Neil Young and The Chrome Hearts – Talkin to the Trees (★★★): Het vuurtje oppoken en nadien laten uitdoven

Die goeie, ouwe Neil Young. Sinds zijn beginjaren in de jaren zestig geprezen voor zijn schrijverstalent, zijn muzikale kunsten en zijn botte koppigheid. Ruzie met god en klein pierken, maar wel steeds standvastig zijn goesting blijven doen. Soms best wispelturig en bij tijden ook wel hardvochtig tegen mensen die hem graag zien. Geen gemakkelijke mens blijkbaar, maar goed, wij moeten er niet persoonlijk mee omgaan en kunnen gewoon luisteren naar zijn kunstwerkjes op gitaar, mondharmonica en wat nog allemaal. Vader zaliger was al fan en dat hebben we met plezier geërfd van hem. Zo hebben we tijdens onze jonge jaren heel zijn gigantische oeuvre verslonden en hadden we snel door dat onze zo geliefde grungebands de mosterd bij de halsstarrige Canadees waren gaan halen. “Farmer John” moet zo ongeveer het beste rocknummer aller tijden zijn en mensen die dat tegenspreken, mogen gaan verder dwalen in het vagevuur. Met The Chrome Hearts heeft Young een begeleidingsband gekozen die bestaat uit een hele nest oude en minder oude kameraden. Tja, dat zijn gewoon toppers van muzikanten en als ze dan nog eens willen meespelen, zijn de figuurlijke handtekeningen snel gezet.

Op zich is de muziek van Neil Young eenvoudig te verdelen in twee groepen: enerzijds het zachte werk zoals “Helpless“, “Harvest Moon” en “Heart of Gold” en anderzijds het harde werk zoals voorgenoemde “Farmer John” en “Rockin’ in the Free World“. Deze nummers zijn allemaal hits geworden in het alternatieve circuit en ver daarbuiten zelfs, maar we geven het gewoon even mee dat dit de twee recepten zijn die we kunnen verwachten van de man. Geen gedoe met moderne technologieën, maar gewoon voor de raap eerlijke, doordachte liedjes op band zetten; dat is de stempel die Neil Young drukt op de muziekgeschiedenis. En sinds kort komt hier dus Talkin to the Trees bij.

We trappen af met “Family Life” en hopla, we zitten direct met een Neil Young die gif spuit over zijn ex-vrouw Pegi en hun dochter. Hij mag zijn kleinkinderen niet zien om een of andere reden, maar bon, als je zelf je stekels opzet als ex-man en roept dat je huidige vrouw Daryl Hannah veel beter is dan het vorige exemplaar, kan je je verwachten aan een weerbots. Het is zeker een oké nummer, al is het wel vreemd om te beginnen met een monster met groene ogen, maar hadden we al iets geschreven over het koppige karakter van de man? Soit, de vuile was is buiten gehangen, op naar het volgende. Dan toch liever “Dark Mirage”, een schijf die lijkt opgenomen te zijn in een estaminet van de motorclub Hell’s Angels waar je al op je bakkes krijgt als je er even vraagt om naar toilet te gaan. Young heeft op zijn bijna tachtigste levensjaar blijkbaar wel met wat demonen af te rekenen en we zitten nog maar in het tweede nummer. Maar uiteraard wel een cool, vettig bluesnummertje.

“First Fire of Winter” is verdikke bijna een muzikale kopie van “Helpless“. Is dat erg? Bah neen, natuurlijk niet, maar de gelijkenis is echt wel héél treffend, alsof Young zijn lied uit 1969 gewoon vergeten is. Heel mooie partij op de mondharmonica en gewoon classic Neil Young, alhoewel dit echt geen klassieker zal worden. Kijk, wij zijn al sinds we in de kleuterklas met maïskorrels en zand speelden fan dus wij vinden het allemaal best, doe gerust. Voor ons kan de mens niet veel fout doen, maar dit riedeltje hebben we letterlijk en figuurlijk al wel eens gehoord.

“Lets’ Roll Again” is dan weer een heus protestnummer geworden tegen die tot Amerikaan geneutraliseerde Zuid-Afrikaan met de onnozele voornaam Elon. Iedereen die met een Tesla rijdt, is een dikke, vuile fascist, volgens Young toch. We hebben het tegen onze buurman met zijn elektrisch vehikel gezegd, onze buurman die op de barricaden staat voor de extreem-linkse PVDA. We mijden liever politiek in onze recensies, maar hier kunnen we toch niet helemaal omheen. Supergoede groove met fuzzy gitaren, zeker weten, maar de artiest declameert daar een tekst geschreven door een puber die nog nat is achter zijn oren en nog droog aan de ballen. Zalige muziek dus, maar met een heel belegen tekst. “big change“, met kleine lettertjes inderdaad, is een gave rockschijf met een heel coole gitaarsolo en het fameuze idee om Micha Nelson, zoon van Willie, mee te laten zingen op de achtergrond. Eerlijk, een van de beste nummers ooit door de singer-songwriter op tape gezet, hoezee!

Op titeltrack “Talkin to the Trees” horen we de zanger zoals we hem (ook) graag hebben: ingetogen, beheerst en met een mooie tekst vol lof over de natuur. Hij heeft groot gelijk; we zitten hier op een prachtige planeet door God geschapen op zeven dagen met verbazingwekkend schitterende natuur rondom ons. Het wordt misschien eens tijd dat de mensheid niet meer aan de top van de voedselketen staat om wat meer ruimte te geven aan de andere bewoners die we al duizenden jaren over de kling jagen. Er valt wel iets over te zeggen. En misschien kan rare Elon op die onherbergzame rode planeet wat gaan rondhossen in een of ander karretje om er te leren aardappelen te kweken. Mooi liedje! Young eindigt letterlijk en figuurlijk in schoonheid met “Thankful”. De monstertjes zijn uit zijn systeem, hij heeft het van zich kunnen afzingen en dat is goed, maar eindigen doet hij met een dankwoordje. Even terugblikken op voorbije tijden, tijden waarin goed, minder goed en ronduit slecht elkaar afwisselden. Young krijgt het nog steeds goed verwoord en we begrijpen de brave ziel wel. Slaan en zalven, nog eens slaan om nadien weer op te draven met een nieuwe pot zalf. Het is de aard van het beestje en waarschijnlijk is het dat wat mensen in de herfst van hun leven nu eenmaal doen, terugkijken met enerzijds berusting en anderzijds nog een smeulend vuurtje in hen. Zo hoort het ook! Young pookt hier en daar dat vuurtje mooi op, maar laat het af en toe ook gewoon een beetje radeloos smeulen of zelfs helemaal uitdoven.

Neil Young & The Chrome Hearts treedt op op 30 juni op het Paleizenplein in Brussel en op 1 juli in het Stadspark in Groningen.

Facebook / Instagram / Website

Ontdek “big change”, ons favoriete nummer van Talkin to the Trees in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.