De Britse Billie Marten was amper vijftien lentes oud toen haar debuut-ep Ribbon verscheen en niet veel later werd ze genomineerd voor BBC Sound of 2016. Het leek haar allemaal voor de wind te gaan, maar een grote doorbraak liet op zich wachten. Inmiddels zijn we zowat een decennium en een handvol albums verder en mag het duidelijk zijn: het harde werk van Marten ging niet onopgemerkt voorbij en maakte haar tot een vaste waarde in de wereld van de hedendaagse folkmuziek. Met Dog Eared krijgen we haar vijfde langspeler en die leent zich uitermate goed om het weekend van een streepje bijzonder aangenaam geluid te voorzien.
We wandelen de wereld van Billie Marten binnen op het gemoedelijk klinkende “Feeling”. Het nummer verscheen eerder al als single en vormt net daardoor de perfecte eerste song. Een moment van herkenning sleurt de luisteraar helemaal mee in de fijne folkmuziek van de Britse. De zang van Marten ligt warm ingebed in de kleurrijke instrumentatie en lijkt zo de ruimte te vinden om zich langzaam, maar zeker te ontplooien tot een volwaardig geluidstapijt. Het einde van de track lijkt zowaar het resultaat te zijn van een productieve improvisatiesessie en zo horen we voor het eerst de virtuositeit die verborgen zit in Dog Eared.
Een zowaar naadloze overgang brengt ons bij het meer ontspannen klinkende “Crown” dat ondanks de korte duur toch een behoorlijke indruk nalaat. Het hoopvolle liedje heeft overduidelijk inspiratie getankt bij jazzmuziek en onderscheidt zich daardoor al snel van de rest. Terwijl de zang de hoogte in klimt, krijgen de instrumenten vrij spel en dat durft al eens een onverwachte kant op te gaan. Hierdoor krijgt het een voorzichtig avontuurlijk karakter en lijkt het bij elke luisterbeurt weer alsof er iets veranderd is, maar niets is echter minder waar. Het repetitieve “Clover” lijkt dan weer op een soort liftmuziekje dat in een eindeloze loop afgespeeld kan worden, maar de meerstemmige zang zorgt er gelukkig voor dat we niet zachtjes onze ogen sluiten terwijl we ons laten meedrijven op het melancholische geheel.
Eens een meer virtuoze interpretatie van een wachtmuziekje, dan weer de soundtrack van een misplaatste regenachtige dag. Dog Eared toont Billie Marten in al haar facetten zonder al te ver af te wijken van de sound die ze vanaf het begin etaleert. Net daardoor voelt de plaat ook als een bijzonder samenhangend geheel aan, zonder dat de songs hun eigenheid verliezen. Zo werkt “The Glass” zich al gauw op tot een persoonlijke favoriet waarbij Marten stijlvol en tevens zwoel uit de hoek komt. De rijke instrumentatie zorgt voor een melancholische klank die alleen maar onderstreept wordt door de laidback zanglijn. Het voelt alsof we steeds verder wegdrijven op de golven en de muziek van de Britse een bijna hypnotiserend effect op ons heeft.
Als langste titel van het album springt “Leap Year” meteen in het oog. Zo is het een verhaal waar je net als bij een boek helemaal in kan duiken en waarbij de progressies voor kippenvel zorgen. Terwijl het lied steeds verder onder je huid kruipt, probeert Marten ons met haar stem te betoveren. Zonder echt te pieken, is dit een prachtig hoogtepunt van de plaat met uitgesponnen instrumentale delen. Dat de Britse zo inzet op interessante composities, zorgt ervoor dat haar folkmuziek van meerdere lagen voorzien wordt en het geheel naar een hoger niveau getild wordt. Toch moeten we ook toegeven dat we af en toe wat te ver afdwalen en het dan ook weer even duurt vooraleer we het pad waarlangs de artieste ons probeert te leiden terugvinden. Afsluiter “Swing” moet dat allemaal wat recht zien te trekken met een opvallend krachtiger en luider karakter. Het voelt allemaal wat beweeglijker terwijl de vocale klankkleur andere schakeringen opzoekt en de achtergrond gevuld wordt met allerlei kleine geluidjes. Voor de laatste keer wordt echt alles uit de kast gehaald en zo krijgen we het slot te horen dat Dog Eared al vanaf de eerste noot verdient.
Dog Eared is een plaat die bij elke luisterbeurt weer weet te prikkelen en te verwonderen. De zachte geluiden brengen rust in een wereld die vaak te snel draait, terwijl de zang op eigenzinnige wijze betovert. Gemaakt om van begin tot einde te luisteren, brengt Marten ons met haar nieuwe langspeler niet alleen een mooie uitbreiding van haar repertoire, maar krijgen we ook de soundtrack voorgeschoteld voor een weekend dat anders in vergetelheid opgegaan zou zijn. Op 10 oktober staat de Britse in de Brusselse Botanique om haar plaat voor te stellen. Op 1 november is de Amsterdamse Melkweg aan de beurt.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “The Glass”, ons favoriete nummer van Dog Eared, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
