De beste band uit Scandinavië, maar daar zijn ze naar eigen zeggen niet meer welkom: Viagra Boys maakte op verschillende manieren indruk toen het de influencers van Coachella introduceerde in zijn uitzinnige chaos. Frontman Sebastian Murphy goot de blikjes bier door zijn keelgat ware het Ranja, stopte ergens halverwege de set om een kotske te placeren en deed toen uit de doeken dat hij als jonge kerel een veelbelovende toekomst had in American football. Wie bekend is met het zestal zal alleszins niet vreemd opkijken van al die futiliteiten; niet in het minst omdat de grootste hits van de heren verhalen vertellen over allerhande sporten (en een teckel), het al dan niet stelen van aanstekers, of hoe bepaalde figuren het niet zouden overleven in de prehistorie. Die laatste werd afgelopen weekend overigens opgedragen aan ‘motherfucker’ Donald Trump, om dus maar aan te tonen dat in al hun nonchalante je-m’en-foutisme de Viagra Boys wel dondersgoed weet waar de focus op ligt.
Het hoeft met andere woorden niet per se ergens over te gaan om goed te zijn, maar zelfs de gekste nummers kunnen altijd wel op een manier aan een realiteit gelinkt worden. Aan Viagra Boys om er hun eigenheid in te verwerken en zo amusement te laten primeren. De hele promocampagne rond deze vierde plaat ontstond bijvoorbeeld met als doel te kunnen opboksen tegen successen van Fred again.. en Fontaines D.C., om dan door tijds- en budgetgebrek te stoten op een onherroepelijke typfout op de tourposter. Et voilà: viagr aboys was geboren. De Zweden hebben op vernuftige manier dus een soort gimmick gemaakt van hun uitstraling, maar dat in de hand werken van het tegen de eigen schenen schoppen, zorgt uiteindelijk gewoon mee voor het succes en de populariteit van de band. Viagra Boys is met andere woorden een grote contradictio in terminis, die de draak blijft steken met alles wat beweegt. En zo de absurditeit van heel wat tegenwoordig maatschappelijk normale fenomenen aan de kaak stelt.
Om te beginnen was daar bijvoorbeeld al “Man Made of Meat”. Die had het in zijn vettige hoekigheid bijvoorbeeld over Chandler Bing die verdronk in zijn jacuzzi, fitnessboys in de McDonald’s en het OnlyFans-account van je moeder, terwijl in “Uno II” de politieke situaties van Kroatië en Zweden vergeleken worden. Dat het in die laatste echter vooral draait om de vraag wat dierenarts Bogdan zal gaan doen met het gebit van Murphy nadat hij dat verloor na het eten van een op de grond gevonden crouton. Aan Viagra Boys valt op tekstueel vlak dus nog altijd kop noch staart te maken, maar in zijn totaliteit heeft de band die rammelende bombast toch ietwat ingeruild voor een soort gruizige duisternis. De groove gaat daarbij voor alle duidelijkheid nooit verloren, en ook moshpits zullen ontspruiten bij de vleet tijdens heel wat nieuwe creaties, maar niets kan ons van het idee ontdoen dat de felle kleuren van Cave World op viagr aboys een stuk griezeliger zijn beginnen klinken.
In het eerder gezapige “Pyramid of Health” wordt God bijvoorbeeld voorgesteld als een kleine groene worm die beslist of Murphy terug van stof tot een zak vlees mag keren. Een lijn die wordt doorgetrokken in “Best in Show Pt. IV” waarin de frontman de gekste dingen meemaakt – van een ontmoeting met een schaduwfiguur tot het overleven van de apenpokken in de jaren negentig -, om daarvoor spirituele hulp op te roepen die hem ondersteunt om ondanks dit alles een plekje te geven in de hemel. Een tikkeltje experimenteler dus, en dat pakt toch net dat tikkeltje minder uit dan als Viagra Boys gewoon voluit voor de chaos opteert. Het is pas dan dat viagr aboys echt excelleert in het zichzelf zijn.
Met “Store Policy” gaan de Zweden nog eens met beide voeten op het gaspedaal staan; een verloren gelopen saxofoon schuurt tegen de voortstuwende bas, terwijl Murphy crypto oprookt, drugs verkoopt aan kinderen uit de lokale school en garnalen steelt uit de zoo. Dit is de Viagra Boys-chaos die de band zo groot maakte. In “Dirty Boyz” pompen de heren er nog een beetje cool en groove bij, om zo te komen tot een fantastisch nummer dat charisma ademt. Strak in het Adidas-trainingspak ramt de groep door richting het bijna kinderlijke “Waterboy”; dat laatste dan toch vooral op tekstueel vlak, want het nummer an sich gaat over een alcoholverslaving en chlamydia: ‘Living like this, you won’t live long’. Maar hey, dan hebben we ons tenminste geamuseerd, en al zeker als we in dat leven nog eens goed hebben kunnen meebrullen met “You N33d Me”. En dat is er eentje dat band misschien wel het best samenvat: strak tempo, een schurende gitaarglitch, stevig meebrulgehalte en een tekst die zowel fun facts over beren in het Poolse leger als het aantal pinten dat Murphy naar binnen kan kappen (afhankelijk van het blik) bevat.
Viagra Boys blijft doorheen viagr aboys dus trouw aan zichzelf, maar probeert tegelijkertijd ook permanent te evolueren binnen zijn eigen grenzen. Met “River King” kent de plaat bijvoorbeeld zelfs een emotioneel getinte, liefdevolle pianoballad afsluiter; toch ook iets dat we niet meteen in het hoekje van de Zweden hadden durven duwen. Die vierde langspeler is dus allesbehalve meer van hetzelfde geworden; de mannen kleuren met iets gesofisticeerdere, donkerdere stiften hier en daar buiten hun eigen lijntjes, waardoor er een heerlijk chaotische warboel van lijnen durft te ontstaan. En als dat gebeurt, klinkt viagr aboys op z’n allerbest. Dat Viagra Boys de rest opvult met absurditeiten en charisma, zorgt ervoor dat de band van deze plaat alles maakte wat je ervan kon verwachten. Het zal er dus niet minder hitsig op worden in de moshpit zaterdagavond.
viagr aboys wordt morgenavond, 26 april, voorgesteld in een ramvolle Ancienne Belgique; op 9 mei volgt 013 in Tilburg en op 6 juli Down The Rabbit Hole. Later in de zomer staat Viagra Boys ook op Pukkelpop, en dat op zondag 17 augustus.
Ontdek “Dirty Boyz”, ons favoriete nummer van viagr aboys, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
