Liquid Molly @ Café De Zwerver: De Zwerver on molly

Op een frisse vrijdagavond in Leffinge was het binnen in café De Zwerver allesbehalve kil. De uitverkochte ep-releaseshow van Liquid Molly bracht namelijk een volle zaal op de been! Buiten raasde de wind, binnen gonsde het van verwachting. De jonge grungefanaten uit Gistel – Milan, Stan en Michiel – die in 2020 als zestienjarigen hun eerste akkoorden loslieten, stelden vanavond de eerste ep Apparently Healthy voor. Een titel die net zo ironisch klinkt als hun sound rauw is. Eerder gooiden ze al hoge ogen met singles als “Consequences” en “Keep Going”, nummers die balanceerden op een snijdend randje van frustratie en een bom aan energie. Vanavond mochten ze die energie loslaten op een thuispubliek dat hen zichtbaar door en door kende, en dat zich massaal had verzameld voor wat al snel meer aanvoelde als een viering van de band, dan zomaar een optreden.

Het Gentse voorprogramma The Muttons beet de spits af en deed dat met vuur in de ogen en een kloppende borstkas. De zaal – een uitverkocht café vol verwachtingsvolle blikken en met nog twintigtal mensen op de wachtlijst – liep gezapig vol, terwijl de band hun plek innam in de reeds voorbereide opstelling van Liquid Molly – bij gebrek aan ruimte voor een tweede drumstel op het podium. Drummer, gitarist, bassist en zanger-gitarist; klassiek qua bezetting, maar zeker geen voorgekauwde sound. Nog voor het eerste nummer halverwege was, zat de band er zelf helemaal in. Ze smeten zich, lieten zich meevoeren door de groove en deden hun uiterste best het publiek hierin mee te krijgen en warm te maken. Met gepassioneerde riffs, een zanger met een krachtige, ruige stem en een drummer die ondanks het beperkte zicht toch met overgave zijn sound naar voren wist te brengen, leverden The Muttons een optreden af dat oprecht, doordacht en intens was.

Toch was het publiek niet makkelijk te winnen. Bij hun tragere nummer viel op hoe snel rumoer en geroezemoes opnieuw de bovenhand kregen in de zaal. Ondanks een zanger die zich volledig gaf – soms zelfs letterlijk, met een duik het publiek in – bleef het bij een beleefd applaus en af en toe een aarzelende beweging voor het podium. Een QR-code om Facebooklikes te sprokkelen was een slimme zet, maar vond weinig respons. Een cover van “Pump It Up” bleek een misstap: hun eigen werk klonk beter, voller en raakte meer. En hoewel bij “What Is Your Name” een dappere poging tot moshpit ontstond – twee man sterk – bleef het een lauwe bedoening. The Muttons gaf nochtans niet op: ze bleven contact zoeken, uitnodigen, aanmoedigen. En bij het inzetten van recentste release “SHEEP” leefde de zaal dan eindelijk iets meer op. Laatste nummer “Pirate” werd met zoveel overgave gebracht dat zelfs het statische publiek even leek te wankelen; een vurige afsluiter van een set op karakter.

Dan knalde “Boombastic” uit de speakers en werd de toon meteen gezet: Liquid Molly had zin om te spelen. Zanger Milan Verdoolaeghe verscheen in een ziekenhuishemd, zoals de albumcover voorspelde, met onder dat hemd… tja, wie zal het zeggen? De spanning in de zaal werd tastbaar. Vanaf de eerste noot was het duidelijk: dit is de reden waarvoor die honderd man een kaartje kocht. Het drumstel kreeg nog geen halve minuut rust en het publiek geen tijd om te bekomen. Een loshangende cymbaal had het bijna begeven wanneer die door een toeschouwer terug op z’n plaats werd gezet – letterlijk en figuurlijk volledige overgave aan de muziek. Al na twee nummers werd er geheadbangd, gemosht, gecrowdsurft. We waren vertrokken, de vlam in de pijp en er was geen weg terug.

Verdoolaeghe klonk strak en krachtig, ondanks de zenuwen die even door zijn blik flitsten. Zijn stem vond een perfecte balans tussen rauwheid en een beheerste precisie. Tijdens het rustige “No Doubt” schakelden ze een versnelling terug. ‘A‘we smijten er een rustiger eentje tussen, want jullie staan hevig hier vanvoor’, klonk het, maar zelfs dan werd er gemosht, dit keer vooral om er de spot mee te drijven. Het publiek had honger en Liquid Molly vuurde de ene na de andere adrenalinebom op ons af. “Addiction” met z’n zwaardere, catchy riff, deed zijn naam alle eer aan. Reeds eerder uitgebrachte single “Real Lies” bleek live nog krachtiger dan op plaat; strak opgebouwd, meezingbaar, emotioneel en een muzikaal statement. Verdoolaeghe toonde zich een zanger met bereik én gevoel, Stan Ameloot strooide met gitaarsolo’s die net zo loskwamen als het publiek, en Michiel Jonckheeres slagwerk hield alles samen.

De herkenbare grungeklanken van “Keep Going”, een van hun eerste singles, zorgden voor een piek in de set. Het publiek barstte los bij de breakdown en Ameloot kreeg een moment in de spotlights met een straffe solo. Ondertussen begon de moshpit almaar heviger en breder te worden, terwijl crowdsurfers van aan het podium naar het achterste van de zaal gedragen werden. Er was zelfs een stagedive vanop de trap vooraan de zaal – of eerder een ‘stairdive’ – om het af te maken en daarbij de energie de vrije loop te laten gaan. En nee, het was geen uitzonderlijk fenomeen dat Liquid Molly een zaal op stelten wist zetten, maar een gegeven eigen aan het trio sinds het begin van hun bestaan. Dat deden ze ook in 2022 al wanneer ze de finale van Sound Track bereikten met een bus supporters achter zich, maar vanavond was het volwassener en gerichter. De nummers van de ep klonken meer afgelijnd dan ooit, zonder dat ze hun rauwe randjes verloren. Tijdens “Consequences”, die door de hele zaal werd meegebruld, volgde zelfs een sitdown waar het voltallige publiek aan deelnam.

De fans bleven uitzinnig en nieuwsgierig. ‘Gaat Milan commando onder zijn gewaad of niet?’, was zowat de running joke van de avond, die uitmondde in een luidkeels ‘Milan! Milan!’ toen hij een teaser gaf. Hij maande het publiek aan te stoppen of hij had het echt gedaan, meer nog, hij had het kunnen doen en niemand had het hem kwalijk genomen. Alles zat goed, van de energie en de chemie tot de interactie. Op het moment dat Ameloot met zijn bas op een tafel sprong en de laatste akkoorden van de avond liet resoneren door een zaal, verlieten de mannen het podium in stijl op een nummer van – jawel – Roxy Dekker.

Hun tachtigste show, amper volwassen, en nu al een pak sterker dan het doorsnee lokale rockbandje. Liquid Molly is gegroeid, op het podium én erbuiten. Wat begon als een stel middelbare scholieren met een passie voor grunge, evolueert stilaan tot een band met een verhaal, een ep en een toekomst. Wie erbij was in De Zwerver weet het zeker dat dit absoluut geen eindpunt was, maar net het begin.