© CPU – Nathan Dobbelaere (Archief)
Neem de moderne synthpop zoals op de vorige albums van The Weeknd, doe daar wat dreampop r&b, een vleugje existentialisme en wat duistere songteksten over drugs, liefde en nog eens drugs bij, en je hebt het recept van Chase Atlantic. Het Australische trio, bestaande uit de broers Mitchel en Clinton Cave en hun jeugdvriend Christian Anthony, bestaat al sinds 2014. Binnen die tijd bracht de band vier volwaardige studioalbums uit, met LOST IN HEAVEN als meest recente werk. De mix van melancholie, verlangen en rebellie levert Chase Atlantic een fanbase op van opvallend veel tienermeisjes die zich daar helemaal in kunnen vinden. Ook opmerkelijk is dat de act in Europa veel populairder is dan in Amerika. Net zoals heel wat andere zalen op hun Europese Tour was Vorst Nationaal te Brussel dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Wij konden er gelukkig nog bij zijn!
Als opening act koos Chase Atlantic voor bevriende artiest Xavier Mayne, met wie de band al vaak samenwerkte. Niet vreemd dat diens muziek qua stijl enorm hard aanleunt tegen die van de hoofdact, alleen was daar live zeer weinig van te horen. Dat mag je gerust letterlijk nemen. De muziek tijdens zijn show stond zo stil dat die nauwelijks verstaanbaar was en er over het muzikale aspect jammer genoeg weinig te vertellen valt. Toegegeven, het schreeuwende publiek zat er misschien ook voor iets tussen, maar daar kon Xavier Mayne het echt niet op steken als we de decibelmeter op het middenplein vergelijken met wat we later op de avond nog zouden meemaken. Wanneer na een vijftal nummers het volume van de backing track eindelijk wat luider leek te worden, viel de zwakke performance van de artiest dan weer eens zo hard op. Hij zong zo stil in zijn microfoon, dat het soms leek alsof hij playbackte. De enige momenten waarop we hem konden horen, was toen hij het publiek probeerde op te jutten. In plaats van zeven keer per nummer willekeurig doorheen zijn tekst ‘hands up’ of ‘Brussels, make some noise’ te roepen, had hij eigenlijk ook wel gewoon mogen performen. Dit alles leek de fans echter niet te deren, die al goed wakker waren en vooral van zich lieten horen bij nummers zoals “FOR HER” en “Shleepin”, waarop de strofes van Chase Atlantic ook werden afgespeeld.
Uit alles bleek dat de hoofdact een buitenbeentje is en het graag anders aanpakt, zelfs uit de manier waarop ze het podium betraden. Frontman Mitchel Cave betrad als eerste het podium om het eerste nummer “DIE FOR ME” in zijn eentje te beginnen over de sfeervol klinkende synthesizers uit de backing track. De rest van de liveband, zijnde de twee gitaristen, de bassist en de drummer, kwamen pas later op. Het voelde verlossend om voor het eerst in de avond échte livemuziek te horen, na die zwakke opener. Tracks van verschillende albums zoals “Slow Down”, “The Walls” en “Favela” vlogen er aan een hoog tempo doorheen. Dat allemaal onder luid geschreeuw van de vooral vrouwelijke fans, al is dat nog te zacht uitgedrukt om de situatie juist te schetsen. De kans om blijvende gehoorschade op te lopen was reëel voor wie geen oorbescherming had voorzien.
Maar goed, terug over de muziek. Het eerste echte hoogtepunt kwam er tijdens “HEAVEN AND BACK”. Lead gitarist Clinton Cave had zijn gitaar in het vorige nummer “FAVELA” al ingeruild voor zijn saxofoon en speelde zijn solo met flair. Zijn broer deed ondertussen wat hij al een hele show lang aan het doen was; hij liet zien dat hij een geboren entertainer is. Zijn expressievolle zangnoten haalde hij allemaal moeiteloos en hij dartelde tijdens het zingen over het hele podium. Die energie was leuk om te zien en leek ook de andere bandleden te motiveren. De drummer leek bij elk nummer nét iets harder te gaan en durfde wel eens om de nummers te eindigen met lange drumfills die eigenlijk al bijna op solo’s leken. Hij kreeg bovendien ook zijn momentje om met een toneelstukje mee te spelen. De zanger vroeg hem welke tijd zijn denkbeeldige horloge aangaf, waarop het publiek al wist dat het “DEMON TIME” was. De visuals op de LED-schermen waren tot dan toe nogal fantasie- en kleurrijk, maar bij dit nummer werd er een wel heel duistere sfeer gecreëerd. Dat paste goed bij het lied, dat redelijk somber klonk door de mineurakkoorden, rustigere gitaren vol galm en zanglijnen die vol pijn zaten.
Nog een hoogtepunt kwam er bij “BEAUTY IN DEATH”, waarbij het feest echt wel losbarstte op die eerste drop. Het nummer had namelijk een lange opbouw, wat dat effect versterkte. Na “Church” kwam het laatste nummer in zicht. Iedereen wist dat de grootste hit “Swim” er nog aan zat te komen, dus wanneer het eerste akkoord werd gespeeld, was het lawaai oorverdovend. Voor nog een laatste keer zong Mitchell Cave de longen uit zijn lijf en gaf de band zich volledig. Als er voordien nog enkelingen in de zaal waren die de tekst niet luidkeels meezongen, werden die nu wel over de streep getrokken om zich volledig te geven. Bisnummer “Friends” voegde niet al te veel meer toe aan de set, maar was best leuk.
Chase Atlantic speelde zo Vorst Nationaal uit en liet zien dat het verdient om te staan waar het staat. Opener Xavier Mayne was enorm teleurstellend en heeft misschien wel wat eerlijke feedback nodig van zijn goede vrienden om de volgende keer een betere show neer te kunnen zetten. Gelukkig redde de hoofdact de avond, zoals dat dan hoort. Absolute hoogtepunten waren “BEAUTY IN DEATH” en “HEAVEN AND BACK”, met een impressionante saxofoonsolo. De energie zat verder goed bij de performers. Muzikaal gezien bleven ze een hele show in dezelfde sfeer hangen. In hun discografie zijn ze nu eenmaal heel consistent qua sound, dus dat stoorde niet. Voor de fysieke gezondheid van het publiek tijdens de volgende shows hopen we wel dat die Vorst Nationaal niet gaan overklassen als het op lawaai en geschreeuw aankomt!
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
DIE FOR ME
Slow Down
Consume
RICOCHET
The Walls
WHAT U CALL THAT
OHMAMI
FAVELA
HEAVEN AND BACK
DEMON TIME
NIGHT CALLS
DISCONNECTED
Into It
Okay
BEAUTY IN DEATH
YOU
I DON’T LIKE DARKNESS
Church
Swim
Friends
