© El Hardwick
Vanaf het moment dat caroline het podium opstapte, hing er een soort gespannen concentratie in de zaal. Acht muzikanten die voortdurend naar elkaar keken, kleine signalen doorgaven en nummers langzaam uit elkaar trokken om ze daarna opnieuw op te bouwen. Hun muziek beweegt zich constant tussen uitersten. Breekbare folkachtige passages verdwijnen plots in enorme muren van geluid, om daarna opnieuw bijna stil te vallen. Live voelt dat nog veel intenser aan dan op plaat. Wat op opname soms fragmentarisch of toevallig klinkt, bleek gisteren juist opvallend minutieus in elkaar te zitten. Elk abrupte tempowissel, elke ontsporende climax en elke stilte ertussen voelde volledig bewust geplaatst, zonder ooit klinisch of overdreven gecontroleerd te worden.
De avond begon met Abel Ghekiere, die samen met een vierkoppige band meteen de juiste sfeer neerzette. Zijn set voelde veel subtieler en fragieler aan dan wat later zou volgen, maar net daardoor werkte het goed als opener. Je voelde duidelijk hoeveel respect hij had voor caroline. Dat zat niet alleen in de sfeer van de muziek, maar ook letterlijk in het nummer “caroline”, dat geïnspireerd werd door de band waarvoor hij opende. Voor de rest bracht hij vooral materiaal uit In De Verte, Dit Uitzicht, een plaat die live nog meer ademruimte leek te krijgen. De combinatie van luchtige, bijna ambient composities en field recordings gaf de set iets heel natuurlijks. Het voelde nooit te zwaar of te geconstrueerd aan. Soms leek het alsof de nummers gewoon rustig voorbij dreven, maar net daarin zat hun kracht. Ghekiere en zijn band speelden met veel geduld en lieten genoeg ruimte open zodat kleine details echt konden binnenkomen. Het publiek leek daar ook volledig in mee te gaan. Geen opener die zichzelf probeerde op te dringen, hij bereidde de zaal langzaam voor op wat nog moest komen.
caroline begon daarna vrij direct met “Song Two”, een opener die meteen duidelijk maakte hoe anders hun muziek live werkt. Op plaat klinken veel nummers al grillig, maar op een podium krijgen die contrasten nog veel meer gewicht. Dat werd vooral duidelijk tijdens “U R UR ONLY ACHING”. Het nummer springt constant tussen explosieve climaxen en trage, bijna uitgeholde passages, om daarna opnieuw volledig open te barsten. Op papier zou zo’n structuur vermoeiend kunnen worden, maar live werkte het beter dan je zou denken. De band voelde exact aan hoe lang ze spanning moesten vasthouden voor alles weer mocht ontploffen.
“Dark Blue” was een van de meest welkome momenten van de avond. Het blijft een van de sterkste nummers van hun debuutplaat en het was fijn om te zien dat ze nog steeds ruimte maakten voor ouder materiaal binnen een set die verder vooral rond caroline 2 draaide. Het nummer bracht even wat meer helderheid tussen alle chaos door, zonder dat het echt eenvoudiger werd. Ook “When I Get Home” en “Tell Me I Never Knew That” hielden die balans mooi vast. Vooral dat laatste nummer had live iets heel broos. De autotune, die op papier afstandelijk zou kunnen aanvoelen, maakte het net emotioneler.
Halverwege de set bracht “Beautiful Ending” een van de stilste momenten van de avond. Tussen alle gigantische opbouwen en muren van geluid voelde dat nummer bijna noodzakelijk aan. caroline begrijpt duidelijk dat hun muziek alleen werkt omdat ze af en toe ruimte laten om opnieuw adem te halen. Zonder die stillere passages zouden de grote climaxen hun impact verliezen. Dat maakte “Two Riders Down” des te vernietigender. Het nummer bouwde tergend traag op, alsof de band bewust bleef uitstellen waar het uiteindelijk naartoe ging. Maar wanneer die climax uiteindelijk arriveerde, voelde die volledig gigantisch. Het soort moment dat zo overweldigend binnenkomt dat je er bijna emotioneel van wordt. De pure schaal van het geluid was zodanig immens dat alles mee trilde. De violen, blazers, gitaren en stemmen leken tegelijk uit elkaar te vallen en perfect samen te komen.
“Coldplay Cover” werd daarna misschien wel het absolute hoogtepunt van de avond. Zoals ook op plaat splitste de band zich letterlijk op in twee delen van het podium, waarbij beide groepen tegelijkertijd verschillende stukken speelden. Het had gemakkelijk kunnen verzanden in een gimmick, maar live werkte het absurd goed. Het voelde vreemd huiselijk en volledig ontwricht tegelijk, alsof je twee repetities door elkaar hoorde blenden vanuit verschillende kamers in hetzelfde huis.
Tegen het einde van de set werd de intensiteit alleen maar groter. “Good Morning (Red)” begon nog relatief beheerst, maar trok zichzelf langzaam volledig open. En dan was er nog “total euphoria”. Misschien echt gewoon een van de beste nummers die ze ooit geschreven hebben. Live veranderde het nummer in een complete muur van geluid die bijna fysiek aanvoelde. De titel klopte volledig. Het voelde niet gewoon luid of groots, maar echt volledig en totaal euforisch. Alsof alle spanning van de volledige set daar ineens samenkwam.
Wat caroline zo indrukwekkend maakt, is dat hun muziek constant op de rand van mislukking lijkt te balanceren. Nummers veranderen plots van vorm, melodieën verdwijnen halfweg in noise, ritmes botsen tegen elkaar op en toch valt het nooit volledig uit elkaar. Of toch niet op een manier die fout aanvoelt. Alles blijft menselijk. Je ziet constant muzikanten naar elkaar kijken, zoeken naar kleine signalen om samen door die chaos te bewegen. Dat maakt hun concerten zo intens. Niet omdat alles perfect uitgevoerd wordt, maar omdat je voelt hoeveel vertrouwen er nodig is om muziek zo los te laten bestaan.
Het was geen gemakkelijke show en ook geen show die iedereen zomaar zal meekrijgen. Maar net daardoor bleef het concert zo hard nazinderen. caroline maakt muziek die zichzelf constant lijkt te saboteren, om er vervolgens toch iets heel moois uit te laten ontstaan. Gisterenavond bewees de band opnieuw hoe overweldigend dat live kan zijn.
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Song two
U R UR ONLY ACHING
Dark blue
When I get home
Tell me I never knew that
Beautiful ending
Skydiving onto the library roof
Two riders down
Coldplay cover
Good morning (red)
Total euphoria
