Het lijkt de Britse Alessi Rose dit jaar allemaal voor de wind te gaan. Nadat ze in januari haar ep for your validation op de wereld afvuurde, ging de bal steeds sneller aan het rollen. Haar Europese tour was in een mum van tijd uitverkocht, maar fans kregen al snel een herkansing. Na een succesvolle show in de Brusselse Botanique, mocht ze het voorprogramma verzorgen voor Dua Lipa en dus kwamen we het aanstormende poptalent tot driemaal toe tegen in het Sportpaleis. Ondertussen werkte ze ook aan een gloednieuwe ep waarvan we met mondjesmaat al wat van te horen kregen. Na “That Could Be Me”, “Same Mouth” en “Everything Anything”, kunnen we nu van Voyeur in z’n geheel genieten.
Het ietwat melancholische, maar vooral ontzettend catchy “Same Mouth” verscheen een tijdje geleden al als single en leent zich nu als de uitgelezen openingstrack van Voyeur. Meteen daarna krijgen we met “Take It or Leave It” een nieuw nummer te horen. Zoals we inmiddels gewend zijn van de Britse, brengt ze teksten die vooral voor leeftijdsgenoten bijzonder herkenbaar zijn. Toch is het allemaal niet zo oppervlakkig als het aanvankelijk misschien kan uitschijnen. ‘You’re stuck in my teeth / It’s disgusting, I need it out’, zou namelijk zomaar een verwijzing kunnen zijn naar haar “eat me alive” waar de rollen omgekeerd waren. Hoewel de zang voor het grootste deel van de song de hoofdrol vervult, wordt het refrein opgesmukt met wat muzikale toeters en bellen. Daarmee breekt het ingetogen geheel voorzichtig open tot een aanstekelijke sound de kamer vult.
Veilig verborgen tussen twee reeds verschenen nummers vinden we “Stella”. Ondersteund door gitaarspel toont Alessi Rose zich als een echte singer-songwriter. Het rustige tempo zet het aangename stemgeluid van de Britse in de kijker en we moeten het haar nageven: deze kalme aanpak staat haar bijzonder goed. Al vanaf de eerste luisterbeurt komen de woorden niet alleen binnen, maar laten ze ook indruk na. De song lijkt namelijk het verhaal te vertellen van een vriendschap waarbij jaloezie een steeds grotere rol is gaan spelen. ‘I won’t raise my white flag’, klinkt het en daarmee lijkt Alessi Rose resoluut voor zichzelf te kiezen.
Na de stoere klanken van “That Could Be Me” slaat het tij helemaal om op “RIP” dat zich zowaar als favoriet van de plaat weet op te werken. Het tempo wordt teruggeschroefd en een wals lijkt geboren te worden. Wie z’n ogen sluit, kan zich inbeelden om op de tonen van de song zachtjes heen en weer te wiegen. De meerstemmige zang zorgt voor een bijna engelachtig geheel, al spreken woorden als ‘if you’re gonna kill me / do it completely’ dat dan weer wat tegen. De rust wordt plots verstoord wanneer de drums zich naar de voorgrond werken en voor de nodige tumult zorgen. Gelukkig is dat maar van korte duur en lijkt de cirkel op het einde helemaal rond te zijn.
In de slotfase van Voyeur haalt Alessi Rose haar innerlijke Taylor Swift duidelijk naar boven. Meeslepende, lieflijke melodieën voeren het hoogste woord terwijl Rose zich als klankbord voor haar leeftijdsgenoten profileert. Zo krijgt het aanstekelijke refreintje van “Bittersweet” plots een country-randje en lijken de woorden ‘I’m not happy / I’m not sad / I’m in between / I’m bittersweet’ gemaakt om luidkeels meegezongen te worden. Het geheel voelt een stuk minder weemoedig en stilaan breken de zonnestralen doorheen het dikke wolkendek, waarna het lied helemaal kan openbloeien.
Wie nog niet overtuigd was over het talent van Alessi Rose, kan die twijfels vanaf heden opbergen. Voyeur biedt een compacte verzameling songs met elk een geheel eigen karakter. De Britse heeft duidelijk alles in huis om uit te groeien tot een internationale popsensatie. Op 10 september stelt ze haar ep voor in TivoliVredenburg te Utrecht, 14 september doet ze datzelfde nog eens over in Brussel in La Madeleine.
Facebook / Instagram / X / Website
Ontdek “RIP”, ons favoriete nummer van Voyeur in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
