Sparks weet maar van geen stoppen. De Amerikaanse cultband van de broers Ron en Russel Mael draait al meer dan vijftig jaar mee en lijkt geen gas terug te nemen. In de eenentwintigste eeuw staat de teller met de release van MAD! intussen ook al weer op tien, terwijl er ook nog een nieuwe filmmusical op de planning staat. Veel wou Russel daarover nog niet lossen toen we enkele weken geleden een interview afnamen, maar met John Woo als regisseur belooft ook dat alvast veelbelovend te worden. Maar goed, van wat nog komen moet, terug naar het heden en ook terug naar MAD! dus.
Als er één iets is dat Sparks naargelang zijn hele carrière heeft getypeerd, dan is het wel dat de band zich helemaal niets aantrekt van het conventionele en altijd op zoek is naar het verleggen van grenzen. Een grensverleggend meesterwerk als Lil’ Beethoven of Hello Young Lovers is deze plaat misschien niet, maar Russel bezingt op openingsnummer “Do Things My Own Way” wel de grote Sparks-ideologie die over de hele discografie alomtegenwoordig is. Met drumbeats, snelle en repetitieve gitaarakkoorden en herhalende zang krijgen we wederom muziek met veel herhaling, al zijn de muzikale ingrediënten weer wat anders.
“JanSport Backpack” is dan weer het meest atypische nummer van het album en een hele grote meerwaarde is het eigenlijk ook niet. De intense toon die door “Do Things My Own Way” gezet werd, wordt er meteen uitgehaald en het duurt ook na de tigste luisterbeurt even om echt in de sfeer van het lied te geraken. Gelukkig blijft het wat betreft mindere punten ook daarbij, want “Hit Me, Baby” en “Running Up a Tab At the Hotel for the Fab” zijn dan weer oertypische Sparks-nummers.
Op die eerste zingt Russel, ondersteund door EBM-achtige drums en gitaren, vanuit het karakter van iemand die vastzit in droom en er graag uit gemept zou worden. Die andere vertelt dan weer het leven van iemand die geld dat hij niet heeft spendeert om zijn vriendin gelukkig en verliefd te houden en uiteindelijk in de gevangenis belandt. Wederom thematieken die we al enkele decennia aan Sparks linken en tegelijkertijd toch ook verfrissend. Vergelijk MAD! binnen de Sparks-discografie gerust met het nemen van een penalty: je verwacht altijd dat er gescoord wordt, maar bent nog steeds door het dolle wanneer de bal effectief tegen de netten vliegt.
Ook de afwisseling tussen drukke en kalmere nummers zit goed, waardoor het zeemzoete en mogelijks ook ironisch bedoelde “My Devotion” binnen gaat als zoete koek, waarna we inmiddels weer helemaal klaar zijn voor de opzwepende strijkers van het theatrale “Don’t Dog It”. Het is ook op die nummers met intense strijkers als primair instrument, die zo uit klassieke muziek zouden komen, dat Sparks echt op zijn allerbest is. Ook “I-405 Rules” is daar een fantastisch voorbeeld van. Het klinkt zelfs alsof het op Lil’ Beethoven had kunnen staan, dus dan weet je al hoe goed het is.
Na de ‘I-405′, een grote interstate highway in Californië, blijven we nog even in het verkeer, al is dat deze keer met de setting van het eeuwigdurende rood licht van “A Long Red Light”, wederom met een gezonde dosis herhaling. Met “Drowned In A Sea Of Tears”, zonder meer het hoogtepunt van het album, krijgen we nog een laatste keer zo’n heerlijk opjagend nummer vol dramatiek en theatraliteit. De hoofdrol is deze keer weggelegd voor iemand die in haar eigen tranen verdrinkt en iemand die haar angstvallig maar tevergeefs nog probeert te redden.
De broers hebben de goede gewoonte om hun albums met een lichtere noot en met anthemische muziek af te sluiten en dat is deze keer ook niet anders. Met “A Little Bit Of Light Banter” en “Lord Have Mercy” krijgen we niet één maar twee nummers ter afsluit die perfect binnen die criteria passen en daarmee wordt MAD! op gezapige maar mooie wijze naar het einde begeleid.
MAD! is wederom een sterk Sparks-album volgens het gebruikelijke recept, maar met wat andere kruiden en ingrediënten. De broeders bewijzen nog steeds gesofisticeerde muziek te kunnen maken met de succesformule van eigenzinnige teksten en overweldigende instrumentaties.
Ontdek “Drowned In A Sea Of Tears”, ons favoriete nummer van I Just Want to Be a Sound, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
