Wat begon als een driekoppig muzikaal project, is intussen geëvolueerd tot een klas van acht muzikanten dat toe is aan haar tweede album. caroline is er in geslaagd zich vanaf noot één te kunnen classificeren als een genre apart. Vergelijkingen met bands als Black Country, New Road zullen altijd opgaan, maar caroline is toch vooral zichzelf. Hun debuutplaat deed de sterren in het rond vliegen, zonder écht door te breken. Niet dat ze naar de grote stadia op zoek zijn – zet hun eerste plaat op en je begrijpt meteen waarom – maar talentgewijs zouden ze eigenlijk niets minder verdienen.
Toch lijkt de release van caroline 2 de perfecte timing om een commerciële stap vooruit te zetten. De tweede single van hun plaat, “Tell me I never knew that”, werd prompt hun meest gestreamde nummer op Spotify. Oké, de grootste reden daartoe was de toevoeging van popster Caroline Polachek – die samenwerking kwam er trouwens niet alleen door hun gemeenschappelijke naam, wel vooral door wederzijdse appreciatie – maar het was voor velen wel hét ideale moment om de band te ontdekken, zo bleek. Het is dan ook de ideale instapper: het nummer staat als een huis, in tegenstelling tot hun ander werk is het niet al té moeilijk om te laten binnenkomen én het wordt nog steeds voldoende bedrukt met hun unieke stempel.
Enkele weken daarvoor had caroline met “Total euphoria” al een van de nummers van het jaar uitgebracht. Bloedmooi, bizar en bevreemdend, telkens in de meest positieve betekenis van het woord. “Total euphoria” toont wat muziek kan doen, want of je het nu wilt of niet, soms is het fysiek onmogelijk kippenvel tegen te houden bij dingen die wonderlijk mooi klinken. De verwachtingen voor de nieuwe plaat schoten meteen de lucht in. Als ze dit acht keer konden herhalen, hadden ze misschien wel de titel voor plaat van het jaar beet.
Maar net zoals een nummer van caroline vaak moeilijker te doorworstelen momenten heeft om enkele momenten later het magnifieke nóg magnifieker te maken, gebeurt dat grootschaliger op plaat ook. Het is in dit genre dan ook telkens balanceren op het flinterdunne koord tussen pretentie en schoonheid. Hoedje af voor zij die het bewandelen, maar ook bijgevolg onvermijdelijk om zichzelf af en toe te verliezen in het experimentele gegeven. “When I Get Home” is zo’n voorbeeld van het iets té ver gaan. Hoewel het nog steeds mooi klinkt allemaal, mist het net die x-factor van hun andere nummers. Maar zoals eerder gezegd: het zijn net die moeilijke momenten die latere prachtige nummers alleen maar ten goede komen.
“Coldplay cover” klinkt niet alleen experimenteel, het werd ook op die manier opgenomen. Tijdens de opname installeerde een deel van de band zich in de keuken, een ander in de living. Het enige communicatiemiddel? Een goed opgestelde spiegel. Vervolgens werd het nummer opgenomen met een bewegende microfoon die reisde tussen de twee kamers. Hoewel ze er alles aan gedaan leken te hebben om het muzikaal niet te doen kloppen, klinkt het resultaat erg juist en vooral opnieuw prachtig.
caroline 2 is een album geworden om in te kaderen. Bij momenten bizar, bij momenten bloedmooi in al haar facetten. “Two riders down” is dan het zoveelste magnum opus en een schoolvoorbeeld van wat de plaat doet: het is een vloedgolf aan auditieve schoonheid die compleet over ons heen walst en daarmee de juiste dingen weet te raken. Het is een volstrekt unieke band die een kleine inspanning vraagt van haar luisteraars, maar gigantisch veel weet terug te geven.
Website / Facebook / Instagram
Luister naar “Total euphoria”, ons favoriete nummer van caroline 2, in onze in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
