© CPU – Joost Van Hoey
Begin september vorig jaar bracht Suede een grandioze plaat uit: Antidepressants. Al snel werd duidelijk dat de vijf Britten nog nummers hadden opgenomen, maar dat die songs niet op de fotofinish stonden en iets later zouden aankomen. Als titel bij het vorige artikel hadden we geschreven dat de band de belofte van een geweldig album volledig had ingelost en de belofte voor meer materiaal blijkt ook geen botte leugen te zijn, integendeel. We krijgen van Suede nog vijf bankzitters, maar de laatste weken is hier en daar bewezen dat bankzitters ook redelijk tot zeer geniaal kunnen zijn. “Emotionally Available” werd een maand geleden al gedeeld met de fans en heden zijn er nog eens vier schijven uitgebracht die echt veel meer dan de moeite waard zijn. En eerlijk, het is niet direct van onze gewoonte om uitgebreide edities van een plaat te bespreken, maar hier kunnen we echt niet rond wegens te straf!
“Overload” is de tweede song op wat we de tweede cd zullen noemen, beetje old school taal mag soms, en begint kort met een ferme drum die zo typisch is voor Simon Gilbert. Wat een ontzettende weelde als je als band kan beslissen om zo een song niet in je basisopstelling te plaatsen. Dit is vintage Suede: staalhard, bomvol energie en krachtige dynamiek en een refrein dat je kan meebrullen na anderhalve luisterbeurt. En check die baslijn eens van “Sharpening Knives”! Vijfennegentig procent van de mensen die rockmuziek en postpunk maakt, zou een oor of oog over hebben voor zulke bijtende sound. Hier horen we ook weer wat Suede onderscheidt van andere bands die ontsproten zijn tijdens de Britpop in de jaren negentig: dat zware, gotische, pikzwarte geluid dat de hersenen niet laat overkoken, maar eerder dreigt aan te braden.
Suede heeft het onmetelijke geluk om, na ex-gitarist Bernard Butler, Richard Oakes in de rangen te hebben kunnen sluiten. Samen met Neil Codling hebben deze twee muzikanten alle talent om met op zich spaarzame stukken gitaar hele songs te maken. De sound van Suede klinkt altijd bom- en bomvol, maar het is nooit een ‘gekots en gebraak’ van gitaarakkoorden. Neen, alles is altijd perfect weloverwogen, alsof er een pluimpje op de ene kant van de weegschaal wordt gelegd en de eerder zuinige noten op de andere kant en dat de balans alsnog behouden wordt. Bij “Dirty Looks” horen we weer dat netjes afgewogen en afgemeten gitaargeweld en dat altijd in het vaste ritmegeraamte van drummer Gilbert en bassist Mat Osman.
Op het derde luik van de meeromvattende uitgave komen we als luisteraar veelal demoversies tegen van de songs en voor de grootste fans is het dan altijd fijn om eens te voelen waar zo een song vandaan komt en uiteindelijk strandt. Maar voor we aan dat laatste deel beginnen, kunnen we nog genieten van “Medication” en het begint bijna als een cliché te klinken en misschien zelfs een tikkeltje ongeloofwaardig, maar ook deze schijf is alweer van een torenhoog niveau. Ja, ‘kill your darlings’ wordt hier gelukkig veel meer ‘invite your darlings a few months later’ en daar zijn we oprecht heel blij om. Dit zijn geen songs die thuishoren in de dug out op ongemakkelijke plastieken stoeltjes, maar nummers die mee rond de middenstip horen te staan. We stoppen nu met die onnozele sporttermen en gaan verder op onderzoek in het laatste component van Antidepressants: Expanded.
