Fans van de slackerkoning Mac DeMarco moesten de voorbije jaren nogal wat geduld uitoefenen met de Canadese zanger. Na Here Comes The Cowboy volgden achtereenvolgens het instrumentale Five Easy Hot Dogs en het bijna negen uur durende One Wayne G. Op dat laatste werk gooide DeMarco elke flard die hij tussen 2018 en 2023 opnam op een plaat die zo 199, nou ja, nummers telde. Bizar, maar de gemiddelde Mac DeMarco-fan is wel wat gein gewoon. Een van onze favoriete fratsen dateert van Rock Werchter 2019 waarbij een bandlid een heel optreden lang een boek zat te lezen op het podium om uiteindelijk recht te staan en “Champagne Supernova” in te zetten. Een hele tent uit haar dak. Jammer maar helaas: anno 2025 is Mac DeMarco de spitsvondigheid kwijt.
Guitar is namelijk een introspectieve plaat en die is op haar sterkst op haar eerste en laatste nummer. “Shining” is een prachtig beheerst nummer ter afscheid van een geliefde. DeMarco’s stem klonk slechts zelden beter. De zanger zwerft vooral in de hoge regionen, maar voegt een rasp aan zijn stem toe die perfect past bij het bitterzoete van het nummer. Op afsluiter “Rooster” vallen er weinig vocale hoogstandjes te noteren, maar de zanger bouwt wel een sluipend tempo op dat de plaat vakkundig neerlegt. Het probleem met Guitar is alles dat daartussenin zit.
DeMarco heeft quasi alles zelf ingespeeld en geproduceerd. De reden daarvoor lijkt niet per se bij een grenzeloze arrogantie à la Alex Turner van Arctic Monkeys te liggen, maar eerder bij een soort muzikale gemakzucht. Alles wordt in hetzelfde tempo gespeeld met dezelfde instrumenten die in steeds dezelfde mate gedoseerd zijn. Omstreeks “Phantom” realiseren we ons een eerste keer dat we ons vervelen en dat is nog maar het derde nummer van de plaat. De Canadese zanger evolueerde doorheen de jaren wel al van tongue-and-cheek-hitjes zoals “Freaking Out The Neighbourhood” naar de gemoedelijkheid die Here Comes The Cowboy domineerde, maar ook die stijlvorm bood genoeg variatie. “Sweeter”, “Phantom” en “Nightmare” zijn nummer twee tot vier op de plaat en starten volkomen identiek. Niet gelijkaardig, identiek.
Binnen dat eenzijdige gamma ga je niet per se een slecht lied ontdekken, daarvoor is de deskundigheid te groot. “Punishment” is bijvoorbeeld zo’n loom nummer waarop wegdromen een aanlokkelijke optie is. Of misschien waren we tegen dan al blij om een tweede gitaar te horen invallen. Met thema’s als bestraffing en terreur lijkt DeMarco zijn innerlijke Dostojevski boven te halen, maar het is moeilijk te concluderen of Guitar door haar nadruk op menselijke emoties per se autobiografischer is dan toen DeMarco nog over vrolijke hondjes zong (“Little Dog March”).
Guitar is een lome plaat die er zich perfect toe leent om op te zetten tijdens het bureauwerk. Ze vraagt geen actief oor om te verteren en muzikaal blijft ze aangenaam klinken. Voor de luisteraars die pas nu in het universum van Mac DeMarco duiken, zal deze recensie zelfs wat streng aanvoelen. Wie al langer op de trein zit, weet echter dat de vertrouwde slackermuziek haar inventiviteit kwijt is. De meeste platen hebben even nodig om te groeien, maar bij elke luisterbeurt van Guitar lijken we wat bozer te worden om zoveel eenvormigheid. Tijd om nog eens iets anders van Mac DeMarco op te zetten.
Op 5 november passeert Mac DeMarco in Cirque Royal. Wie nog op een kaartje hoopt, richt zich beter tot TicketSwap.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Shining”, ons favoriete nummer van Guitar, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
