Voorbeschouwing Rock En Seine 2025

We zijn Pukkelpop nog niet voorbij of we trekken al richting Parijs voor het volgende festival: Rock en Seine. Aan de oevers van de Seine vindt naar traditie een van Frankrijks bekendste festivals plaats met een mix tussen bands die we eerder zagen op Pukkelpop, maar die we er eigenlijk ook een beetje misten. We lichten per dag een aantal bands uit die je moet gaan checken!

Woensdag 20 augustus

Rock en Seine 2025 opent met een knal, alsof het festival meteen voluit wil gaan. Geen rustige opwarmer, maar een dag vol contrasten en emoties, van intieme momenten tot explosieve popervaringen. Dit is de ideale start voor vijf dagen muziek langs de Seine in Parijs.
De Britse Luvcat mag het eerste hoofdstuk van dit verhaal schrijven. Vorige week op Pukkelpop toonde ze al dat ze veel meer is dan alleen een naam op de line-up. Haar optreden daar was als een surrealistische droom, vol cabareteske bewegingen en rauwe gitaaruitbarstingen, alsof ze rechtstreeks uit de Moulin Rouge kwam. Ze beweegt zich elegant tussen mysterie en kwetsbaarheid, alsof ze met elk nummer een masker afneemt, om er direct weer een ander op te zetten. In Parijs krijgt ‘emo Sabrina Carpenter’ een groter podium, een ruimer canvas om haar theatrale wereld verder te verkennen.

Na haar komt Sunday (1994), een band die de melancholie van een eindeloze zomeravond in haar muziek weet te vangen. De dreampop is de perfecte soundtrack voor open ramen en verdwijnende zonnestralen; nostalgisch, maar nooit oubollig. Op het podium klinkt dat tegelijk breekbaar en meeslepend, en daarom zou deze set in Parijs wel eens dat onverwachte moment van stille verbondenheid kunnen worden waar iedereen later over napraat.

Het zwaartepunt van de opening valt op London Grammar, een band die heeft geleerd hoe je zelfs de grootste ruimte stil kunt krijgen. Op Rock Werchter bewezen Hannah Reid en haar bandgenoten dat ze meesterlijk zijn in het balanceren tussen kwetsbare intimiteit en overweldigende emoties. “Hey Now” zette meteen de toon, “Nightcall” en “Strong” groeiden uit tot massale meezingers en een onverwachte pauze door een medisch voorval toonde de veerkracht van het trio. Zelfs een klein menselijk moment, Reid die haar telefoon pakte om een vergeten tekst te zoeken, maakte de set nog innemender. Met die indrukwekkende herinneringen in het achterhoofd komt London Grammar naar Parijs met een dosis vertrouwen die haar optreden opnieuw tot een hoogtepunt kan maken.

De eer om de openingsdag af te sluiten gaat naar Chappell Roan. Afgelopen weekend liet ze op Pukkelpop al zien dat ze veel meer is dan alleen een opkomende ster. Daar toverde ze de Main Stage om in een gotisch sprookjeskasteel en wist ze het publiek te veroveren met meezingers als “HOT TO GO!” en haar afsluitende triomf, “Pink Pony Club”. Wat in Kiewit aanvoelde als een nieuw hoofdstuk in haar razendsnelle doorbraak, krijgt nu zijn vervolg in Parijs. Tijdens Rock en Seine hoeft ze niets meer te forceren; ze mag simpelweg bevestigen dat ze op dit moment een van de meest spannende en opwindende liveacts van de internationale popscene is. Een herkansing dus voor wie er in Kiewit niet bij kon zijn.

Donderdag 21 augustus

Vampire Weekend brengt een speciaal soort vuur naar Parijs: eerder een gloed die zacht maar onweerstaanbaar blijven branden. Tijdens Pukkelpop bewezen Ezra Koenig en zijn band weer eens dat ze een van de hoogtepunten van het weekend waren. Hun optreden voelde als een eindeloze zomeravond vol stralend licht en energie. Nummers zoals “A Punk” en “Oxford Comma” klonken even fris als vijftien jaar geleden en werden moeiteloos afgewisseld met hun nieuwere werk. Koenig, met zijn relaxte charme, leek meer op een gastheer dan op een frontman. In Parijs keren ze terug met dezelfde frisse vibe en het zelfvertrouwen van een band die nog steeds tot de absolute top van de indiewereld behoort.

Mk.gee krijgt in Parijs de kans om goed te maken wat in Kiewit niet lukte. Door problemen met zijn vlucht uit Portugal moest hij zijn show op Pukkelpop annuleren, tot grote teleurstelling van velen die hem daar als een van de meest geanticipeerde artiesten van het weekend zagen. Dat gemis maakt zijn passage op Rock en Seine des te spannender. Zijn muziek, die het best kan omschreven worden als broeierig en intiem als nachtfoto’s met lange sluitertijd, verzoent detail en emotie met een modern gevoel voor groove. Eric Clapton zei in een interview dat hij hetzelfde gevoel kreeg bij het beluisteren van de Amerikaan als toen hij de eerste keer Prince hoorde. Kwestie van de lat onmiddellijk op het hoogste punt te leggen. Wat in België niet kon gebeuren, krijgt in Parijs een herkansing, en eentje waar we heel hard naar uit kijken.

Vrijdag 22 augustus

Eclectisch. Dat is hoe we het best dag drie van Rock en Seine omschrijven. Een mix van oude rotten en jong geweld met onder andere Caribou en AURORA, maar ook volgende drie artiesten:

Empire of the Sun. Het Australische duo staat bekend om zijn visuele overdaad, maar vooral om songs die de tijd hebben doorstaan. “Walking on a Dream” en “We Are the People” klinken nog steeds als de soundtrack van een zwoele festivalnacht en hun show belooft een van de meest meeslepende van het weekend te worden. De voorspelde zon en tweeëntwintig graden zullen het concerten alleen maar ten goede komen. Op de dag van publicatie spelen ze nog in het intiemere Koninklijk Circus in Brussel, maar in Parijs zullen ze hun fantasiewereld op veel grotere schaal kunnen ontvouwen.

Wie nood heeft aan chaos en humor, komt terecht bij Marc Rebillet. Zijn reputatie als internetfenomeen vertaalt zich live naar pure improvisatie, waarin hij beats bouwt, teksten ter plekke verzint en het publiek voortdurend betrekt in zijn onvoorspelbare performance. Geen enkel optreden klinkt hetzelfde en juist dat maakt hem een unieke toevoeging aan de affiche. Afgelopen weekend zagen we hem niet op Pukkelpop maar wel op Lowlands, waar hij bewees dat zijn spontane energie net zo goed een hele festivalweide kan domineren.

Afsluiten gebeurt in stijl met Anyma, het soloproject van Matteo Milleri van Tale of Us. Hij bewees dit jaar al dat hij even goed thuishoort in iconische locaties als The Sphere in Las Vegas of onder het Atomium in Brussel, telkens met shows die meer weggaven van een digitale kunstinstallatie dan van een klassieke dj-set. Zijn sets combineren techno met visuals die een extreem 3D-effect hebben en het publiek het gevoel geven zich in een parallel universum te bevinden. Op Rock en Seine mag hij dat universum opnieuw openvouwen, maar de vraag blijft hoe hij zijn indrukwekkende producties zal vertalen naar een openluchtfestival. Wordt het opnieuw een audiovisuele trip die de grenzen van clubmuziek overstijgt, of kiest hij voor iets dat meer op de festivalsetting inspeelt? Eén ding is zeker: wie de derde dag afsluit met Anyma, krijgt geen gewoon feestje maar een blik in de toekomst van elektronische livebeleving.

Zaterdag 23 augustus

We beginnen onze dag met Artemas op de Revolut stage, een van de snelst groeiende namen in de Britse popwereld. Zijn nummers combineren melancholische melodieën met een moderne productie die moeiteloos aansluit bij de TikTok-generatie. Op podia van onder meer Glastonbury en Pukkelpop 2024 wist hij met zijn energieke performance te bewijzen dat hij meer is dan een online hype. In Parijs krijgt hij nu de kans om te tonen dat zijn succes ook in een festivalsetting kan standhouden en dat zijn hits even goed werken op een openluchtweide als via de oortjes van miljoenen streamers.

Later op de dag wordt de sfeer meer clubgericht met Jamie xx, de man die solo een eigen universum van beats en samples heeft gecreëerd, los van zijn werk met The xx. Eerder dit jaar zette hij Primavera Sound in Barcelona op zijn kop met een set die tegelijk subtiel en overweldigend was, en recenter mocht hij dat nog eens over doen op Pukkelpop. Wie nood heeft aan een ‘goei danske te placeren’ kan terecht vanaf 21u45 op de Scene Revolut.

Vlak voor Jamie xx staat Jorja Smith op de Grand Scene. Haar stem balanceert tussen breekbare soul en zelfverzekerde pop, waardoor elk nummer een verhaal lijkt dat rechtstreeks uit het hart komt. Op Werchter Boutique bewees ze eerder al dat ze zelfs in een drukke festivalsetting, op klaarlichte dag dan nog, intimiteit kan creëren, en die gave maakt haar een van de meest beklijvende artiesten van deze editie. In Parijs mag ze met haar elegante podiumpresence opnieuw tonen waarom ze een van de sterkste stemmen van haar generatie is.

Afsluiten gebeurt met Justice, de Franse trots die zowat synoniem is geworden voor de hedendaagse elektronische scene. Hun liveshows zijn legendarisch: een muur van licht, zware baslijnen en een energie die elke toeschouwer meesleurt. Na hun triomf in de Parijse Accor Arena eerder dit jaar is het uitkijken hoe het duo hun thuispubliek opnieuw gaat inpakken. Verwacht geen nostalgisch eerbetoon, maar een set waarin klassiekers als “D.A.N.C.E.” en “We Are Your Friends” naadloos samensmelten met hun meest recente werk. Ongetwijfeld het hoogtepunt van de voorlaatste festivaldag.

Zondag 24 augustus

Ongetwijfeld de dag die het meeste rockhartjes doet overslaan. Onder andere Last Train, King Hannah en Stereophonics staan op de line-up. Of wat dacht je van Kneecap, Sharon van Etten of The Royston Club? En dan hebben we het nog niet eens gehad over de volgende vier artiesten:

Sylvie Kreusch trapt de dag af, en zoals altijd starten we opnieuw op de Scene Revolut. We gaan hier niet teveel woorden aan vuilmaken want we gaan er van uit dat je niet onder een steen hebt geleefd. Ze wist elk Belgisch festival in te pakken afgelopen zomer en zal in Parijs ongetwijfeld nieuwe zieltjes winnen.

Daarna is het de beurt aan Fat Dog, de Britse sensatie die ook dit festivalseizoen in ijltempo zieltjes wint. Op Rock Werchter bewezen ze eerder deze zomer dat hun opmars niet zomaar een hype is. Met hits als “King of the Slugs” ontketenden ze al eerder chaos, maar in Werchter gaven ze een inkijk in hun tweede album, dat nog steviger inzet op pompende ritmes en bezwerende grooves. Bekende nummers als “Wither” kregen er een vuilere, snediger versie, terwijl nieuwe tracks garant stonden voor zweterige circlepits en uitzinnige sitdowns. Het publiek liet zich gewillig meevoeren in de georganiseerde waanzin die elke show van Fat Dog kenmerkt. In Parijs zal het niet anders zijn. Verwacht stampwerk dat je dwingt om de veters strak te knopen, energie die door de weide jaagt en een afsluitende “Running” die als een mokerslag binnenkomt. Fat Dog is niet zomaar een beloftevolle band, het is een fenomeen dat Rock en Seine op zijn grondvesten kan laten daveren. Grand Scene, 15u40.

Fontaines D.C. blijft een van de meest besproken rockbands van dit moment. Twee zomers op rij stonden de Ieren symbool voor de internationale rockhype, al voelt dat woord ondertussen bijna oneerbiedig. Met succesalbum Romance bewezen ze dat ze hun plaats tussen de groten van hun generatie meer dan verdiend hebben en hun naam prijkt steeds groter op de affiches. Op Rock Werchter bleek dat succes ook zijn keerzijde kent. Het loodzware tourschema liet sporen na, en frontman Grian Chatten oogde bij momenten uitgeput. Toch bleef de band muzikaal op hoog niveau spelen. Van de euforie van opener “Here’s The Thing” tot de nationalistische trots die losbarst bij “Boys in the Better Land” en de ingetogen intensiteit van “I Love You”, Fontaines weet nog altijd hoe je een festivalweide in vervoering brengt. Ook de steunbetuiging aan Palestina, intussen een vast onderdeel van hun shows, benadrukt dat deze band zich niet wegstopt achter de muziek alleen. In Parijs krijgen ze een nieuwe kans om hun mix van poëzie, urgentie en energie neer te zetten, hopelijk met de scherpte die hen in eerste instantie zo onweerstaanbaar maakte.

Queens of the Stone Age sluit Rock en Seine af met de autoriteit van een band die al decennia lang de rockwereld vormgeeft. Vorig jaar moesten Josh Homme en co door gezondheidsproblemen een deel van hun tour annuleren, maar op Pukkelpop bewezen ze afgelopen weekend dat ze sterker dan ooit terug zijn. Met The Catacombs Tour combineren ze nieuw werk uit In Times New Roman… met tijdloze klassiekers. De set in Kiewit toonde hoe veelzijdig hun universum blijft. Gruizige riffs in “Turnin’ on the Screw” en “My God is the Sun” werden afgewisseld met hits als “No One Knows” en “Go With the Flow”, harder en rauwer dan ooit. Tegelijkertijd was er ruimte voor introspectie met een meeslepend “The Vampyre” of “Time and Memory”. Op Rock en Seine mag het publiek zich dus opmaken voor negentig minuten pure rock-’n-roll zonder franjes, maar met riffs die een festival in vuur en vlam kunnen zetten. Als er één band is die het weekend met een mokerslag kan afsluiten, dan is het Queens of the Stone Age.