‘Don’t blame me, blame Brett! Blame my ex, blame my ex, blame my ex!’ Het ging plots heel snel voor The Beaches dankzij hun hitsingletje dat sinds eind 2023 de carrière van de Canadese dames flink op z’n kop zette. Doe daar nog eens een radiozender bij die volledig op de kar sprong, en het hek was al snel van de dam. Daarbij hoort echter wel een kleine kanttekening, want het viertal was op dat moment al een kleine tien jaar bezig en had ook al een op zich degelijke plaat uitgebracht, maar bleef daarmee net onder de middenmoot cirkelen. Om dus maar aan te tonen hoe ‘uit het niets’ The Beaches plots een prominente plek op pakweg het hoofdpodium van Rock Werchter aangeboden kreeg aan de hand van eigenlijk maar één echt hitje.
De hype was er, en die moest zo snel mogelijk een vervolg krijgen. Dat was althans hoe de release van Blame My Ex destijds aanvoelde. Allemaal toffe nummertjes, maar er miste heel wat om van een echte bevestiging te spreken. Wel, goed nieuws nu, want alles wat we toen misten, vinden we wel gewoon terug op No Hard Feelings. Zoals we toen vermoedden, had The Beaches gewoon wat meer tijd en ervaring nodig om te doen wat het toen geacht werd: toffe indierocknummertjes maken die ook zonder TikTok-hype op zichzelf konden bestaan én genoeg vlees om de botten hadden om te blijven hangen. Meer dan goed gelukt, bij deze.
Op basis van “Jocelyn” wordt duidelijk dat die plotse populariteit de dames ook een beetje van hun voetstuk heeft gebracht. Zo gaat het nummer over hoe onbegrijpelijk het kan aanvoelen als iemand knapper dan jij toch met je wil daten – een metafoor voor het idee dat ze nu plots wereldwijd bekend waren. Moraal van het verhaal: de leden van The Beaches zijn ook maar gewoon mensen die verdrinken in liefdesperikelen, net als hun fans. En het is dat laatste dat ergens een rode draad vormt doorheen No Hard Feelings. Inclusief voorzichtig nieuwe invloeden. Opener “Can I Call You In The Morning?” knipoogt een beetje naar new wave, maar houdt het tegelijkertijd catchy en cool. Dat belooft alvast!
Nog een extra voordeel op deze derde langspeler is dat de plaat al op voorhand meer herkenbaarheidspuntjes achter de hand heeft dan haar voorganger. In de aanloop naar de release rolden de singles namelijk in sneltempo van de band, en die werden stuk voor stuk eigenlijk best goed ontvangen. “Did I Say Too Much” passeerde met regelmaat van de klok eens op de radio (en bleef hangen dankzij een voortstuwende gitaar- en coole baslijn), “Last Girls At The Party” verdient het dan weer al een tijdje om minstens op gelijke tred te staan met “Blame Brett”. Doe bij al die toegankelijkheid nog een vleugje introspectie, en je krijgt een song als “Takes One To Know One” – hoe meer je klaagt over moeilijke mensen, hoe beter je beseft dat je eigenlijk zelf zo eentje bent.
Ook een meevaller is dat The Beaches best wel goed heeft afgelijnd binnen welke wereld het wil bestaan: die van de toegankelijke, plezante indierock met een herkenbaar randje. En zeker dat laatste is iets waar het op No Hard Feelings de vruchten van plukt. “Sorry For Your Loss” en “Touch Myself” voelen helemaal in het begin van de plaat al heel vertrouwd aan qua geluid, maar hebben het op vlak van thematiek ook gewoon over alledaagse onderwerpen die iedereen wel eens meemaakt. In die laatste hebben de vier het bijvoorbeeld over dingen die niemand durft uitspreken bij het rouwproces van een break-up, zoals bijvoorbeeld het feit dat je de klus niet eens meer zelf kan klaren, doordat je nog te veel aan haar denkt.
En natuurlijk staan er tussen de elf nummers die No Hard Feelings rijk is ook enkele tussendoortjes die niet meer dan ‘gewoon tof’ zijn. Het is dit keer gewoon in veel mindere mate, waardoor het allemaal ook veel minder opvalt. “Fine, Let’s Get Married” of “Dirty Laundry” kan je met moeite hitmateriaal noemen, maar ze luisteren wel gewoon lekker weg. En in dat systeem lijkt The Beaches nu vooral zichzelf te hebben gevonden, wat uiteindelijk een prima plaat oplevert. Je zou deze derde plaat eigenlijk de uitgestelde bevestiging van de hype van vorig jaar kunnen noemen, want je hebt nu meer dan ooit het gevoel dat The Beaches een band is met een visie, die er ook gewoon staat. Op Pukkelpop enkele weken geleden leverden de vier nog een ideale uurtje voor een festivalnamiddag af, niet verrassend mede door de vele fijne singletjes die No Hard Feelings rijk is.
Ontdek “Last Girls At The Party”, ons favoriete nummer van No Hard Feelings, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
