© Ivo Goossens
Het feestje stopt nooit op Lowlands, dus dan kan het al eens in de kleren kruipen op dag drie. De zon was niet van de partij en er viel zelfs een drupje regen. Het leven op de camping kwam rustiger op gang dan de afgelopen dagen en aan de podia liep het volk maar druppelsgewijs binnen. Wij waren op post vanaf dat de eerste versterker ingeplugd werden, klaar om nog een dag van hot naar her te hollen.
Wie op dag drie de vermoeidheid al begon te voelen, kreeg in de Bravo meteen een adrenaline-injectie toegediend. Ploegendienst ramde de gitaren door de boxen alsof het de eerste festivaldag was en niemand kreeg de kans om weg te dommelen. Hun loeiharde nederpunk daverde door de tent, terwijl frontman Ray Fuego het publiek vakkundig ophitste. De echte punkspirit was nooit ver weg: rauw, fel en met een boodschap. Voor de meerwaardezoeker was er zelfs een stomende versie van “Interessant”, waarbij Spinvis op het podium verscheen, en even later dook ook Willem van The Opposites op. Tussendoor herinnerde Fuego de massa aan al het leed in de wereld, waardoor de songs extra gewicht kregen. Ploegendienst deed precies waarvoor ze waren ingeschakeld: dag drie met een knal laten beginnen.
De zon zelf bleef voorlopig achterwege, maar Andy Horace bracht zijn eigen gloed mee naar Lowlands. Op de India vulde hij het gebrek aan zonnestralen moeiteloos op met warme Caraïbische vibes. Reggae was dit weekend nog nauwelijks aan bod gekomen, maar de levende legende liet horen waarom hij al meer dan zes decennia de wereld rondreist. Vaak stond hij als gastzanger naast grootheden als Massive Attack, maar met zijn eigen band hield hij moeiteloos stand. De songs mochten inhoudelijk dan niet veel om het lijf hebben, de zomerse ritmes en ongedwongen flow deden de rest. Lowlands dobberde gewillig mee op de golven van zijn muziek, een welkome adempauze na de mokerslag van Ploegendienst.
© CPU – Peter Verstraeten (archief)
Kofi Stone maakte op Lowlands meteen duidelijk waarom hij de titel van ‘sympathiekste Britse rapper sinds Stormzy’ verdient. Zonder grootse showelementen, maar gewapend met laidback beats en een jazzy flow, pakte hij de India in met pure charme en woordkunst. Zijn soepele bars over liefde, leven en politiek gleden moeiteloos over de warme producties, die eerder deden denken aan het gouden tijdperk van acts als Gang Starr en Atmosphere dan aan de rauwe grime waarmee Engeland vaak wordt geassocieerd. De songs had hij alleszins, maar aan zijn entertainmentkunsten moet hij nog een beetje sleutelen. Toch slaagde hij erin de hoofden te laten knikken en de handen de lucht in te gaan. Stone bewees dat hij het potentieel heeft om een grote te worden.
Punk is belange nog niet dood. Soapbox uit Glasgow trapte wild om zich heen en richtte zich op alles wat er in de maatschappij mis kan lopen. Frustratie over het openbaar vervoer? Daar kennen ze in Nederland maar al te goed iets van, dus “Private Public Transport” werd onthaald op algemene gekte. Vanaf dat moment ging het gaspedaal omlaag en bleef het daar drie kwartier lang. Zanger Tom Rowan tierde en beukte als een dolle hond, sprong meermaals de frontstage in en dook zelfs tussen het publiek. Een Braveheart, oftewel een wall of death, over de volledige lengte van de tent bleek voor hem geen enkel probleem. De X-Ray slikte het als zoete broodjes en moshte erop los. Wat ze in Glasgow al jaren weten, weet Lowlands nu ook: Soapbox sluit geen compromissen. Wat een energie!
© CPU – Marvin Anthony (archief)
Onderweg van podium naar podium hielden we af en toe halt. Je hebt van die bands waarbij je beter scherp blijft dan bij andere, en Black Country, New Road behoort tot die categorie. Het gezelschap bracht eerder dit jaar hun derde plaat Forever Howlong uit, een album dat meer naar de folk neigt. Wie hoopte op ouder werk kwam bedrogen uit, want de setlist bestond volledig uit nieuwe nummers. Verder bleven we even hangen bij de India om Sofia Isella mee te pikken. Alleen op het podium, met een backingtrack en vreemde bokkensprongen, leverde ze een eigenzinnige show af. Wij begrepen er eerlijk gezegd weinig van, dus wandelden rustig verder. In de buurt van de Alpha stootten we op entertainer Marc Rebillet, die het beste van zichzelf gaf. Hij speelde al op de grootste festivals ter wereld, maar ook hier viel zijn set moeilijk te plaatsen. De man bouwde ter plekke muziek en stuurde die in alle richtingen tegelijk. Een luidkeelse ‘fuck Donald Trump’ konden we nog wel smaken, maar verder bleef het vooral een bizar spektakelstuk.
Van de onstuitbare garagerock naar de TikTok-sensatie van het afgelopen jaar: Lola Young zette de Bravo volledig naar haar hand. Met “Messy” schreef ze een van dé hits van het jaar en gisteren bewees ze waarom ze zoveel jongeren aanspreekt. Waar RAYE een meer soulvolle kant van de Britse pop bracht, mag je Young gerust haar alternatieve tegenhanger noemen. Ze belichaamt de spirit van de kids en dat doet ze met een stem die zonder moeite de tent vulde. Vanaf opener “Good Books” zat ze meteen goed, terwijl “One Thing” en “d£aler” even vlot werden meegezongen. Haar spontane, ongefilterde babbels gaven de show een losse charme. Toen “Messy” uiteindelijk weerklonk, barstte de Bravo uit in pure extase – Lowlands’ TikTok-generatie in volle glorie.
© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Aan de Alpha werd intussen reikhalzend uitgekeken naar Fontaines D.C. De Ieren touren al anderhalf jaar met Romance en bewezen waarom ze tot de spannendste rockbands van dit moment behoren. Na een korte intro ramde “Here’s the Thing” de set open. Het geluid moest nog even zoeken naar de juiste balans, maar al snel stond alles scherp. Frontman Grian Chatten bewoog als een bezetene over het podium en haalde iedereen persoonlijk binnen. Vroege klassieker “Boys in the Better Land” deed de moshpits ontploffen en veranderde de Alpha in één groot koor. Het ingetogen “It’s Amazing to Be Young” bood wat ademruimte, maar de nadruk lag duidelijk op hun nieuwe materiaal. Met “Favourite”, het langzaam brandende “In A Modern World” en afsluiter “Starbuster” knalden de Ieren naar een perfecte climax. Fontaines D.C. bewees dat ze niet enkel belofte, maar toekomstig headliner-materiaal zijn.
De avond ging verder met Jamie xx, Chase & Status en een batterij andere dance-acts, maar wij kozen voor de uittocht. Lowlands bewees opnieuw zijn veelzijdigheid: overdag gitaargeweld van allerlei slag, ’s avonds draaitafels tot in de vroege uurtjes. Die combinatie maakt het festival tot een smeltkroes van muziekliefhebbers. Eén ding staat vast: wie de organisatie volgend jaar ook uit de hoed tovert, het wordt opnieuw een editie die de vinger aan de pols van het muzieklandschap houdt.
Ons verslag van dag 1 kan je hier lezen.
Ons verslag van dag 2 kan je hier lezen.
