitvoerden. Zeven jaar later is het tijd voor een nieuwe plaat en voor Who Is the Sky? werkte Byrne samen met het vijftienkoppige Ghost Train Orchestra.
Byrne kwam in contact met de muziekgroep na de release van hun vijfde langspeler, die een ode was aan de poëet Moondog. Niet zo veel later begonnen de singer-songwriter en muzikanten samen muziek te maken, en aangezien Byrne wil dat zijn muziek toegankelijk blijft schakelden ze producer Kid Harpoon in. Hij werkte al samen met onder meer Harry Styles, Maggie Rodgers en Florence + the Machine en slaagt er volgens Byrne goed in het storytelling-aspect van de muziek over te brengen. Storytelling komt op Who Is the Sky? prominenter en frequenter aan bod dan op de vorige albums van Byrne en daar hoort een afgewerkt geheel bij. Die afwerking kruipt ook in het artwork, waarop hij een opvallende outfit aan heeft gemaakt door de Belgische kledingkunstenaar Tom Van Der Borght.
Elk nieuw nummer is een nieuw avontuur volgens David Byrne en zo staan er twaalf samenhangende avonturen op Who Is the Sky?. “Everybody Laughs” is er het eerste van en zo wordt er meteen een optimistische toon gezet. Het duurt dan ook niet lang vooraleer de uitgebreide band een kleurrijk palet schildert. Violen, blazers en allerhande percussie komen zowel een voor een als samen aan bod, naast uiteraard gitaren en synths. Daarbij komen nog eens bijdragen van St. Vincent en Tom Skinner, waardoor er een explosief en warm geheel ontstaat. We voelen ons meteen welkom op de nieuwe plaat van Byrne en zijn nieuwe muzikale vrienden. Er wordt gefocust op wat geldt voor iedereen en ondanks dat de muziek heel veel te bieden heeft, voelt het toch toegankelijk aan. Iedereen is welkom en de muziek is ook leuk voor iedereen.
‘You’ve seen me at my very worst, but we always get along’ klinkt als een stukje tekst over Byrnes geliefde, maar niets is minder waar. Het komt uit de ode aan zijn apartment. “My Apartment Is My Friend” is een gekke liefdesbrief over hoe verbonden de zanger zich voelt met de plaats waar hij woont, wat gepaard gaat met een komische ondertoon. Er worden nog wat gekke geluidjes tegenaan gesmeten waardoor het ook ietwat psychedelisch wordt. Toch wordt het nooit te gek en ontstaat er op Who Is the Sky? zeer vaak een mooie balans tussen ritmisch en melodieuze muziek. De combinatie van de vele instrumenten kan best snel als (te) druk overkomen, maar daar heeft Byrne rekening mee gehouden. Op het kortere ” A Door Called No” doen de vijftien muzikanten het wat rustiger aan om de balans te bewaren, al blijft die niet de hele tijd aanwezig.
Daarna wordt de boel terug opgewarmd en dat met versterking van Hayley Williams. De zangeres vervoegt de zangpartijen van Byrne op het sterke “What Is The Reason For It?” waarop ze veel vragen stellen. Vragen over liefde, maar eigenlijk vooral antwoorden. Liefde is koud, warm, nieuw en oud. Liefde is tijd, ruimte, oorlog en vrede. Liefde is alles, maar misschien op de eerste plaats passie en die is meer dan voelbaar. De samenzang tilt het eigenzinnige popnummer de hoogte in en maakt er eigenlijk alles van dat een zomerhit nodig heeft, zonder ook maar één seconde als plat of ordinair aan te voelen. De stem van Williams zorgt er bovendien voor dat dit lied er binnen het album bovenuit springt, want veel van de andere liedjes voelen eigenlijk best gelijkaardig aan. Eentonig wordt het niet, maar de meeste songs kunnen we wel op een gelijkaardige manier beschrijven.
Hoe we het dan zouden beschrijven? Wel ja, een warme groepsknuffel waarin je soms niet goed weet wie je precies vasthebt, en wie voel je daar tegen je schouder duwen? Soms verdwaal je al eens in het muzikale bos van David Byrne en Ghost Train Orchestra doordat er zodanig veel instrumenten aanwezig zijn, maar wat had je verwacht als je met vijftien muzikanten samenwerkt? Uiteindelijk beschrijft een van de nummers zelf het album: het is avant garde. ‘It’s ahead of the curve’ en absurd wordt er gezongen op de meta-reflectie. David Byrne geeft aan dat hij graag tegen zijn grenzen aanduwt om nieuwe plaatsen te verkennen. Ondanks dat we wel warm verwelkomd worden op die nieuwe plaats, voelt het toch nooit helemaal aan als een thuis. Er blijft iets onwennig rond de plaat hangen.
We blijven ons eigenlijk een beetje een outsider voelen en toevallig staat er daarover ook een nummer op de plaat. Een wederom eigenzinnig nummer over pratende zebra’s en mannen met vijftig ogen, maar vooral over iets vreemd vinden. Vreemd zouden we Who Is the Sky? niet noemen vanwege de negatieve connotatie, want de plaat zit wel echt goed in elkaar. Alle instrumenten vullen elkaar goed aan, maar soms is het wat te veel en doordat het heel vaak heel veel is, loopt het allemaal wat over in elkaar. Naar het einde toe komt er gelukkig nog een tweede rustpuntje met “She Explains Things To Me“, dat gaat over hoe iemand allerhande zogezegd voor de hand liggende zaken uitlegt. Het lied doet wat denken aan (een stereotiep beeld van) autisme, maar toont ook een vorm van liefde en begrip.
Who Is the Sky? is zonder twijfel een boeiend album te noemen. We weten nooit welk instrument er als volgende aan bod gaat komen en ook na verschillende luisterbeurten ontdekken we nieuwe details, of waren we een mooie vioolpartij al vergeten. Dat er heel veel gebeurt is eveneens een beetje de moeilijkheid van de plaat. Het kan overweldigend zijn en doordat de meeste nummers ‘veel’ zijn springen de meesten er niet echt uit. Het zijn net de rustigere liedjes die daardoor meer gaan bijblijven, of de sterke samenwerking met Hayley Williams doordat die dan eigenlijk nóg meer in de aanbieding heeft. Desondanks blijft het een zeer warme plaat waarop we ons welkom voelen. David Byrne neemt ons mee in de kleurrijke wereld die keer op keer met Ghost Train Orchestra wordt geschilderd, maar misschien zijn wij net iets te zwart-wit om de plaat honder procent te begrijpen, voelen en adoreren. Desondanks een meer dan boeiende ontdekkingstocht waarvan we razend benieuwd zijn hoe die er live gaat uitzien en klinken.
David Byrne en Ghost Train Orchestra staan op 18 februari in Vorst Nationaal.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “What Is The Reason For It?”, ons favoriete nummer van Who Is The Sky? in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
