© Bảo Ngô
De Amerikaanse singer-songwriter Maia, beter bekend onder haar artiestennaam Mxmtoon, brak enkele jaren geleden door met oprechte bedroom pop die via platforms als YouTube en TikTok een breed publiek wist te raken. Sinds haar debuutalbum The Masquerade en het meer volwassen klinkende album Rising, groeide ze uit tot een stem voor een generatie die nood heeft aan zachtheid en ruimte om te voelen. Met haar nieuw album Liminal Space kreeg ze een volle AB Club gevuld voor een avond in het teken van jong enthousiasme, zachte melancholie en een blik in de intieme wereld van Mxmtoon.
Bijna een halfuur voor de aanvang was de club al bijna volledig gevuld. Deels voor Mxmtoon, maar ook voor het voorprogramma, Bea and her Business. De Britse artieste trad op met enkel gitaar en toetsen als ondersteuning, maar had daar voldoende aan om het publiek voor zich te winnen. Ze opende met “Sunburnt Schouder” en al snel werd duidelijk dat ze bij vele al bekend is. Haar set was introspectief en nooit afstandelijk, een soort van muziek dat je recht aankijkt en laat weten dat je niet alleen bent. Recht aankijken deed Bea ook letterlijk. Ze zocht contact met haar publiek en er was opvallend veel interactie. Het gaf haar optreden een geloofwaardigheid die je niet kan faken wat haar fans apprecieerden. Met nummers zoals “We Are Not The Same” en “Rich” raakte ze thema’s aan van toxische vriendschappen en zelfwaarde waar iedereen aandachtig naar luisterde of juist luid meezong. Afsluiten deed ze dus op een goede noot, want wat als opwarmer was bedoeld, voelde eerder aan als een volwaardige korte show op zich.
Natuurlijk waren de meesten voor Maia gekomen en dat werd bij de eerste noten van haar optreden meteen duidelijk. Er volgden contrasten tussen uitbundig dansen en intens luisteren, tranen, gegiechel, meeschreeuwen en maar weinig stilte. Muzikaal lag de nadruk aanvankelijk op stevige drums en baslijnen met de gitaar die eerder op de achtergrond te horen viel, maar naar het einde toe kregen keys en snaren meer volume. Hoewel de meeste nummers kort zijn, waren ze speelser dan op de plaat en bij de laatste drie nummers kregen we telkens een iets langere instrumentale outro te horen die positiviteit in de lucht stak.
Mxmtoon straalde een aanstekelijke energie uit en maakte duidelijk dat dit geen standaard intiem optreden zou zijn. Ze zong het volledige album, maar maakte ook ruimte voor oudere singles zoals “Prom Dress” die haar fans door en door kennen. Nostalgie was dan ook bij velen te voelen zonder dat de kwetsbaarheid van dat nummer in de weg stond. Het hoogtepunt van kwetsbaarheid kwam met “Now’s Not The Time”, een lied over de moeilijke band met haar moeder. De emotie hing letterlijk in de lucht, niet alleen in het publiek waar zichtbaar tranen bij vloeiden, maar ook op het podium. Maia slikte haar tranen niet weg, maar liet ze erna ook vloeien. Zichtbaar geraakt door hoeveel mensen haar muziek meevoelden, maar vooral begrepen.
Tegelijk was er ook ruimte voor luchtigheid. Ze sprak over haar liefde voor gamen en het nummer “Cliché” dat velen als liefdeslied horen, maar eigenlijk gebaseerd is op een vriendschap uit Minecraft toen ze veertien was. Samen met “Feelings Are Fatal” speelde ze het akoestisch op haar eigen. De hele zaal zong mee, soms zo luid dat Maia’s stem bijna overtreft werd, maar dat deed haar niets, integendeel: ze moedigde de fans aan om mee te zingen.
Daarna werd de sfeer wat speelser. “Number 1 Boy” bracht een frisse energie in de zaal, wat werd gevolgd door “Mona Lisa” dat bijna uitmondde in een mini-feestje. Het werd allemaal gedragen door een band die net als zij zichtbaar genoot. Zo kwam na een intens uur waarin werd gehuild, gelachen en gedanst een einde en dat deed Mxmtoon met “Dance”. Een toepasselijkere afsluiter kon haast niet. Het was een uitnodiging om alles los te laten en de emoties van de avond ervan af te bewegen. Dat werd gedaan en niet als individuen in een concertzaal, maar als een springende massa.
We werden op deze avond geleid door een artieste die weet wat ze wil vertellen en hoe ze dat moet doen. Mxmtoon vond een balans tussen licht en donker. In elke melodie en anekdote zat een oprechte verbondenheid waardoor de volle zaal, die elk lied woord voor woord uitbundig meezong, het gevoel te geven dat ze niet alleen zijn in hun twijfels en dromen.
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Dramatic Escape
I Hate Texas
Prom Dress
The Situation
Rain
God
Elevator
Now’s Not The Time
White Out
Cliché
Feelings Are Fatal
VHS
Number 1 Boy
Mona Lisa
Fever Dream
Just A Little
Passenger Side
Dance
