Kokoroko is nooit zomaar een band geweest die zich netjes in één genre laat steken. De Londense groep brak in 2019 door met haar zelfgetitelde ep, waarop ze een mix van afrobeat, jazz, soul en funk liet horen. Sindsdien is haar naam synoniem geworden met muziek die even zonnig als gelaagd is, en die live steevast de zaal in beweging krijgt. Dat de band iedereen kan meeslepen, konden we op Couleur Café al zien en daar kregen we ook een voorsmaakje van deze tweede langspeler genaamd Tuff Times Never Last. Het eindresultaat is een album dat dansbaar is en dat op een bijzonder elegante manier licht werpt op de tegenstrijdigheden van het leven.
De opener “Never Lost” zet meteen de toon met warme blazers en een groove die onmiskenbaar als Kokoroko klinkt. Met zachte percussie en soepele gitaar- en baslijnen spreekt er een zeker optimisme zich uit over het nummer, waardoor het nooit naïef wordt. Het is een track die lijkt te zeggen dat je dromen wel haalbaar kunnen zijn met de juiste mensen rondom je. Die zelfverzekerdheid en dat optimisme vormen een rode draad die doorheen de plaat terugkomt, en dat hoor je ook op “Together We Are”, waarin alles wel echt goedkomt: je zal als een bloem mooi uitbloeien.
Een belangrijk kenmerk van Tuff Times Never Last is hoe Kokoroko voortdurend schakelt tussen verschillende sferen. Naast de bruisende energie en dansbare grooves, is er ook ruimte voor intieme en emotionele momenten. Dat kan je het beste horen op “Three Piece Suit“, dat vorig jaar uitkwam, met vocals van Ezekiel die voor veel soul zorgen. Dan heb je nog “My Father in Heaven” waarin simpele maar warme toetsen een sacrale rust brengen. Met een van de andere leden die zingt, ontstaat er een hemelse harmonie door de hoge achtergrondzang. Hier vertelt Kokoroko een verhaal over het gemis van een overleden vader, met woorden en klank die rechtstreeks het hart raken. Het is zo’n track waarbij je onwillekeurig even stilvalt, misschien zelfs een traantje laat en de groep laat horen hoe introspectief ze ook kan zijn.
Een ander opvallend element is hoe Kokoroko subtiliteit en sensualiteit in haar muziek verweeft. “Da Du Dah” ademt een bijna tastbare, verlangende sfeer. Met warme toetsen, speelse baslijnen en zacht zoemende blazers die smachten zonder ooit klef te worden. Ook “Idea 5 (Call My Name)” heeft iets broeierigs in zich, met percussie die zachtjes aanzet tot beweging en een gitaarlijn die kleine vonken doet overslaan. De stem van LULU voegt daar een vleugje soul aan toe, waardoor de jazzklanken extra diepte krijgen. Die sensualiteit geeft de plaat een menselijke warmte die prachtig aansluit bij het bredere thema van verbondenheid, die de band op haar beurt doorheen met het album ook wil overbrengen.
Naar het einde toe laat Kokoroko nog eens haar liefde voor instrumentale vertelling helemaal openbloeien met “Just Can’t Wait” en “Over / Reprise”; beide nummers die ruim zes minuten duren en slechts korte zangmomenten bevatten. Het zijn songs die een subtiel evenwicht hebben tussen dansbaarheid en verfijning, want je kan er moeiteloos op meebewegen, maar net zo goed stil bij zitten en je even verliezen in de details. Kokoroko weet weer via instrumentale passages emoties op te roepen die recht naar binnen gaan, waardoor het album meer wordt dan alleen een reeks jazzy dansnummers met hier en daar introspectie. Alles klinkt levendig en warm, alsof de muziek rechtstreeks uit een intieme concertzaal komt. Elke muzikant schittert hier dan ook zonder het collectieve gevoel te verliezen, waardoor deze laatste tracks het album op een rijke manier doen afsluiten.
Tuff Times Never Last is niet zozeer een plaat die je van je sokken blaast met groots drama, het is eerder een album dat je stukje bij beetje omarmt. Het is een ode aan doorzettingsvermogen, maar ook een viering van menselijke connecties en de schoonheid die zelfs in moeilijke tijden te vinden is. Kokoroko bewijst opnieuw dat het meesterlijk is in het bouwen van muzikale landschappen waarin verdriet en vreugde hand in hand gaan. Misschien moet je het enkele keren beluisteren voor alle subtiliteiten een plaats vinden in je hoofd, maar als ze dat eenmaal doen, laat deze plaat je niet meer los. Zoals de titel zelf zegt, gaan moeilijke tijden voorbij, maar de goede muziek die daar uit komt blijft hangen.
Wie Kokoroko eens wil horen, kan dat op 29 januari in de Paradiso of 31 januari in De Roma.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Da Du Dah”, ons favoriete nummer van Tuff Times Never Last in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
