© CPU – Jonas Demeulemeester
Na een stevige openingsdag met onder andere MEROL, ’t Hof Van Commerce en Tom Walker keken we alweer uit naar wat moois de zaterdag te bieden had. Hoewel optredens van Balthazar momenteel niet aan de orde zijn, mochten we ons vandaag toch opmaken voor de zijprojecten van Jinte Deprez en Maarten Devoldere. J. Bernardt en Warhaus speelden beide in de Chateau. Naast deze zwoele muziek was er een toffe mengeling van steviger werk van de Rumjacks en feestelijker werk van Muyayo Rif. The Haunted Youth zorgde voor de donkerwolk bij heldere hemel.
Basta! @ De Koer
Joris Vanvinckenroye was slechts gewapend met een contrabas en een resem pedalen. Onder de naam Basta! verkende hij de grenzen van het instrument, en dat werd mooi zichtbaar op De Koer. Vol enthousiasme en passie toverde hij vol klinkende stukken uit z’n contrabas met de naam Anna. De man vertelde dat hij de contrabas die naam gaf op zestienjarige leeftijd. Dat Vanvinckenroye reeds vele jaren het instrument beerst werd al snel duidelijk. Door verschillende speelstijlen te loopen bouwde hij z’n stukken mooi op. Enige minpunt was dat we vaak werden afgeleid door het omgevingslawaai en hierdoor niet volledig mee geraakten in de flow van het optreden.
It Was A Storm @ Buskerpodium
Wat erg leuk is aan Dranouter, en ook Leffingeleuren, is dat ze met hun Buskerpodium hun publiek de mogelijkheid geven om jonge Belgische artiesten te ontdekken. Dat er ook vanuit de bezoekers interesse is, bleek uit het feit dat we de eerste nummers buiten hebben moeten beluisteren.
It Was A Storm begon als muzikaal slaapkamerproject van Emma Storme, maar groeide ondertussen uit tot sterke indieband. In oktober komt hun debuutalbum uit en dat konden de aanwezigen al eens voorproeven op het Buskerpodium, hetzij in intiemere versie. Storme trad voor deze gelegenheid alleen op, soms gewapend met wat backtracks. Het optreden kenmerkte zich vooral door de zachte, fluisterende zang van Emma. Die kwam heel warm over en trok je mee in het verhaal. Zowel muzikaal als tekstueel zat het erg goed in elkaar. Helaas was er gedurende het optreden geregeld wat geluidstechische pech. Gelukkig klonken nummers zoals “Journey”, “Blue/Green” en “Get Lost” in de kleine opstelling heel overtuigend. Als we een favoriet mogen kiezen, vonden we “Excess” het sterkst naar voor komen. We zijn erg benieuwd hoe It Was A Storm klinkt in een full-band opstelling.
The Rumjacks @ Chateau
Liefhebbers van folk met een steviger punkrockkantje weten dat Dranouter ook aan hen denkt. In het verleden wist het festival al grootmeesters Flogging Molly naar het festival te halen. Dit jaar konden de liefhebbers zich onder andere verwarmen aan een optreden van The Rumjacks. De Australiërs zijn vooral bekend van hun grootste hit “An Irish Pub Song”, maar beschikken daarnaast nog over een stevig arsenaal om Dranouter omver te blazen.
Hoewel de klok nog maar vijf uur luidde, hadden de Australiërs niet veel tijd nodig om het feestje in gang te zetten. Vanaf de meet af aan zat de sfeer goed, en daverde de vloer van de Chateau. Tijdens het derde nummer “Fistful O’ Roses” verschenen de eerste stagedivers bovenop de dansende menigte, dus dan weet je dat het goed zit. Dankzij een sterke, gevarieerde set wist The Rumjacks de energie en aandacht een uur lang aan te houden. Sneller werk zoals “Bullhead” en “Smash Them Bottles” werd mooi afgewisseld met minder uitbundige songs zoals “An Irish Goodbye On Saint-Valentine’s Day” en “Cold Like This”.
Muyayo Rif @ Cirque
Dit jaar is er vanuit Dranouter een focus op Catalaanse muziek, waardoor er doorheen het volledige weekend op tijd en stond een band uit de Spaanse regio te ontdekken valt. Een van die ontdekkingen was ongetwijfeld het achtkoppige Muyayo Rif. Met een stevige mix van ska, latin en punk zetten ze de Cirque op z’n kop. Met een heel erg hoge dosis enthousiasme trad de band op en dat werkte aanstekelijk. De bandleden amuseerden zich kostelijk, en hoewel wij niets begrepen van de Spaanse teksten, wist de groep ons toch volledig mee te nemen in hun feest. De zomerse mix-up van de nummers “Bella Ciao” en “Blitzkrieg Pop” tilde de sfeer enkel naar een hoger niveau. Dit was voor ons in ieder geval de ontdekking van de dag.
J. Bernardt @ Chateau
De zon scheen volop toen J. Bernardt netjes uitgedost aan zijn set begon. Jinte Deprez en z’n kompanen brachten vorig jaar hun tweede album Contigo uit, en kwamen deze voorstellen aan het Dranouterse publiek. Vol energie en met een sterke podiumprésence startte J. Bernardt aan zijn set. Deprez stuiterde over het podium en was steeds in de weer met ofwel gitaar, ofwel de drumstok waarmee hij met regelmaat op het drumpad sloeg. Met nummers als “Taxi”, “Last Waltz” en “I’m The Ghost You Forgot” startte het geheel vurig.
Erg tof om te zien was hoe de band zich op het podium duidelijk aan het amuseren was. Naast Deprez zagen we bassist Simon Casier geregeld opduiken op het podium van de drummer om samen heerlijke muziek te maken. Hoewel het enthousiasme bij J. Bernardt erg hoog lag, net zoals kwaliteit van hun show, was het toch wachten op de uitgebreide liveversie van “Wicked Streets” vooraleer het publiek helemaal losging. Met langere muzikale stukken en stops, werd het nummer de absolute parel van de set. Ook afsluiter “Don’t Get Me Wrong” swingde, en werd door het publiek flink meegezongen.
Augustijn @ Cirque
Vorig jaar was hij reeds aanwezig op Dranouter om deel te nemen aan het hommageconcert voor z’n vader Willem Vermandere; dit jaar was het tijd om voor het eerst solo en onder eigen naam op het festival te spelen. Daarbij toonde Augustijn aan dat sommige zaken toch gewoon in de genen zitten. Ongedwongen, gezapige bindteksten zorgen voor de sfeer en context bij de nummers, waardoor je van begin tot eind meegezogen wordt in het verhaal. Wanneer het publiek na het gesmaakte “Ja Santé” in groten getale vraagt om het nog eens te spelen, merkt Augustijn geamuseerd op dat hij nog genoeg andere mooie liedjes zou spelen. En dat was niet gelogen. Met een driekoppige band bracht hij een resem sterke nummers met sterke, goed doordachte teksten. “Echt Plastiek” en “Schermtje” sprongen eruit, samen met “Ossan Zeer”, dat de bekende riff van Red Zebra’s “Can’t Live In A Living Room” bevatte.
The Haunted Youth @ Chateau
Hoewel we vandaag in een zomerse, zwoele sfeer vertoefden, pakten de wolken samen rond negen uur. Wanneer de zon stilaan onderging, was het tijd voor The Haunted Youth om met “Broken” zijn set op gang te trappen. Met enkel blauwe en paarse lichten creëerde de band niet alleen muzikaal, maar ook visueel een sombere sfeer in een mooi volgelopen Chateau. Sinds hun overwinning in De Nieuwe Lichting 2021 gaat het razendsnel voor de band rond Joachim Liebens. Amper 4 jaar later staan ze reeds als voorlaatste geprogrammeerd op het hoofdpodium.
Zonder twijfel toonde The Haunted Youth dat ze die plek ondertussen wel effectief verdienen. De sound klonk fel en snedig. In het begin van de set, bij nummers zoals opener “Broken” en “Castlevania” klonk de stem van Liebens nog wat te licht, maar gaandeweg kwam ze mooi in evenwicht. Tijdens “Teen Rebel” en het daaropvolgende “I Feel Like Shit And I Wanna Die” zat het geluid al volledig snor, en waren de ingetogen danspasjes niet meer te tellen. Als we iets moeten opmerken aan het optreden, is het dat er weinig interactie was met het publiek, ook wanneer er tussen de nummers wat tijd wordt genomen om te stemmen en de pedalen op orde te zetten. Hierdoor viel het af en toe was stil.
Een eerste hoogtepunt werd bereikt tijdens “In My Head”, waar de emotie voor iedereen voelbaar was. Toen Liebens in plaats van z’n zachte stem voluit voor de screams ging, gaf dit een fantastisch effect. Het absolute sterktepunt was echter de sound van de instrumentatie. De synths klonken vol, de gitaarklanken dromerig en snedig wanneer nodig. Op het einde van de set werd met het instrumentale “Falling Into Pieces” alles uit de kast gehaald en ervaarden we een soort filmische beleving. De muziek sneed diep en liet de ruimte aan alle aanwezigen om zich een passend scenario bij de muziek te bedenken. Ook de gitaarsolo in het afsluitende “Coming Home” was ronduit indrukwekkend.
Warhaus @ Chateau
Gisteren was de headlinerrol weggelegd voor ’t Hof Van Commerce, dat een echte thuismatch speelde. Ook op dag twee gold dit voor de afsluiter. Maarten Devoldere bedankte het festival, gaf aan dat z’n zus en ouders aanwezig waren en dat hij als kind vaak als bezoeker naar het festival kwam. Ideaal setting dus om de nieuwste telg Karaoke Moon voor te stellen. Voor de gelegenheid kwam hij uitgedost in een piekfijn grijs kostuum voor de dag. Ook het decor was bijzonder stijlvol, met een ronde cirkel die boven het podium hing. Wanneer er warme gele lampen op schenen, gaf dit een enorm stijlvol effect.
Aftrappen deed Warhaus met “I’m Not Him” en “I Want More”. De toon was meteen goed gezet, zeker wanneer de hit “Popcorn” de revue passeerde. De show raasde voorbij en muzikaal gezien was “Jim Morrison” een uitschieter. Door de lengte van het nummer en de gevarieerde muzikale hoogstandjes sprong deze er toch bovenuit. Ook de bekendere liedjes zoals “Love’s A Stranger” werden door het publiek gesmaakt. Aangezien de show een voorstelling van Karaoke Moon was, hield dat in dat Devoldere effectief een nummer als karaoke bracht. Dit gebeurd op iedere show, en speciaal voor Dranouter werd dit zelfs een duet. Devoldere kondigde aan dat hij op Dranouter z’n eerste lief ontmoette en op het festival zelfs werd ontmaagd. Gezien hij nog steeds bevriend is met deze liefde, en deze aanwezig was, kon het duet doorgaan. Op tonen van “Het Werd Zomer”, origineel door Rob De Nijs, zongen Devoldere en Deprez vol overtuiging het nummer, temidden van het publiek en met een oude tv waarop de tekst verscheen. Een hilarisch en mooi intermezzo alvorens de show op z’n einde liep.
Gepast afsluiten deed Warhaus met “Mad World” en een schitterende versie van “Open Window”, waar hij het publiek liet meezingen voor z’n aanwezige moeder en zus. Devoldere heeft zo ongetwijfeld punten gescoord bij de familie, maar eveneens bij het aanwezige publiek, dat zichtbaar van de show genoten heeft.
Alle recensies van Festival Dranouter 2025 lees je hier.
