© Nick Manuell
De Australische band Press Club maakte in 2018 indruk met hun krachtige debuutalbum Late Teens. Een rauwe, vurige ode aan jeugdige verwarring en ongeremde energie. Sindsdien groeide de band, bestaande uit zangeres Natalie Foster, gitarist Greg Rietwyk, drummer Frank Lees en Bassist Iain Macrae, verder binnen de alternatieve punk en rock scène in Australië. Hun tweede plaat trok de lijn verder met meedogenloze intensiteit, terwijl Endless Motion een meer introspectieve kant liet horen. Begin mei verscheen vierde album To All The Ones That I Love, waarop de nummers gelaagder en melodieuzer zijn, maar blijven doordringen van dezelfde oprechtheid en urgentie die hen vanaf het begin kenmerkten. Vlak voor hun show in het knusse Trix Café mochten we ondanks startende stemproblemen bij Natalie Foster toch even met haar en Greg Rietwyk spreken over het nieuwe album en hen als een band beter leren kennen.
Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Natalie Foster: Greg en ik kennen elkaar al sinds 2010, dus inmiddels al vijftien jaar. Greg was destijds bevriend met mijn huisgenoten en zo begonnen we samen muziek te maken na een tijd. Ik heb eerst in wat andere projecten gewerkt, maar uiteindelijk gestart met Press Club in 2017 samen met nog Frank Lees en Iain MacRae.
Greg Rietwyk: Frank en Iain kennen elkaar zelfs nog langer, zij zaten samen op de middelbare school. En ik heb muziek gestudeerd met Ian. Het is eigenlijk altijd gebaseerd geweest op vriendschap. Iedereen heeft wel verschillende bandjes geprobeerd en mee geëxperimenteerd, maar uiteindelijk vonden we onze vorm.
Waar komt de naam ‘Press Club’ vandaan?
Natalie Foster: Er zit eigenlijk geen diepere betekenis achter. We hadden een lijst vol bandnamen en telkens dachten we ‘Ja, dit is ‘m’, Maar een paar weken later vonden we die dan toch weer op niks trekken. Toen kwamen we toevallig op Press Club en een maand later vonden we die naam nog steeds goed. We hadden de luxe van tijd om erover na te denken en dat hielp.
Er zit wat melancholie en rock in jullie geluid. Hoe zijn die invloeden samengekomen?
Natalie Foster: Het was vooral leuk om onze invloeden deze keer niet weg te duwen. Soms schrijf je een stuk dat lijkt op iets wat je vroeger geweldig vond, en in plaats van dat aan te passen, gingen we mee met die richting. We hebben die invloeden echt omarmd. Als beginnende band probeer je misschien je inspiratiebronnen te verbergen, maar nu met vier albums achter de rug hebben we een eigen geluid ontwikkeld dat mensen herkennen. Dat geeft vertrouwen en ruimte om te experimenteren.
Greg Rietwyk: Mijn gitaarpartijen zijn bijvoorbeeld sterk geïnspireerd door The Smiths en The Cure. Ze schreven perfecte liedjes en dat probeer ik ook wel te doen. Vroeger waren we daar terughoudender in, maar nu voelen we dat we vrijer mogen zijn. Iedereen in de band had wel een paar artiesten waar die veel naar luisterde tijdens het maken van dit album en die inspiratie hoor je terug, maar altijd met die Press Club-touch.
De titel van het album, To All The Ones That I Love, klinkt als een brief aan mensen uit jullie leven. Wie zijn ‘the ones’?
Natalie Foster: Deze boodschap is eigenlijk gericht aan vrienden, familie, geliefden en fans. Eigenlijk iedereen die ons helpt om dit leven mogelijk te maken. Touren is intens en soms chaotisch, maar het is zo fijn om mensen om je heen te hebben die je steunen, zowel thuis als onderweg. Die twee werelden zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, het één kan niet zonder het ander. Er gaat dus geen dag voorbij waarop we ons niet beseffen hoe bijzonder het is wat we met deze band mogen meemaken en hoeveel dankbaarheid we dan ook voelen voor iedereen die dat mogelijk maakt.
Was het maken van dit album dan een vorm van therapie?
Natalie Foster: Ja, eigenlijk is muziek maken altijd therapeutisch. Al voelde het dit keer vooral lichter en positiever aan, zeker in vergelijking met ons vorige album Endless Motion, dat we schreven midden in de lockdowns. Toen zat er echt een soort catharsis in, we moesten iets kwijt. We zaten allemaal in een moeilijke periode, net als de rest van de wereld en het feit dat we als band even geen muziek meer konden maken, voelde het alsof een stuk van onszelf wegviel. Toen we eindelijk weer samen konden komen om te schrijven, voelde dat als een bevrijding aan. Dit nieuwe album daarentegen was juist plezierig om te maken, gewoon echt genieten. Ik denk zelfs dat ik deze keer minder diep ben gegaan in de teksten, maar dat paste ook bij het gevoel van deze periode.
Greg Rietwyk: Muziek maken, creatief bezig zijn en optreden, is voor ons eigenlijk altijd een vorm van therapie geweest vanaf het allereerste begin. Deze keer was het ook gewoon echt leuk, want iedereen had het eigenlijk druk met van alles buiten de band, dus de momenten dat we samen in de studio waren, voelden aan als quality time. Het was alsof het een soort speelkwartier was waarin we konden experimenteren, lachen en creëren. Dat maakte het hele proces ontzettend positief.
Hoe verloopt het schrijfproces bij jullie? Is er één persoon die de leiding neemt?
Greg Rietwyk: Het is echt een groepsproces. Iedereen brengt ideeën in en iedereen mag zijn zegje doen over de teksten, structuren of productie. Dat werkt heel goed omdat we open en eerlijk met elkaar communiceren. Alles draait uiteindelijk om het maken van een beter nummer. Deze keer waren er ook wel terugblikkende momenten bij ons allemaal. Bijvoorbeeld het nummer “Champagne & Nikes”, voelde aan alsof we dat soort nummers al eerder hadden geschreven. Waardoor het interessant was om die stijl opnieuw te benaderen met de ervaring van zes of zeven jaar als band in ons achterhoofd.
Hebben jullie op deze plaat anders gewerkt dan voorheen qua structuur, teksten of productie?
Natalie Foster: Ja, absoluut, omdat we minder tijd hadden om samen te komen, werkten we veel gerichter. In plaats van eindeloos te jammen in de repetitieruimte zoals we normaal doen, werkten we nu rond concrete ideeën in de studio. Dat leverde verrassende songstructuren en thema’s op. Het heeft ons ook geholpen om los te breken van het standaard chorus-bridge-chorus patroon.
Greg Rietwyk: Vaak begonnen we met een idee en dat namen we direct op en bouwden we stap voor stap verder uit. Er zaten ook meer productionele elementen in zoals synthesizers, percussie die al eerder aanwezig waren, maar nu veel prominenter.
Natalie Foster: Het nummer “I am Everything” begon eigenlijk als een compleet elektronisch lied met veel synths. We hadden een vocoder over de zang gezet, half als grap, maar het werkte eigenlijk heel goed. We hebben het uiteindelijk maar een klein beetje aangepast.
Greg Rietwyk: En dat specifieke nummer werd verder gevormd door één take van Frank op drums. Hij speelde gewoon door en die energie heeft het nummer verder bepaald omdat hij toen niet veel tijd in de studio kon zitten. Op het einde hebben we er andere instrumenten aan toegevoegd en een typisch Press Club nummer van gemaakt. Dat soort spontaniteit hebben we bewust omarmd door heel het proces van het album schrijven.
Zien jullie dit album als een overgang, een einde of een nieuw begin?
Greg Rietwyk: Wat de toekomst brengt, weten we natuurlijk niet. Misschien gaan we de volgende keer nog eens een totaal andere kant op zoals we nu hebben gedaan. Maar als we iets maken waar wij enthousiast van worden, dan is het goed. We vertrouwen erop dat mensen daarin meegaan eigenlijk.
Natalie Foster: We zijn allemaal in eerdere projecten wel eens verloren geraakt in trends en daardoor vergat je waarom je muziek maakte. Met Press Club willen we altijd dicht bij onszelf blijven en doen wat wij leuk vinden.
Wat is iets dat mensen totaal niet van jullie verwachten als band, maar toch klopt?
Natalie Foster: Mensen verwachten vaak niet dat ik na elk optreden gewoon zelf achter de merchtafel sta, maar dat doe ik met veel liefde en plezier. Want laten we nog eens eerlijk zijn, zonder ons publiek kunnen we dit allemaal niet doen. We zouden nooit aan de andere kant van de wereld kunnen spelen zonder de mensen die komen kijken, luisteren en steunen. Dat besef zit er bij ons echt heel diep in. We hebben het ook vaak over wat een optreden goed maakt. Conclusie was ook de verbinding tussen de mensen op het podium met het publiek. Als je het geluk hebt om op een podium te mogen staan, moet je dat vieren en ervan genieten, want dit is waar je al die jaren naartoe hebt gewerkt. En als je dat niet meer voelt of leuk vindt, waarom zou je het dan nog doen?
Greg Rietwyk: We vinden het oprecht leuk om gewoon rond te hangen na een show en in contact te komen met onze fans. Waar sommige bands na een optreden meteen verdwijnen, blijven wij juist graag even nog in de zaal. Of we nu voor tweeduizend mensen spelen of voor vijftig, dat mag nooit invloed hebben op hoe je het podium opgaat vind ik. Die paar mensen die een kaartje kopen, verdienen juist net zoveel inzet als een volle zaal. Het draait niet om aantallen, maar om dankbaarheid en nederigheid en dat wil ik nooit kwijtraken
Hebben jullie tot slot nog een laatste boodschap?
Natalie Foster: Blijf luisteren naar onze muziek.
Greg Rietwyk: En blijf vooral naar onze shows komen. Dat is waar de magie gebeurt.
Facebook / Instagram / Website
