Dua Lipa @ Sportpaleis: De handleiding voor de ultieme popshow

Popfenomeen Dua Lipa bracht ons vorig jaar reeds een bezoekje op Rock Werchter in het kader van haar Radical Optimism-tour. Die derde plaat was opvallend minder hitgevoelig dan voorganger Future Nostalgia, maar dat betekent geenzins dat de liveshow daarom moest inboeten. Integendeel: gisterenavond trapte Dua haar driedelige en hopeloos uitverkochte concertreeks in het Antwerps Sportpaleis af, met een performance die alle registers opentrok.

Als er binnen het popgenre gekozen moest worden voor een passend voorprogramma, bleek Alessi Rose een uitstekende keuze. De piepjonge zangeres speelde nog maar recent voor een uitverkochte Botanique en sloot daar af met de woorden: ‘We can come back and be bigger and better, baby!’. Met diezelfde vastberadenheid betrad ze gisterenavond het podium van het Sportpaleis, dat opnieuw bekleed was met roze pilaren en boeketten rozen. Met haar charmante Britse accent en een inmiddels typische coquette-outfit, leek een enthousiaste Rose vastberaden het grotere publiek te veroveren. Het enige wat dit keer ontbrak, was haar leger aan fangirls dat normaliter elke songtekst schreeuwt nog voor ze uitgesproken wordt – en dat was merkbaar. De Britse leverde zeker een knap optreden af, maar het rumoer in de zaal liet dat jammer genoeg niet helemaal doorkomen.

Vijf minuten voor het startuur van de hoofdact verschenen beelden van golven op het podium, begeleid door mysterieuze klanken, haast hypnotiserend. De golven werden heftiger en bereikten een climax zodra de eerste tonen van “Training Season” door de zaal weerklonken, gevolgd door Dua Lipa die opdook in een glitterende, zilveren bodysuit. Het plaatje van een feilloze popshow klopte tot in de puntjes: krachtige livezang, een perfect ingestudeerde en getimede choreografie en massa’s uitgestraalde flair. “End Of An Era”, begeleid door een strakke dans vol witte veren, zette daarbovenop haar elegantie nog eens extra in de verf. “Break My Heart” bracht dan de switch naar een zwoelere sfeer: knalrode lichten, sensuele danspassen en een confettibom aan rode hartjes. Na het vallen van die eerste confetti, trapte “One Kiss” het feest officieel op gang – en daarvoor leek bewust een remixversie gekozen, die zorgde voor een veel pittigere live-ervaring. De Britse verdween daarna even van het podium voor een eerste van vele outfitwissels, zoals dat tegenwoordig haast tot het basispakket van een geslaagde popshow behoort.

In een vuurrode bodysuit keerde Dua terug voor “Whatcha Doing”; duidelijk een minder gekend nummer in de set, dat even een eerste energiedipje leek te veroorzaken. Desondanks bleef het publiek geboeid naar het spektakel kijken. Met megahit “Levitating” werd de sfeer moeiteloos opnieuw opgetild; als de aanstekelijkheid van het nummer zelf the trick niet deed, dan deed het vuurwerk dat wel. Met loepzuiverge zang en een ijzersterke choreo liet Dua zien dat ze haar performance tot in de perfectie beheerst, zonder er enige moeite mee lijken te hebben. Wie haar welgekend heupwiegje of de ‘pencil sharpener’ tijdens “One Kiss” anno 2018 nog voor de geest haalt, weet dan ook dat ze op dat vlak een gigantische evolutie heeft ondergaan. Haar sympathie richting fans onderstreepte ze toen ze de diehard fans op de eerste rij één per één afging, een kort babbeltje sloeg en selfies uitdeelde. De ene fan wist niet wat haar overkwam, de andere nam haar met volle teugen vast, en nog een ander figuur stond er dan weer zo fier als een gieter verkleed in een haaienpak. Let’s admit it; we wouden op dat moment allemaal op die eerste rij staan. Wie tot dan toe nog niet overtuigd was van haar vocale capaciteiten, werd dat wel tijdens “These Walls”, waarbij de hoge noten moeiteloos richting het plafond werden gekatapulteerd.

Dan vond het spannendste moment van de avond plaats: fans en media weten dat Dua bij elke stop op tour een cover van een lokale artiest brengt. Zo kreeg Nieuw-Zeeland een sterke cover van Lordes “Royals” en werden onze noorderburen verrast met “Bloed, Zweet en Tranen” van André Hazes. Ook in ons Belgenlandje weerklonk op sociale media al dagenlang gespeculeer over de kanshebbers – gaande van Gotye en Clouseau tot een duet met Angèle. Met de klassieke Vlaamse woorden ‘Waar is da feestje?’ werd het publiek wild, waarna “Sensualité” van Axelle Red de uitverkorene bleek. Afsluiter van dat tweede hoofdstuk werd het vurige “Maria”, met uitgelaten trompetten, zwoele danspassen en een zuiders sfeertje.

Het derde deel startte op zumba-achtige wijze met monsterhit “Physical”. De artieste verscheen in een blitse glitterjurk, terwijl roze en gele fluolampen het podium vulden. Een gigantisch dansfeest ontstond daarna tijdens het energieke “Electricity” en “Illusion”. De choreografieën bleven meedogenloos strak en lieten de kijker nauwelijks toe om met de ogen te knipperen. Bij “Hallucinate” werd nog een nieuwe lading confetti de lucht ingeblazen, vergezeld door laserlichten in alle kleuren van de regenboog.

Na een volgende outwitswitch – ditmaal naar een witte kanten jurk met hoge kousen en jarretels – was de coquettecirkel van de avond helemaal rond. Dua bleef solo op het podium staan en leverde daarmee een fenomenale onewomanshow. “Happy For You” leek een mindere keuze in de setlist, maar de dromerige wolkenprojectie maakte het tot een mooi visueel tussendoortje. Voor het aanstekelijke “Love Again” begaf de Britse zich opnieuw naar het B-podium, waar een cirkel van vuur de temperaturen – letterlijk en figuurlijk – verder opdreef. Gehuld in een witte bontjas werd ze omhoog getakeld, waarna ze een ontroerend dankwoord uitsprak en “Anything For Love” inzette. In een oase van zaklamplichtjes en een stem die klonk als engelenzang, werd ze zichtbaar aangrijpend onthaald met een gigantisch applaus. Wanneer vervolgens “Be The One” door het Sportpaleis galmde, maakten de dansers hun comeback op het podium en barstte het dansfeest opnieuw los – confetti inclusief.

Voor de bisronde verscheen Dua in een zwart-gouden bodysuit. “New Rules” werd in een nieuw jasje gestoken met BICEP’s “Glue” erin verwerkt, waardoor het ineens geschikt als clubmuziek aanvoelde. En dat voelde de volledige zaal; het Sportpaleis zong, danste, sprong, zweette en bovenal: genoot. Met hitnummers “Dance The Night”, “Don’t Start Now” en “Houdini” schakelde de artieste nog één keer naar de hoogste versnelling – met vuurwerk, confetti, energie en enthousiasme op overdrive.

Dua Lipa bewees in het Sportpaleis dat ze het prototype is geworden van de hedendaagse popster: vocaal indrukwekkend, choreografisch messcherp, met flair, stijl en nét genoeg zelfrelativering om niet in perfectie te verstikken. Wie haar nog steeds ziet als het meisje met het heupwiegje van “One Kiss”, heeft duidelijk enkele hoofdstukken gemist. Dua’s show is het resultaat van jarenlang hard werken, waarmee ze intussen de handleiding voor de ultieme popshow heeft geschreven.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Training Season
End of an Era
Break My Heart
One Kiss
Whatcha Doing
Levitating
These Walls
Sensualité (Axelle Red-cover)
Maria
Physical
Electricity
Hallucinate
Illusion
Falling Forever
Happy For You
Love Again
Anything for Love
Be the One