Reconstruction Tour @ Booswegske Berendrecht: Voor eeuwig jong

© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)

Punk is altijd het buitenbeentje van de familie geweest; rebels, tegendraads en nooit bang om de gevestigde orde een schop onder de kont te geven. Of muziek ooit écht de wereld heeft veranderd? Daar kunnen we uren over filosoferen bij een frisse pint. Dat de Reconstruction Tour neerstreek in Berendrecht, van alle plekken, zou je kunnen zien als een laatste stuiptrekking van een uitstervend genre. Ooit stonden Propagandhi en Pennywise op de barricades om de wereld wakker te schudden, en al klinkt hun boodschap anno 2025 misschien minder rauw dan vroeger, de vonk is nog niet helemaal gedoofd. De tijden zijn veranderd, dat is zeker. Maar zelfs in een wereld die er niet bepaald beter op geworden is, blijft punk een noodzakelijk tegengeluid. Het publiek gisteren bestond grotendeels uit veertigplussers die met een grijns van herkenning meebrulden met de anthems van hun jeugd. De gemiddelde leeftijd mag dan wel gestegen zijn, de energie bleef verrassend vitaal. Punk is niet dood, het heeft gewoon een ander jasje aangetrokken.

Na wat opstartvertraging – we wijzen de vinger naar het feit dat dit festival echt compleet in the middle of nowhere ligt en de navigatie van de bands waarschijnlijk het dorp niet eens kende – was het om kwart over vijf tijd voor Antillectual om de miezer te trotseren en de dag af te trappen. Het Nederlandse drietal was even daarvoor de grens overgestoken met een koffer vol maatschappijkritiek en politiek gebrabbel, maar had vooral een stevige dosis punk mee. Het was snel, het was hard en met tracks als “The Invisible Hand Meets the Visible Fist” en “Heads You Win, Tails We Lose” speelde het nog zijn bekendste ‘hits’, maar echt het voltallige publiek meekrijgen lukte hen niet.

Aan de openingsspot lag het niet, want ook opvolger Dead Pioneers had wat moeite om de hoofden te laten bewegen. Grootste oorzaak hiervan was echter het feit dat de groep niet lekker in de wedstrijd leek te zitten. Hier en daar maakte het toch wel een grove fout en zelden klonk het smetteloos. Als gevolg hiervan was het inmiddels volgelopen veld ook amper nog bezig met de show. Het keek wel, maar echt aanwezig leek niemand te zijn. Wat misschien nog wel het meest schrijnend aan de situatie was, was het feit dat de enige vreugde-uitspatting van de toeschouwers na de show kwam, toen gitarist Josh Rivera iedereen deed aanzwengelen voor een fotomoment. Nee, een succes was de avond tegen de klok van zeven nog niet.

Nathan Gray draait al ettelijke jaren mee in het hardcorewereldje. Misschien doet de naam niet meteen een belletje rinkelen, maar je kent hen ongetwijfeld van Boysetsfire. Wat begon als een soloproject, groeide uit tot een hechte groep die nu door het leven gaat als The Iron Roses. In tegenstelling tot Grays andere band, trekt The Iron Roses vooral de punkrockkaart. We kregen protestliederen in een vrolijk kleedje voorgeschoteld. Alle ingrediënten voor een goeie show op een punkfestival als Reconstruction waren aanwezig, maar de mayonaise pakte niet. Zangeres Beck Fontaine en Gray gooiden alles in de strijd om iedereen mee te krijgen, maar de songs bleken toch iets te licht te wegen om het publiek écht in beweging te krijgen.

Als je de volledige line-up bekijkt, dan is Comeback Kid duidelijk de vreemde eend in de bijt. Ja, de band schuurt tegen het punkgenre aan, maar het is en blijft een hardcoreformatie en was daarmee ook verreweg de hardste groepering van de dag. Niet dat wij dat erg vinden en aan de reactie van het publiek zagen we dat we niet de enigen waren, want vanaf de energieke opener “False Idols Fall” was het zowel op als naast het podium één groot feest. Frontman Andrew Neufeld stuiterde met lichte valangst over het gladde podium, terwijl hij bij ieder nummer de toeschouwers nog eens opzweepte. Toch duurde het tot en met het een-na-laatste nummer voordat de zanger zijn gimmick uithaalde en het publiek insprong, alvorens de band met genreklassieker “Wake the Dead” het volledige terrein opschudde. Comeback Kid was na drie niet al te geslaagde acts dan eindelijk het energiebommetje dat het publiek nodig had, al blijft het raar dat een hardcoregroep de beste band van het punkfestival was.

Het was ondertussen alweer zes jaar geleden dat Propagandhi te zien was in België. De Canadezen staan nu niet bepaald bekend als een band die vaak toert, dus er was wel wat volk opgedaagd speciaal voor hen. Met een nieuw album, At Peace, onder de arm, dat begin deze maand uitkwam, had het kwartet wat te presenteren. En dat mocht je vrij letterlijk nemen: bijna de helft van de set was gestoffeerd met songs uit At Peace. Dat niet alle nummers even goed scoorden, bleek al snel. De titeltrack “At Peace” aan het einde van de set kwam er veruit het beste uit. Het geluid zat ook niet altijd even zuiver, waardoor de technische thrashpunk niet altijd even sterk uit de verf kwam. Gelukkig nam het publiek dat niet al te nauw ter harte. Hitjes als “…And We Thought That Nation-States Were a Bad Idea” en “Back to the Motor League” werden luidkeels meegezongen door de fans en vormden de hoogtepunten van de korte set. “Victory Lap” en “Night Letters” mochten het geheel afronden. We hadden er lang op moeten wachten, maar Propagandhi wist uiteindelijk te voldoen aan de hoge verwachtingen. Hopelijk hoeven we nu niet opnieuw vijf jaar te wachten om hen weer aan het werk te zien.

Sinds het afscheid van NOFX zijn de échte punkrock-headliners dunner gezaaid. Gelukkig is er nog altijd Pennywise. Elk jaar kan je hen wel ergens aantreffen in een zaal of op een festival in de Lage Landen. Verrassen doen ze zelden nog, maar ze staan steevast garant voor een stevige dosis old school punkrock en pure energie. Voor de verandering hadden de heren uit Hermosa Beach deze keer enkele verrassingen in petto. “Wouldn’t It Be Nice” was al vaker de opener van de set, maar met “Who’s To Blame” en “It’s Up To Me” grepen ze terug naar het écht oude werk. En dat leek te werken, want de moshpit kwam meteen op gang. Toch haalden ze halverwege het tempo onnodig uit de show. Het eerbetoon aan NOFX had iedereen intussen al eens te vaak gezien en klonk iets te ingestudeerd. Ook het obligate moment waarbij beide kanten van het publiek tegen elkaar worden opgezet om mee te zingen, had wat ons betreft gerust achterwege gelaten mogen worden.

Toch schakelden zowel band als publiek een versnelling hoger zodra de échte hits werden ingezet. “Fuck Authority” en “Society” brachten met een portie gezonde agressie alles en iedereen in beweging. Circlepits draaiden op volle toeren en crowdsurfers vlogen door de lucht; niets nieuws tijdens een Pennywise-show, maar je moet het hen nageven: bijna veertig jaar diep in hun carrière doen ze nog steeds wat van hen verwacht wordt. Met “Alien” en “Living For Today” kwamen ook enkele verzoeknummers aan bod, maar van zodra de bastonen van “Bro Hymn” weerklonken, wist iedereen dat het tijd was om nog één keer alles te geven voor de lichten uitgingen. En na al die jaren doet dit anthem nog steeds wat het moet doen: iedereen verenigen en even alles doen vergeten. Hoe lang ze dit nog blijven doen? Enkel zij kennen het antwoord op die vraag. Maar zolang ze komen, blijven wij graag een goeie dosis van die energie opsnuiven.