Ooit al eens van de term ‘muzikantenmuziek’ gehoord? Blood Orange is daar op zich best wel een mooi voorbeeld van. Bezieler Dev Hynes is in het wereldje misschien wel wat bekender als producer en songwriter – voor een reeks indrukwekkende namen -, maar maakt daarnaast ook met iets mindere regelmaat zelf muziek onder de naam Blood Orange. Dat zorgt logischerwijs voor een dik vriendenboek, waardoor de mogelijkheden voor de Brit vaak legio zijn. Zo werkte hij in het verleden mee aan platen van Solange, FKA twigs, A$AP Rocky en Turnstile, maar heeft hij ook goeie banden met bijvoorbeeld Lorde, Caroline Polachek en Kylie Minogue. Het is dus wel een gevalletje apart, die Dev Hynes, waardoor het op zich wel uitkijken was naar het moment dat de man nog eens een eigen album op de markt bracht.
Essex Honey is daarvan nu de naam, en dat is meteen ook het eerste echte studioalbum van Blood Orange sinds 2018. Alleen al daarom was er op voorhand wel al wat buzz rond de release, al is ons gevoel achteraf misschien toch net dat tikkeltje anders. In geen enkele zin van het woord in de negatieve betekenis, wel te verstaan; de man heeft gewoon voor een paar onverwachtse wendingen gezorgd. Aan de hand van de singles zou je bijvoorbeeld gedacht kunnen hebben dat de nummers te pas en te onpas in elkaar zouden overvloeien als een groot, melancholisch geheel. Dat is uiteindelijk niet waar, maar toch ook weer wel. Essex Honey is gewoonweg geen heel gemakkelijke plaat geworden, maar wel eentje die je meesleurt in de donkerste gedachten van Blood Orange in hoogst eigen persoon.
Op zijn debuut bij RCA Records zoekt Dev Hynes namelijk naar troost, voornamelijk in een rouwproces. Op zich al niet de makkelijkste emotie, laat staan als een muzikaal brein dat van alle markten thuis is en zo goed als alles al wel eens heeft gehoord, het probeert om te zetten in klanken. Dat vertaalt zich op het eerste gezicht overigens ook in een tracklist vol indrukwekkende samenwerkingen: Caroline Polachek, Lorde, Charlotte Dos Santos, Mabe Fratti, Brendan Yates (Turnstile)… maar anders dan bij anderen is dat niet per se iets waar Blood Orange mee uitpakt. Het zijn eerder aanvullingen die er mee voor zorgen dat de man veilig bij zijn einddoel aankomt. Een einddoel dat overigens niet eens in een samenvoegsel van hokjes te plaatsen valt, daar Hynes springt van neojazz naar r&b, met tussenstops bij trap, indierock en zelfs door elektronica gedragen soul.
Mocht het dus nog niet duidelijk zijn: Essex Honey is een trip die van begin tot eind beleefd dient te worden. “Look At You” is eigenlijk al een te volwaardige song om weggecijferd te worden als intro. Een diepe beat, een glinsterendere saxofoon, bezwerende koortsdromerigheid… Ja, het is dat universum dat Blood Orange opentrekt. Minimalistisch, maar tegelijkertijd met toch in elk hoekje en kiertje een ontdekking die je pas bij de elfendertigste luisterbeurt gewaar wordt. “Thinking Clean” heeft zo bijvoorbeeld een verknipte piano die openbreekt, “Somewhere In Between” steunt op de echo’s van invloeden van wijlen Toots Thielemans.
Het is op het eerste gehoor allemaal een beetje donker, maar achteraf gezien is dat adjectief een van de laatste die in je opkomt. Euforisch is dan gek genoeg een vaker terugkerende gedachte. Misschien door de combinatie van al die honderden factoren die Blood Orange als een gewiekst wetenschapper in de juiste hoeveelheden bij elkaar wist te gieten. Zo is er bijvoorbeeld de manier waarin de stemmen van Tareq Al-Sabir, Caroline Polachek, Daniel Ceasar en The Durutti Column samenkomen in “The Field”, of de combinatie van akoestische tokkels, een beat en Lorde, Mustafa en opnieuw Polachek die ervoor zorgt dat “Mind Loaded” niet minder is dan een massage voor de hersens. Dat Hynes dat alles afwisselt met nummers waarin hij zijn eigen ding doet, daar zit misschien wel de sterkte van Essex Honey in verstopt.
Nadat in “Vivid Light” een dwarsfluit je bij de hand nam om richting sterren te kabbelen, lijkt “The Last of England” zelfs eerst op een vage interlude uit te draaien. Maar niets is minder waar: op Essex Honey veranderen nummers op de meest onverwachtse momenten verschillende keren van pad, tot het meest drastisch denkbare mogelijk. Dat de plaat op het einde een beetje uitdooft, is Blood Orange dan weer veroorloofd omdat het sowieso al een vrij intense trip was. “Life” met Tirzah en Charlotte Dos Santos is niet meer dan gezellig, en wie een snoeiharde song verwachtte van “Scared of It” is er ook aan voor de moeite. Brendan Yates houdt het rustig, een verloren saxofoon vult hem mooi aan. Dat afsluiter “I Can Go” in de verte wat doet denken aan Bon Iver is simpelweg bedoeld als mooi, rustgevend compliment.
De cirkel is met andere woorden rond op het einde van Essex Honey, want een woelig begin mondt uit in een rustgevend einde. Net zoals dat gaat in periodes van rouw en verdriet. Het leven is niet altijd even makkelijk, maar uiteindelijk komt alles weer op zijn pootjes terecht. Littekens zijn achteraf gezien ook gewoon je mooiste sieraad; getekend voor het leven, op de meest prachtige manier mogelijk.
Wie Blood Orange live aan het werk wil zien, moet op 3 november in Parijs of op 4 november in Utrecht zijn.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “The Field”, ons favoriete nummer van Essex Honey in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
