Behemoth @ 013: Bloed, zweet en tranen

Er zijn maar weinig bands waarvan de naam zo treffend de lading dekt als bij Behemoth. Het Poolse metalgezelschap is met recht een gigant binnen extreme blackmetal te noemen en doet zijn bijbelse naamgenoot, een reusachtig monsterfiguur die diende als de koning der zoogdieren, alle eer aan. Al meer dan dertig jaar is de groep heerser van het genre, met een indrukwekkende erfenis vol genrebepalende albums en tot in de puntjes verzorgde liveshows. Dit jaar voegt de groep rondom Nergal een nieuw hoofdstuk aan deze indrukwekkende nalatenschap en wel in de vorm van het nieuwste album The Shit Ov God, maar nog voordat het zo ver is, kwam Behemoth gisterenavond eerst naar de 013 in Tilburg voor een avondje onvervalste gitaargeschuur.

Rotting Christ had de eer om de avond te openen, maar dat ging niet zonder de nodige hobbels. Hoewel de band uiteindelijk sterk voor de dag kwam, had ze zichtbaar moeite om het publiek vanaf het begin mee te krijgen. Grootste reden hiervoor was dat de groep een kleine twintig minuten op zich liet wachten en hoewel de zaal inmiddels was volgelopen tot in de laatste vierkante centimeter, had dat lange wachten ook zijn keerzijde. De band kreeg het publiek namelijk tijdens de eerste helft van de set met geen mogelijkheid echt op gang. Pas bij “Like Father, Like Son”, het vijfde nummer van de acht, begon er hier en daar wat geknikkenbol te ontstaan op de donkere tonen van de Grieken. Richting het einde werden er steeds meer zielen gewonnen en bij afsluiter “Grandis Spiritus Diavolos” gingen dan eindelijk de vuisten omhoog, maar echt spreken over een warm publiek, konden we niet. Toch leek dat voor Rotting Christ totaal niks uit te maken, want de groep bleef strak tot aan de laatste seconde.

Met Satyricon kreeg de avond een stevige middenmotor als tweede opwarmer voorgeschoteld. De Noorse blackmetalband had op papier sterke kaarten met een arsenaal vol klassiekers van het genre, maar slaagde er zelden in om die om te zetten in echt vuurwerk. De set begon nochtans overtuigend met “Now, Diabolical” en “Our World, It Rumbles Tonight”, maar de groep bleef iets te vaak aan de grond hangen om een goede indruk achter te laten. Satyr en zijn mannen speelden strak, beheerst en met de nodige porties zelfvertrouwen, maar het optreden kabbelde vooral voort zonder de nodige pieken of verrassingen. Het was solide, maar het vijftal leek door de verder vlakke show misschien net iets te veel op de automatische piloot te draaien en slaagde er maar niet in om ons op te warmen. Achteraf was het misschien beter geweest om Rotting Christ en Satyricon van plek te laten wisselen, want waar de eerstgenoemde ons op het einde nog redelijk mee kreeg, was het Satyricon die ons behoorlijk koud achterliet.

Wie ons wel meteen warm kreeg was Behemoth. Nadat de groep eventjes verstoppertje deed spelen achter een immens groot doek, begonnen Nergal en zijn manschappen aan hun zegetocht. Met “The Shadow Elite” als duistere opener werd de toon direct gezet en ook opvolger “Ora Pro Nobis Lucifer” denderde als een bezeten stoomwals over het publiek heen, terwijl de vlammenwerpers overuren aan het maken waren. Vanaf de trappen aan de zijkanten sprak Nergal de menigte meermaals als een duistere veldheer toe en jutte hen op als een speelbal van de duivel. Elk gebaar was raak, elke blik gecontroleerd en het publiek wist wat het moest doen: buigen, beuken en zich overgeven aan het Poolse geweld. Behemoth had ze al bij de keel voordat ze goed en wel doorhadden wat er gaande was en was niet van plan om dit maar voor een moment te veranderen.

Halverwege de set werd duidelijk dat Behemoth meer in petto had dan alleen brute kracht. Met het dit jaar nieuw verschenen “The Shit Ov God” kreeg het publiek een voorproefje van het komende album. En hoewel de track nog maar net is uitgebracht, werd die moeiteloos onthaald alsof het al jaren een vaste waarde in de set was. Misschien kwam dat ook doordat het nummer naadloos aansloot op de rest van het repertoire dat de groep gisterenavond bracht. “Blow Your Trumpets Gabriel” was nog steeds even onheilspellend als tien jaar geleden en ook “Ov Fire and the Void” klonk messcherp. Behemoth speelde met een nauwkeurigheid en intensiteit waar geen speld tussen te krijgen was, zonder op enig moment afstandelijk over te komen.

In het laatste deel van de set trok Behemoth alle registers open. De groep hulde zich nog eenmaal achter het meterslange doek, waarop de schimmen van de leden vaag zichtbaar heen en weer bewogen. De band speelde dan wel verstoppertje, het geluid deed dat nooit en kwam nog altijd als een mokerslag uit de speakers. “Once Upon a Pale Horse” en “Christians to the Lions” vormden een ongenadige aaneenschakeling van dreigende riffs en agressieve blastbeats, waarmee Behemoth de spanning alleen maar verder opdreef. Elke noot voelde als een volgende klap in een goed geplande aanval, gespeeld met bijna machinale precisie en zonder genade. Met “Cursed Angel of Doom” werd er nog één keer gas teruggenomen, maar de intensiteit bleef onverminderd aanwezig.

Het optreden van Behemoth was er een vol bloed, zweet en tranen. Tranen van uitputting, ontlading en misschien ook een tikkeltje geluk, de band speelde immers een dijk van een show, en zweet van de overdosis aan vlammen. Bloed kwam richting het einde, toen de band besloot in het rond te gooien met nepbloed alsof het een altaarwijding betrof. Behemoth slaagde in veel, bijna in alles zelf, maar de verloren tijd van het begin inhalen lukte op geen enkel moment. Het werd al snel ver voorbij de klok van elf voordat de groep aan afsluiter “O Father O Satan O Sun!” begon, maar niemand die daar nog over viel. De band hield de teugels namelijk behoorlijk strak in handen en bracht het nummer met zoveel plechtige overgave dat zelfs de meest vermoeide nekken nog één keer bewogen.

Behemoth bewees in een uitverkochte zaal opnieuw waarom het al decennialang heerser van het genre en tegelijkertijd bewees het dat het nog lang niet klaar is om die titel zomaar op te geven. Integendeel zelfs, want de groep speelde met de honger en scherpte van een band die nog iets te bewijzen had. De duivel mag dan oud zijn, Behemoth klonk gisteravond verre van versleten. Gelukkig maar, want op vrijdag 20 juni mag de band de North Stage van Graspop Metal Meeting afsluiten.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

The Shadow Elite
Ora Pro Nobis Lucifer
Demigod
The Shit Ov God
Conquer All
Blow Your Trumpets Gabriel
Ov Fire and the Void
Christgrinding Avenue
Bartzabel

Solve
Wolves Ov Siberia
Once Upon a Pale Horse
Christians to the Lions
Cursed Angel of Doom
Chant for Eschaton 2000

O Father O Satan O Sun!