Dour 2025 (Festivaldag 3): Paal boven water

© CPU – Lennert Nuyttens (archief)

Ook op dag drie duurde het redelijk lang vooraleer de weide zich enigszins begon te vullen. Het blijft toch een van de pijnpunten van Dour, want heel wat tenten blijven gapend leeg staan terwijl opkomend talent hun hart en hun ziel uitstort op het podium. Wij begonnen onze dag in ieder geval met een portie gitaren van onder andere Last Train en Waste en schakelden geleidelijk aan over richting het bruisende nachtleven van Dour. KI/KI maakte indruk in de Balzaal, maar uiteindelijk was het toch headliner FKA twigs die met een unieke show een blijvende indruk maakte.

WASTE @ Le Garage

© CPU – Jan Van Hecke (archief)

Voor veel gitaarbands aan de andere kant van de taalgrens blijft optreden iets exotisch hebben. Na hun passage op Fifty Lab gingen er alleszins nieuwe deuren open voor WASTE. Het Antwerpse vijftal heeft een solide sound die rauw knispert tussen noise en metal. Frontman Jef Jenaer weet dit genre ook met zijn stem tot het uiterste te vertolken. Echt grunten deed hij niet, maar zijn gekrijs en gegrom klonken als een genadeloos gevecht tussen kat en hond. Soms leek hij wel een stuk ongedierte dat onder onze huid kruipt om ons van binnenuit te parasiteren. Wanneer het tempo omhoogging, werden de ‘party people’ compleet meegesleurd in dit duistere verhaal. ‘Doureeuuhh!’ schalde voor het eerst spontaan en luidkeels door de tent. Het publiek dat voor het lawaai kwam, wist precies waarvoor – en voor wie – het kwam. Met zijn compromisloze originaliteit en zonder té hard te proberen, brak WASTE een lans op ‘fucking’ Dour.

WASTE trekt de komende periode langs verschillende podia. Alle data en locaties vind je hier.

Marathon @ Le Garage

© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)

We kozen ervoor om onze krachten te sparen en gewoon in Le Garage te blijven plakken voor Marathon. We hebben wel een boontje voor de muziek van de Amsterdammers en strooiden eerder nog met lof voor hun debuutalbum Fading Image. De loftrompet konden we gisteren in de rocktent afstoffen en opnieuw tegen onze mond zetten, want Marathon speelde een heerlijk strakke set op Dour. Met vier gitaren kan je moeilijk anders dan een geluidsmuur optrekken en dat deed de band ook, al zorgde de shoegazy ondertoon voor een aangename dromerigheid. Vooral frontman Kay Koopmans was in zijn element en haalde het podiumbeest in hem naar boven. Vrijwel van bij het begin hadden ze ons mee met dankzij hun hard doch catchy nummer “Mosquitoes & Flies”. De dynamiek tussen de bandleden weerspiegelde zich ook in het geluid dat ze als vijftal produceerden. Koopmans had graag nog wat meer nummers willen spelen, maar door het gebrek van tijd werd dat dan maar een welgekozen rammer. “Fire” was misschien niet even uitputtend als 42,195 kilometer lopen op een warme zomerdag, maar liet wel haar sporen achter.

Last Train @ The Last Arena

© CPU – Irene Van Impe (archief)

Last Train heeft de laatste jaren naam gemaakt als een van de betere rockbands uit Frankrijk. Waar hun succes in de eerste plaats vooral in eigen land zich afspeelde, trekken ze met hun derde album III des te meer de internationale kaart. Eerder deze zomer speelden ze zich in de kijker op de Jupiler Stage van Graspop Metal Meeting en gisteren volgde hun enige Waalse festival van de zomer. De zegetocht leek het aanvankelijk voor weinig mensen te moeten stellen. De rockliefhebber is nu eenmaal een minder aanwezige soort op het festival geworden, al liet Last Train zich niet van de wijs brengen door de kleinere opkomst. Integendeel; ze speelden met minstens even veel hart en ziel als anders. “On Our Knees” zorgde al voor een emotionele opwelling bij frontzanger Jean-Noël Scherrer. Samen met zijn gitaar liet hij zich dan weer op handen dragen in het instrumentale “Between Wounds / One Side Road”. Welgeteld vijf nummers speelde Last Train en dat had vooral te maken het feit dat het laatste nummer, “The Big Picture”, een muzikale rockepos van vijftien minuten is. Live brengt het lied zoveel emoties naar boven en ook gisteren herbeleefden de bandleden alle emoties die ze voelden toen ze het nummer schreven. Het ging ondanks de warme temperaturen door merg en been en het minutenlange applaus onderstreepte dat Last Train een zeer sterke indruk heeft kunnen nalaten.

Op zaterdag 25 oktober staat Last Train samen met SONS in OM in Luik.

Miki @ Le Labo

In de Franse muziekscene geraken ze maar niet uitgepraat over het nieuwe popsnoepje genaamd Miki. Als echt zoet durven we haar nummers en karakter echter niet omschrijven. In een goed gevulde Le Labo speelde ze een one-woman-show waarbij haar eigenwijze persoonlijkheid en ongefilterde teksten voor speciale taferelen zorgde. Zo leende ze van een fan genaamd Zoë even een cowboyhoed en sprong ze onverwachts tijdens een nummer het publiek in om de mensen op te jutten. Opvallend was ook de opgeblazen schorpioen die bijna heel het podium vulde en die meermaals het onderwerp was van een niet al te serieuze bindtekst van Miki. Op zich had haar optreden zeker leuke momenten, maar echt helemaal overtuigd geraakten we niet. Dat ene nummer waarmee ze blijft kleven in ons geheugen ontbreekt nog, al staat er dit najaar wel een eerste album in de steigers en kan daar zomaar even die ene vonk opstaan die ons helemaal in vuur en vlam steekt.

Op woensdag 10 december Miki in de Botanique in Brussel.

Chalk @ Le Garage

© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)

Voor Chalk lijkt rust nemen geen optie. Het Ierse postpunktrio lijkt sinds Left of the Dial twee jaar geleden en Eurosonic Noorderslag vorig jaar elk alternatief Europees festival van hun lijst te willen afvinken. Na Pukkelpop is Dour deze zomer een logische volgende stap. Le Garage mag dan wel opnieuw focussen op gitaren, maar heaviness laat zich net zo goed definiëren via andere apparatuur. Spijtig genoeg voelde de band vanaf de eerste minuten dat dit niet hun avond zou worden. De setlist werd wat afgerafeld en Ross Cullen, wiens bewegingen normaal zo eclectisch zijn, beperkte zich tot enkele voorzichtige pasjes.

Naarmate het concert vorderde, kreeg zijn act iets aanstellerigs in plaats van oprechte rock ’n roll. Toch bracht de vaste setlist, die scherp heen en weer schoot tussen beenharde industrial en elektronische shoegaze, de band terug naar hun kernprincipes. Luid en monotoon bleef de formule, maar ook de pech met de crashbarriers en de verlichting aan de voorkant van de tent speelde hen parten. Productioneel gezien kwam het met de extra verlichting goed over, maar daar bleef het helaas bij. Chalk kan echter opnieuw een noemenswaardig festival aan hun palmares toevoegen en hopelijk doorstoten naar nachtspots. Daar komt hun postindustriële grauwheid immers het best tot zijn recht.

Nemzzz @ Boombox

Op dag drie solliciteerde Nemzzz eigenhandig voor het slechtste optreden van deze Dour-editie. Nochtans is de UK rapper uit Manchester een van de grote namen in zijn genre, maar daar koop je klaarblijkelijk niets mee op een festivals als Dour. Zijn dj Harney moest eerst nog voor een volle tent zorgen door een kwartier lang de meest stereotiepe hiphopnummers van de laatste jaren aan elkaar te rijen. De Boombox geraakte nog redelijk gevuld, alleen rapte Nemzzz iedereen weer snel weg met een gebrek aan motivatie en goesting. Flair? Niet aanwezig! Flow? Zwakker dan op plaat! Spanningsopbouw? Compleet afwezig. Nemzzz ratelde lusteloos het een na het andere nummer af en stelde daarmee zelfs zijn eigen fans teleur. Omdat zijn dj een kwart van zijn set vulde met hitjes van andere artiesten moest Nemzzz op het einde zelf zeer snel door zijn bekendste nummers gaan. “Dilemma”, ‘Art” en zelfs al een tamelijk kort “2MS” werden halfslachtig afgekapt om toch maar mooi binnen de vooropgestelde tijd te blijven. Dat de Boombox al zo goed als leeg was, leverde het beste bewijs dat Nemzzz live een grote teleurstelling was.

Carpenter Brut @ La Petite Maison dans la Prairie

Dikke beats en schreeuwlelijke visuals zijn hier niet altijd voorbehouden aan de Balzaal op het terrein. Synthmeester Franck Hueso, beter bekend als Carpenter Brut, creëerde namelijk een dansbare horrorscène in La Petite Maison. Zijn handelsmerk bestaat al jaren uit eighties B-film-soundscapes, volledig geïnspireerd door de school van John Carpenter. Wat we echter niet zagen aankomen, was de toevoeging van een live leadgitarist en drummer. Daarmee transformeerde de set tot een wervelende metalshow. Devilhorns en moshpits bleken op Dour allesbehalve onbestaande.

Het eclectische geweld weerspiegelde zich ook in het publiek. Plots stonden kleurrijke technovlinders mee te viben naast zwarte gothicvleermuizen. Hueso en zijn magistrale muzikanten zogen ons helemaal mee in hun horroverhaal, waarin zelfs ruimte was voor discopartijen. Ook nu sloop het licht langs de voorkant binnen, maar door de flitsend rode effecten en stroboscopen bleven we volledig in het scenario. Toen de kettingachtige samples begonnen te vibreren, barstte er een broeierige moshpit los. De Doureuh-kreten waren opnieuw een luide respons dat het goed zat. Zelden zagen we het rebelse van metal zo hard botsen met techno, om vervolgens samen gesmeed te worden tot een vlijmscherp zwaard, recht uit de legende van Excalibur.

Op 16 maart volgend jaar staat Carpenter in de Ancienne Belgique.

Marie Davidson @ Le Labo

De stal van DEEWEE heeft heel wat paradepaardjes. Marie Davidson is daar doorheen de jaren ook eentje van geworden. De Canadese bracht aanvankelijk nog muziek uit op het gerenommeerde Ninja Tunes-label, maar vond in de Dewaele-gebroeders de ideale bondgenoten om haar excentrieke dansmuziek nog beter tot leven te kunnen brengen. Geïnspireerd door haar nieuw album City of Clowns gooide ze haar live-setup overhoop en brengt ze tegenwoordig een hybride dj-set waarbij ze zichzelf niet enkel vastkluisterde aan het mengpaneel. Al bij het eerste nummer nam ze vol vertrouwen de microfoon in de hand en zong ze (weliswaar niet altijd even toonvast) met veel enthousiasme. Geanimeerd probeerde ze het publiek Le Labo in te lokken en dat lukte ook nog tamelijk goed. Eenmaal er een aardige mensenhoop aanwezig was, nam ze terug plaats achter de draaitafel en liet ze blijken waar haar oorsprong lag. Na ruim een half uur hadden we het stilaan gezien en kregen we behoefte aan afwisseling. Deze zat er niet meteen aan te komen en zo slabakte het feestje gestaag maar waar. De “Work It”-herwerking van Soulwax was nog een verdienstelijke poging om de dansbenen los te krijgen, al spaarden de meesten hun krachtreserves toch vooral voor een derde, pittige nacht op Dour.

KI/KI @ Balzaal

Begin volgende maand draaien KI/KI en Marlon Hoffstadt vijf uur lang back-to-back in Zeebrugge, maar vannacht stonden ze nog afzonderlijk geprogrammeerd. De Nederlandse trancekoningin beet daarbij de spits af. Haar set kwam wat voorzichtig op gang, maar al snel volgde de beuk. Vanop de eerste rijen zagen we nog een zweem van aarzeling in haar ogen, alsof ze de stage en setup eerst helemaal eigen moest maken. Maar na enkele drops kwamen de herkenbare bewegingen los: de wapperende handjes gaven haar een zelfvertrouwen dat geen grenzen kende. Ook op de schermen maakte haar live-beeltenis indruk, gevangen in een smeuïge, kleurrijke psychedelica. Met eigen edits en releases van haar label liet ze de acidtechno weelderig door de 360-graden-setting vloeien. Wanneer de sigaretjes tegelijk opbrandden, werd de roes compleet, net voor de zon de horizon raakte. Door de felle belichting kwam het effect van het ‘golden hour’ minder tot zijn recht, maar wie anders dan KI/KI kon de nachtprogrammatie zo fel doen ontvlammen?

Marc Rebillet @ La Petite Maison dans la Prairie

© CPU – Lore Van Dam (archief)

Marc Rebillet een fenomeen of sensatie noemen is ondertussen een beetje uitgehold, maar als veredelde festivalgimmick is de improvisatiekunstenaar wel nog steeds een aanlokkelijk publieksmagneet. La Petite Maison dans la Prairie bereikt per jaargang maar een handvol keer haar maximum capaciteit en dat was dus voor de Amerikaanse onderbroekenkoning het geval. Rebillet was goed ingelicht over het festival en haar escapades en riep dan ook met volle overtuiging een eerste ‘Doureeuuhhhh’ door de tent. Je moest geen waarzegger zijn om te beseffen dat het eerste nummer rond een van de meest iconische festivalnamen van het land zou draaien. La Petite Maison dans la Prairie barstte uit haar voegen en was opgetogen over de manier waarop Marc Rebillet de vinger aan de pols/beatknop hield. Als grootmeester in het inspelen op situaties hield hij het een uur lang moeiteloos vol en kreeg hij de sfeer meermaals naar een kookpunt. Soms had het wat ons betreft gerust nog absurder gemogen, maar ook zo was Marc Rebillet voor velen een van de hoogtepunten van deze verdienstelijke vrijdagavond.

FKA twigs @ The Last Arena

© CPU – Joost Van Hoey (archief)

Het is altijd met twee woorden spreken, want FKA twigs heeft nogal een historiek dat ze haar optredens kortdag durft afzeggen. De redenen lopen meestal wat uiteen, maar gisteren stond ze er wel en hoe! Als artieste is FKA twigs altijd lastig te vatten geweest in enkele woorden en dat werd in maart op buitenaardse wijze duidelijk in de Hallen van Schaarbeek. In een visionaire en multidisciplinaire show overtrof ze zichzelf nog maar eens. Op Dour kregen we  een andere, afgeslankte versie van die baanbrekende show te zien. Het was wel eventjes wachten eer ze er was, want de change-over nam door de omvang van de productie iets meer tijd in beslag dan voordien was ingecalculeerd. Met een academisch kwartiertje vertraging begon ze er op spectaculaire wijze aan.

De show was opgedeeld in drie fundamentele delen: The Practice, State of Being en The Pinnacle. Alle stukken hadden een gemeenschappelijke deler; ze zaten uitstekend in elkaar, hadden een uitgekiemde choreografie en sleepten ons keer op keer mee in het Eusexua-universum. In die wereld was een provocatief randje nooit ver weg, al was dat vooral een kwestie van hoe je naar de show en de muziek keek. Enige jammere was dat ze het met een uur moest stellen en daardoor een paar nummers achterwege moest laten. Aangezien de show voor een groot stuk gebouwd was rond dans en acrobatiek wogen de zangstukken iets minder hard door. Op “Eusexua”, “Girl Feels Good” en het altijd zo beklijvende “Cellophane” kon FKA twigs met haar vocale stukken wel beklijven. De opkomst ten spijt was dit wel een kandidaat voor festivaloptreden van het jaar.

Marlon Hoffstadt @ Balzaal

© CPU – Senne Houben (archief)

Ook op Dour moesten keuzes worden gemaakt. De overgang van KI/KI naar Marlon Hoffstadt lieten we aan ons voorbijgaan om FKA twigs volledig te beleven. Na deze headlineshow restten er nog negentig minuten daddy trance. Bij binnenkomst viel opnieuw op hoe indrukwekkend de Balzaal oogde in de duisternis, als een tempel die uitnodigde tot magie. Toch liet een bleke remix van The Black Eyed Peas meteen horen welke richting het uitging. Het werd geen gelaagde of vernieuwende set, maar een vlakke, op effectbejag gerichte mix die vooral mikte op snel scoren. Het publiek slikte het gewillig, terwijl Hoffstadt exact bracht wat van hem verwacht werd. Zijn bekendste nummers en virale successen waren zorgvuldig verspreid, maar voelden eerder als een reeks afgevinkte hoogtepunten dan als een opbouwende muzikale reis. Zo leek Hoffstadt gevangen te zitten in zijn eigen populariteit. Zijn daddy trancepersona wakkerde de hype aan, maar liet weinig ruimte voor avontuur of subtiliteit. De Balzaal verdiende misschien meer dan een gladde, tot in de puntjes georkestreerde climax. En daar zou de tussenkomst van KI/KI kort daarna voor ons niet veel meer aan kunnen veranderen.

KI/KI en Marlon Hoffstadt draaien op 10 augustus een vijf uur durende B2B-set tijdens 5 Hours On The Beach.

Yeat @ The Last Arena

Yeat maakt niet zo vaak de oversteek naar Europa en daarom is het des te straffer dat Dour hem heeft kunnen strikken voor een redelijk exclusieve show. Als boegbeeld van een nieuwe generatie rappers effent hij als 25-jarige artiest het pad voor een nieuwe, hongerige generatie die de hiphop wil blijven vernieuwen. In april maakte Yeat nog indruk op Coachella en dat maakte dat wij rond het aanvangsuur met veel verwachtingen gingen kijken. Autotune en futuristische beats zijn bij Yeat schering en inslag en met een gelijkaardige formule is het Travis Scott en Playboi Carti ook gelukt om live indruk te maken. Bij Yeat op Dour bracht de eigen uitgewerkte rekensom een negatief resultaat met zich mee. Zelfs als niet wiskundige kon je stellen dat de Amerikaan een paar minder goede beslissingen nam die op een podium als The Last Arena niet werkten. Zijn microfoon was bijvoorbeeld een accessoire dat weinig werd ingezet en dat ook nog eens met een vel te dikke laag autotune was voorzien. Ook op de piekmomenten was het lange tijd wachten en het vuur dat we op het podium zagen voelden we niet terugkomen in de performance. De grootste teleurstelling was echter de speelduur. Van het uur dat hij kreeg vulde hij amper 35 minuten. Pover is het minste wat je kon stellen. De verwachtingen zijn bij deze opnieuw heel hard getemperd. Gelukkig bood de nacht op Dour nog genoeg afleiding om het zure einde door te spoelen.