© CPU – Jan Van Hecke
YUNGBLUD heeft een missie en dat is om de grootste rockster van zijn generatie te worden. De Brit staat erom gekend om niet op zijn mondje gevallen te zijn, maar is eveneens een van de meest hardwerkende artiesten van zijn lichting. Geen heuvel of berg is te hoog voor hem en met zijn onverbiddelijk hoog enthousiasme heeft hij het toch al ver geschopt. In 2025 wil hij nu de definitieve sprong maken naar de bovenkant van de rockfestivals. Om zijn ambities kracht bij te zetten, komt er later dit jaar een nieuw album. De eerste single “Hello Heaven, Hello” is er alvast eentje die indruk maakt, en dat niet alleen omwille van zijn speelduur van meer dan negen minuten.
Om een nummer van meer dan negen minuten uit te brengen, moet je toch wel heel zeker zijn van je stuk. YUNGBLUD is dat zonder meer en hij doet het ook nog eens op erg overtuigende wijze. Op zijn manier wil de Brit aanknopen bij wat zijn muzikale helden van een ver vervlogen tijd ook is gelukt: muziek maken die niet lijkt te zijn gebonden aan tijd en ruimte. “Hello Heaven, Hello” heeft geen lange aanloop nodig om meteen goed in het oor te liggen. De focus ligt in het begin redelijk hard op de zang, die ons een heel klein beetje aan Liam Gallagher doet denken, maar dat verandert toch ook weer redelijk snel bij het aanbreken van de tweede strofe. “Hello Heaven, Hello” bouwt geleidelijk aan op in de richting van een momentum en Dominic Harrison haalt zijn meest raspy stem naar boven.
Na een kleine drie minuten vaart het nummer geleidelijk aan een andere koers. Hardrockgitaren geven het geheel een nieuwe dynamiek en het zijn dan ook vooral de snaren die het voor het zeggen hebben. Een piekfijne solo bouwt de brug naar het laatste derde van “Hello Heaven, Hello”. Inmiddels zijn ook strijkers ten tonele verschenen en gaan ze netjes in contrast met de energieke Harrison. Als de gitaren even zijn uitgepraat, volgt er nog een tamelijk lang tussenstuk waarbij de akoestische gitaar het langzamerhand overneemt. YUNGBLUD heeft echter nog het een en het ander in petto, ware het deze keer dus effectief iets rustigers. Met een sfeervol einde dooft “Hello Heaven, Hello” uiteindelijk op sprankelende wijze uit en zo is dat eigenlijk de ideale outro om het hele stuk even te laten bezinken. De eerste luisterbeurt overdondert nogal, maar eenmaal je het nummer nog wat vaker opzet, voel je hoeveel passie en visie hierin zit. En laat die laatste twee nu juist de combinatie zijn die heel wat andere artiesten tot absolute rocksterren heeft gebombardeerd. To be continued.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
