High Vis @ Kavka Zappa: Hardcore leeft!

Wie High Vis de voorbije jaren heeft gevolgd, kan zich moeilijk van de indruk ontdoen dat het Londense vijftal een bijzondere band onderhoudt met België. In 2025 stonden ze maar liefst vier keer op een Belgisch podium, de laatste keer nog geen drie maanden geleden. Ook deze keer bevond de band zich niet op tour, maar stak ze doelbewust Het Kanaal over voor een exclusieve passage in Kavka Zappa. Vooraf kregen we een zorgvuldig samengesteld Belgisch voorprogramma, met True Colors als meest in het oog springende naam. De ingrediënten voor een intensieve hardcore-avond lagen daarmee alvast op tafel.

Misled kreeg de eer om de avond te openen. De jonge Antwerpse band tapte terug uit het klassieke oldschool-hardcorevaatje en deed dat met zichtbare overtuiging. Origineel was het materiaal niet, maar de gedrevenheid compenseerde dat ruimschoots. De zaal was al behoorlijk gevuld en bij de eerste breakdown ging de moshpit open. Een eerste stagedive liet niet lang op zich wachten. Dat Misled zijn publiek kende, bleek uit een welgemikte Cro-Mags-cover, die meteen voor herkenning en bijval zorgde.

Daarna was het de beurt aan Listed uit Kortrijk. Ook hier primeerden enthousiasme en inzet op technische verfijning. De jonge band liet horen dat de West-Vlaamse hardcoretraditie nog steeds leeft. Wie de legendarische H8000-scene meemaakte, weet hoe zwaar de erfenis van bands als Congress en Liar weegt. Listed is nog niet klaar om die fakkel volledig over te nemen, maar toonde in Zappa wel dat er opnieuw beweging zit in die lijn. Dat Graham Sayle, zanger van High Vis, het slotnummer kwam meezingen, gaf hun set een extra symbolische lading en deed de zaal voor het eerst echt kantelen. Zowel Misled als Listed hielden het bij korte sets van twintig minuten: voldoende om te tonen dat de Belgische hardcore niet in een coma ligt.

Het Belgische luik werd afgesloten door True Colors. De straight edge-hardcoreband was actief tussen 2005 en 2010 en groeide in die periode uit tot een vaste waarde binnen de youth crew. Na hun split volgden sporadische reünieshows, maar sinds kort is de band opnieuw actief. Zaterdag speelden ze in een uitverkochte Kavka Oudaan hun eerste officiële reünieshow; enkele dagen later volgde alweer een thuismatch. Vanaf de eerste gitaaraanslag sloeg de vlam in de pan. De pit kolkte, vuisten maaiden door de lucht en kelen werden schor geschreeuwd. Het geluid zat strak in de mix en niets verraadde dat deze band pas opnieuw samen op het podium stond. De precisie en discipline waarmee werd gespeeld, waren indrukwekkend.

Binnen de Belgische hardcore wordt True Colors vaak genoemd naast Justice, Dead Stop en Rise and Fall als kernspelers van een uitzonderlijk sterke generatie. Een bedankje aan Justice werkte als brandstof voor nog meer chaos in de zaal. Thematisch bleef de band trouw aan de klassieke waarden van de scene: vriendschap, samenhorigheid en persoonlijke verantwoordelijkheid. “Enough” werd opgedragen aan een deel van die gemeenschap. Muzikaal bleef het bij eenvoudige, efficiënte riffs, maar met een boodschap die glashelder werd gearticuleerd. True Colors bewees dat hun plaats in de hardcorescene ook in 2026 nog steeds legitiem is.

Het hoofdprogramma kwam uit Londen. High Vis begon zonder omwegen en zette de zaal meteen op scherp. Was opener “Mob DLA” nog een ietwat vreemde keuze om de set op gang te trappen, dan werd de toon met “Walking Wires” en “Talk For Hours” gezet: urgent, melodieus en compromisloos. De pretoogjes van Zanger Graham Sayle verraadden een zichtbaar spelplezier en hij verklaarde al snel zijn liefde voor België. Zijn rusteloze présence – voortdurend in beweging, voortdurend contact zoekend met het publiek – maakte van het optreden een fysieke ervaring. Niet veel later volgde de onvermijdelijke stagedive: Sayle als hardcorefrontman pur sang, volledig in zijn element.

High Vis onderscheidde zich van de voorgaande bands door niet constant de voet op het gaspedaal in te drukken. Songs als “Fever Dreams” en “Mind’s A Lie” toonde hun meer experimentele kant. Toch bestond het merendeel van de set uit onverbiddelijk stevig werk, zo intens dat het drumstel na enkele nummers al tekenen van slijtage vertoonde. Tussen de songs door vertelde Sayle hoe hij als tiener de oversteek maakte naar West-Vlaanderen om H8000-shows bij te wonen. Die persoonlijke anekdotes onderstreepten waar High Vis voor staat: authenticiteit zonder pose. Elk woord, elke noot was doordrongen van oprechtheid.

High Vis mengt punk met posthardcore, maar laat ook streetpunk en Britpop toe in het palet. “Choose to Lose” kwam recht uit de onderbuik, maar het was afsluiter “Trauma Bonds” die de grootste indruk naliet. In dat nummer werd de zaal muisstil, alsof iedereen even de adem inhield, enkel en alleen om nog eenmaal te ontploffen. Sayle legde zijn emoties volledig bloot en transformeerde van onverzettelijke frontman tot een kwetsbaar, open personage. Misschien schuilt precies daarin de kracht van High Vis: in het vermogen om agressie en kwetsbaarheid naadloos te verzoenen. Wat vaststaat: een lang op voorhand uitverkochte Kavka Zappa werd volledig ontmanteld. Met een nieuw album in aantocht lijkt een nieuwe Belgische passage slechts een kwestie van tijd. Die wederzijdse liefde is voorlopig nog lang niet uitgewerkt.

Setlist:

Mob DLA
Walking Wires
Talk for Hours
Altitude
Drop Me Out
Out Cold
Forgot to Grow
0151
Fever Dream
The Bastard Inside
Choose to Lose
Mind’s a Lie
Trauma Bonds