Oliver Symons, Oliver van Bazart, Oliver van Warhola – en voor wie nog altijd niet mee is: Oliver van Junior Eurosong 2008. Ja, die Oliver. Die Oliver is met zijn soloproject een nieuwe weg ingeslagen en daar leent hij zijn eigen voor- en achternaam aan. Zijn nieuwe bandnaam is persoonlijker dan ooit, zijn nieuwe muziek evenzo. In februari loste hij het eerste nummer als Oliver Symons. Een goede tien weken later vindt datzelfde “Room 74” al meteen zijn plaats op de gelijknamige ep. Deze bevat vijf nummers die geen meezingers of absolute dansplaten zijn, maar die je toch 16 minuten met gesloten ogen in een melancholische doch heroïsche elektronische trip doen belanden.
De vooraf geloste nummers van Oliver Symons zijn stiekeme gluiperds, die op een heel korte tijd je hart en je gemoed veroveren. In “Room 74” raken de woorden ‘I think sometimes I can’t be the one you had in mind’ keer op keer. Deze tekst rust op een bed van wolkige synthesizers en wordt vervormd door enige stemfilters. Zo neemt Symons je zeer visueel en gevoelsmatig mee naar die kamer. Zijn beschrijving klinkt al als een herinnering en voedt daardoor de melancholie vanaf het eerste bezoek. Het nummer duurt net geen drie minuten, wat standaard is voor een lied, en toch is het altijd te snel gedaan. Hier mogen YouTubers een drie uur durende versie van maken.
Op de ep komt dan het nieuwe “Less and Less”. Dit lied wordt gedragen door trommels en zijn nu al signature synthesizers. Die combinatie van instrumenten plus zijn zwierderige zang peppen je op en doen een heroïsch gevoel door je lijf stromen. Symons laat dit volgen door het reeds geproefde “Remedy“, dat met zijn laatste strofe ‘Here’s to my brother, here’s to life / turn your girl into your wife / kiss your mother one last time’ een verdomd hell yeah-effect heeft. Zo vormen deze drie eerste nummers van de kortspeler de perfecte soundtrack voor een indiefilm waarin het personage de liefde inziet en het op een lopen zet – het liefst nog op de synths van “Less and Less”.
De overige twee songs “Blue Blazers” en “Time” zijn muzikaal wat meer r&b dan de lichte elektropop van de eerste drie nummers en passen daarom net iets minder in het “Room 74”-verhaal. Ze sluiten daarentegen wel perfect aan bij de nieuwe Oliver Symonsidentiteit. De eerste seconden van “Blue Blazers” zouden inderdaad voor een Warholalied genomen kunnen worden, maar er zit een bepaalde sensualiteit en een technische vernuftigheid in, die alleen van de Oliver 2.0 kunnen zijn.
Room 74 is een mini-album met een maxiverhaal. De nieuwe Oliver Symons is geboren, de eerste stenen van zijn nieuwe weg zijn gelegd en onze harten zijn nu al veroverd.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
