© CPU – Ine Van Baelen
Wie nood heeft aan wat zonnestralen en levensvreugde, kan al acht jaar luisteren naar Kokoroko. Het septet is de muzikale verpersoonlijking van iets wat ze in het Frans zo mooi kunnen uitdrukken met de term ‘joie de vivre’. Afgelopen zomer kwam Tuff Times Never Last uit en daarop kiest het ensemble uit Londen resoluut voor positiviteit en samenhorigheid. Vanuit hun eigen creatieve hub sleutelde Kokoroko twee jaar lang aan dat album en leerden ze elkaar door het schrijven van de twaalf nummers nog beter kennen. ‘Carpe Diem’ is bij de muzikanten geen loze uitdrukking, want meer dan ooit plukken ze de mooiste vruchten van de dag en kleuren ze tegelijk het leven van heel wat muziekliefhebbers. Ook in België geniet de band dankzij talrijke fijne optredens op onder andere Couleur Café, Pukkelpop en Dour van een zeer behoorlijke populariteit. Gisteren liet ze De Roma in Borgerhout vollopen met jonge en iets minder jonge muziekliefhebbers.
Bnnyhunna kent de weg naar België best goed en mocht gisteren nog eens de grens over om het voorprogramma van Kokoroko te voorzien. De Amsterdammer maakt jazzmuziek van het meest dansbare soort en lokte met zijn grooves al best wat volk in de zaal. Hijzelf nam plaats achter de toetsen, terwijl een bassist en een drummer aan de zijkanten van het podium het geraamte meer vlees gaven. Normaal gezien speelt Bnnyhunna met een voltallig ensemble en dat vroeg toch wat aanpassingen. Op zich vingen ze het als trio best goed op, al waren er wel een aantal onvermijdbare schoonheidsfoutjes. Het toonde in elk geval dat alles live werd gebracht en dat Bnnyhunna de nodige capaciteiten heeft om dat zorgeloos recht te trekken. Op het einde bespeelde hij nog vrij sympathieke wijze het opgetrommelde publiek en liet hij ze na een spontane ingeving meeklappen. In welke bandbezetting Bnnyhunna ook naar België komt; het is eigenlijk gewoon altijd fijn luisteren.
Kokoroko is een band die speelt op gevoel en dat lieten ze al van bij de start horen. “Higher” bracht ons weliswaar nog niet helemaal in hogere sferen en toch was het opvallend hoe snel de hele zaal met gespitste oren en wijd opengesperde ogen de eerste minuten van het optreden in zich opzoog. De spacey ondertoon en de groove namen je snel op sleeptouw en Sheila Maurice-Grey beloofde ons nog een heleboel meer van hun favoriete nummers. Op “Tojo” gingen ze voor een instrumentaal verlengde van de openingstrack en dat zorgde voor een zekere luchtigheid waarvan we niet wisten dat we ze nodig hadden. In die optiek leek het alsof Kokoroko voor een makkelijk begin ging, al hadden ze evengoed met de iets toegankelijkere “Love and Death” of “Something’s Going On” kunnen beginnen. Die laatste bracht nog meer licht in de zaal en had zijn naam niet gestolen, want er gebeurde inderdaad iets op het podium! Kokoroko kwam meer en meer op temperatuur en speelde met een gemak zich in de openende harten van het publiek.
Je weet dat je als band goed bezig bent als er bij het applaus ook enkele enthousiaste fluittonen weerklinken. We waren met “Together We Are” nog maar enkele nummers diep en Antwerpen (en bij uitbreiding België) bleek helemaal in hun nopjes te verkeren dankzij de vrolijke toon. Hoewel Kokoroko vooral als instrumentale band in de bloemetjes wordt gezet, toonden ze ook meermaals dat de zang zeker niet moest onderdoen. Noushy Nanguy blies niet alleen met veel gevoel door haar trombone, maar maakte ook indruk met haar zeer mooie stem. Een glansrol was voor haar weggelegd in “Express Your Love”, maar ook gitarist Tobi Adenaike mocht even op de voorgrond treden met een wel zeer leuke passage in het laatste deel van het nummer. De liefde die het zevental aan de hand van prachtige geluidsgevolgen de zaal instuurde werd ruimschoots geretourneerd, al moest het publiek tijdens een paar participatiemomenten toch iets meer uit hun tent gelokt worden. Kwalijk kan je dat niemand nemen, want iedereen zweefde inmiddels op een zevende hemel en genoot op zijn manier van het optreden.
© CPU – Ine Van Baelen
Onome Edgeworth en Yohan Kebede namen tijdens het optreden ieder even het woord om wat context te schetsen over de ontstaansgeschiedenis en het verhaal achter Tuff Times Never Last. Het bood een interessant perspectief op de groep en toonde vooral hoe hecht ze niet alleen als muzikanten zijn, maar ook als vrienden en mensen. Het maakte dat een nummer als “Idea 5 (Call My Name)” of “Time and Time” nog echter overkwamen en dat je echt voelde dat ze elkaar blindelings kunnen vertrouwen op en naast het podium. Bij laatstgenoemde kregen we ook nog een leuke percussiesolo die iedereen nog losser schudde. Wie niet wou dansen kon dan weer wel meeklappen op “Closer to Me”. Interessant was ook hier hoe Kokoroko als ingespeelde band het nummer live langer kon maken zonder het langdradig te maken. Het spreekt voor de muzikale klasse en branie die deze groep zo hecht en onafscheidelijk maakt.
Opvallend genoeg weerde Kokoroko met “Abusey Junction” en “Ti-de” zowaar twee van hun meest gekende nummers uit de setlist. Bij elke andere band zou je dat een riskante zet kunnen noemen, maar Kokoroko kwam er zonder problemen mee weg en dat zegt veel over de kwaliteit van hun discografie. Het Britse ensemble verkoos het om het publiek mee te nemen in de sfeer en het verhaal van hun derde album en in die optiek kon “Just Can’t Wait” niet ontbreken. Het is een ietwat a-typisch Kokoroko-nummer en net daardoor was het gisteren – voor ons dan toch – de revelatie van de avond. Kebede kondigde het nummer in zijn toespraak aan als zijn favoriete nummer en met een zekere speelsheid kregen ze het publiek moeiteloos aan het dansen. “Da Du Dah” lag wat in eenzelfde lijn en bouwde voorts op het solide fundament dat onverwoestbaar voor een goede mood zorgde.
Iedereen op het podium werd doorheen de avond meermaals uitvoerig voorgesteld en dat onderstreepte nog maar eens het belang van iedere schakel in het geheel. Voor “Three Piece Suit” mocht bassist Duane Atherley wel iets meer op de voorgrond treden en dat deed hij in eerste instantie als coole zanger, maar ook als geanimeerde danser. Tijdens het laatste refrein zette hij de hele parterre aan het dansen met enkele makkelijke moves en die werden moeiteloos gevolgd. Nu we toch allemaal de smaak te pakken hadden konden we op aangeven van bandleider Sheila Maurice-Grey ook nog eens door onze knieën gaan en van links naar rechts dansen. Eigenlijk had dit het ideale einde van het optreden kunnen zijn, al koos Kokoroko voor een andere route. “Over” was een sereen einde waar de trompet en de trombone nog eens voor een warme, doch ook zeer gevoelvol gloed zorgden. Kokoroko bood zo de ideale remedie tegen een winterdip en laadde onze batterijen meer dan negentig minuten op met hoopvolle en positieve energie.
Kokoroko staat op zaterdag 3 juli in de Klub C van Rock Werchter.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
Higher
Tojo
Love And Death (Ebo Taylor cover)
Something’s Going On
Together We Are
Express Your Love (Sweet and Innocent cover)
Idea 5 (Call My Name)
My Prayer
Time and Time
Closer to Me
Just Can’t Wait
Da Du Dah
Three Piece Suit
We Give Thanks
Sweetie
Over
