Twee albums die binnen een tijdspanne van evenveel maanden verschijnen; het is iets waar je als fan van een band alleen maar aangenaam verrast door kan worden. Als een band als Men I Trust zo’n stunt uithaalt, dan is het iets waar je als muziekfan tout court alleen maar enthousiast van kan worden. Het project rond Emmanuelle Proulx geniet bij het grote publiek echter nog altijd niet van een al te grote populariteit, maar vanuit de schaduw vergaart het wel miljoenen streams bij de vleet. De Canadezen zijn met andere woorden enorm bekend bij een bepaalde indietak van het luisterend oor, maar daarbinnen wordt er ook met graagte geëxperimenteerd. Invloeden van postpunk, dreampop, elektro, folk en zelfs psychedelica werden doorheen de jaren al vermengd in het geheel dat het drietal intussen al een decennium fabriceert, en uiteindelijk zelfs zijn gaan fungeren als de maïzena die het allemaal samenhoudt. Doe daar nog een dunne lijn die zomerse zorgeloosheid en bezwerend mysterie van elkaar scheidt en je krijgt het ‘Equus’-project.
Want laat ons duidelijk zijn, in deze recensie hebben we het niet uitsluitend over Equus Caballus, het tweede alsook slotstuk van het project. In maart bracht Men I Trust namelijk al een album uit onder de noemer Equus Asinus, waarin het zijn excellente nieuwe hoofdstuk meteen al wat kleur gaf. Nu ja, neem dat laatste met een korrel zout, want de drie mikken met dit project vooral op bruintinten, met hier en daar een lichtere penseelstreek. Het mooie in het verhaal is, dat hoewel de band doorheen de twee platen binnen datzelfde kleurenpallet blijft klinken, ze allebei toch relatief ver uit elkaar zijn gaan liggen. En dat zonder tegelijkertijd ook nog eens die herkenbare Men I Trust-sound te verliezen. Equus Asinus hield het bijvoorbeeld bij een melancholie die schemerde tussen artiesten als Lana Del Rey en Clairo, voor Equus Caballus durft de groep weer de wat ruwere randjes op te zoeken voor een eerder glinsterende indierockinsteek. De ezel en het paard zijn ten slotte ook allebei lid van de familie der hoefdieren, maar uiteindelijk ook twee totaal verschillende diersoorten.
Om dus maar meteen met de deur in huis te vallen: Equus Caballus is een enorm goed album geworden; de ideale indieplaat zelfs, om het met iets grotere woorden te zeggen. Een genre dat in elk nummer wordt ingevuld met andere perspectieven en inzichten, om zo toch telkens binnen eenzelfde kleurenpallet uit te komen. Openingsnummer “To Ease You” werd bijvoorbeeld de perfecte combinatie van wat in grote lijnen omschreven kan worden als ‘indie’ en ‘rock’, maar is in totaliteit toch veel meer dan ‘gewoon’ indierock. Zacht, dromerig, een subtiele toevoeging van wat new wave… dat Proulx herhaaldelijk ‘You’ll be just fine’ zingt, zegt eigenlijk alles. Het is daarbij overigens ook de zangeres zelve die op totaal onopvallende wijze de aandacht naar zich toe blijft trekken, net omdat haar meeslepende stem met licht reverb-effect de zee vormt waar alle rivieren in uitmonden. In “Come Back Down” is het de combinatie tussen de americana en diepe baslijn die de zachte stem van de zangeres begeleiden ware het een bruin pastelkleurig dekentje.
Dat Equus Caballus daarbij soms ook een beetje durft te kabbelen, hoeft allesbehalve een probleem te zijn. “Hard To See” houdt het met wat dromerige synthtoetsen onder water bijvoorbeeld redelijk eenvoudig, “Another Stone” moet het dan weer hebben van zijn akoestische glinsteringen. Mooiste aan dat verhaal is dat het op een bepaalde manier lijkt alsof Men I Trust je een beetje in zwijm probeert te wiegen, om je dan nietsvermoedend bij het nekvel te grijpen. Stevigste houdgrepen in dat verhaal zijn weliswaar nummers die in de afgelopen jaren al als losse singles de ether in werden gestuurd, maar nu in vernieuwd jasje op een album terecht zijn gekomen. “Ring of Past” uit 2023 groovet op een lekkere baslijn, “Husk” van een jaartje later laat daarbij postpunkinvloeden toe. En dat laatste is iets dat niet meer verdwijnt van dan af aan. Men I Trust wordt iets duisterder, cooler en misschien zelfs een tikkeltje dreigender. “Billie Toppy“, van zelfs bijna drie jaar geleden, borduurt op een drijvende gitaar- en baslijn; een banger zonder echt over de schreef te gaan, net doordat de Canadezen ook altijd dat streepje melancholie in hun aura hebben zitten.
En die drijvende bas- en gitaarlijnen verdwijnen nooit nog uit de zomerse donkerte die Equus Caballus alsmaar meer begint uit te stralen. “Carried Away” kabbelt bezwerend richting oneindigheid, om daar “Where I Sit” tegen te komen. Dat die dromerige gitaren wat weg hebben van pakweg The War on Drugs of ons eigenste The Haunted Youth zorgt alleen maar voor een groter euforiegevoel, waarna “In My Ears” je nog maar eens met de voeten weer op de grond zet. De ideale indieplaat, zeiden we al ietsje eerder in de recensie, al zit de succesformule ‘m in de details. Een op het eerste gehoor minder interessant nummer als “The Better Half” trekt zichzelf binnen de vier minuten bijvoorbeeld uit het slop door een enorm coole new wave-gitaar op het einde, terwijl het in “Eris (Wait)” dan weer het totaalplaatje is dat kan bezweren. Alles klinkt dus wel een beetje anders, maar leunt toch telkens weer aan bij elkaars vaarwater, waardoor het geheel dat Equus Caballus vormt telkens als puzzelstukjes perfect in elkaar valt.
En zo heeft Men I Trust binnen zijn ‘Equus’-project twee nagenoeg perfecte albums gemaakt. Waar Equus Asinus technisch een enorm sterk gemaakte plaat was, betrapten we ons er soms toch wat op dat we hoopten dat zijn opvolger ietwat meer leven zou bevatten. Iets waarin de Canadezen klaarblijkelijk onze gedachtegang konden lezen – of we voelden hun project gewoon goed aan. Alles tezamen krijgen we zo dus meer dan anderhalf uur aan muziek onder onze neus geschoven, waarbij het tweede deel niet alleen als alleenstaand album je van je sokken blaast, maar ook het totaalproject magistraal afsluit. Dat Men I Trust geen enorm populaire naam is binnen het algemene muzieklandschap is misschien wel het grootste pluspunt van de band. Vanuit de schaduw fungeert ze namelijk nog altijd het allerbest, want zo maakt zowel de ezel als het paard enkele verrassend interessante sprongen.
Men I Trust staat op 29 oktober in de Ancienne Belgique.
Facebook / Instagram / X / Website
Ontdek “Billie Toppy”, ons favoriete nummer van Equus Caballus, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
