© CPU – Chris Stessens (archief)
Al jaren meesters in het vak, al jaren alles bereikt wat je maar wil binnen het wereldje. Wat heeft Chase & Status dan nog te bewijzen? Een extra bevestiging met een nieuw album in de nasleep van 2 Ruff, Vol. 1 en een daarbij horende, nieuw liveshow misschien. Het is dat ongeveer wat Section 63 moet voorstellen: een nieuwe concertervaring met debuut in Londen, Tilburg en Perth, die door het duo zelf omschreven wordt als ‘een bijeenkomst waar versterkte muziek wordt gespeeld en die, vanwege zijn luidheid, waarschijnlijk ernstige overlast zal veroorzaken’. Met een setting die wat aan een illegale rave doet denken trokken de heren eerst naar Londen, om er met slim uitgekozen decorstukken als brandende auto’s, bushokjes en stroboscopen langs alle kanten een sterke indruk na te laten. ‘Omarm de chaos’ riepen Will en Saul op, met als gevolg dat we met open armen de grens over trokken.
Verwelkomd op Section 63 worden we door de 140 van Ghosty in de wandelgangen van de 013. Name dropping? Doen we niet aan, liever cijferdropping! Wanneer we de zaal binnenlopen is het meteen zoeken naar de decorelementen die de heren C en S verstopt hebben, want na de filmpjes van hun show in Magazine in Londen liggen de verwachtingen hoog. De brandende auto duikt in de verte al op door zijn openstaande motorkap, maar voorlopig is het voor de rest wat povertjes. Het is dan ook nog maar net acht uur gepasseerd en wanneer Loboski plaatsneemt achter de draaitafels, gaat de handrem meteen af met “Solar System”, waarvan hij tweetakt maakt met een vettige jump-up schijf. Eerlijk gezegd: wij hadden nog nooit van de Australiër gehoord, maar als een volleerd mixer overtuigt hij ons in no time van zijn kunnen.
Misschien zelfs iets te enthousiast, want de beste man vliegt erin en geeft gas alsof hij de hoofdact van de avond is. Al wie energie wilt sparen voor Chase & Status is eraan voor de moeite, want hij/zij/x zou het komende uur moeten doorstaan met Loboski. De voorste regionen van de 013 zijn mee in het verhaal, de achterste rijen zijn zo verstandig om nog wat batterij te sparen voor de headliner van vandaag. We moeten het ze geven; wij kunnen er niet aan weerstaan. Qua sound heeft Loboski wat weg van SOTA, en als je die kent, weet je dat er aan energie geen gebrek is. Met in het achterhoofd de relatief korte set van Chase & Status nemen we dit graag al mee als ijsbreker waarop we volle petrol kunnen gaan, al valt nog te betwisten of de beste man zijn opvolgers niet te veel overrulet.
Dat was nog maar de vraag, maar wanneer de elektronische zwaargewichten het podium bestegen, was die vraag al snel een kleine potloodschets in de rand van het papier. Vanaf het begin drukten ze ons met de neus op de feiten: Section 63 is er niet alleen voor de trouwe fan, maar zeker ook voor de nieuwe generatie die kennis wil maken met de nieuwe sound van het tweetal. De heren trapten hun nieuwe hoofdstuk af met “Through The Pain” en doen dat vandaag ook tijdens hun set, inclusief een vettige VIP-versie. Naar goede gewoonte brachten ze hun vaste MC, Takura, mee, die zich meteen laat gelden en de boel wat oppept met zijn energieke stem. Maar dus, dat terzijde; dat Section 63 een nieuw concept is mag duidelijk zijn. Op de opener na herkennen we in het eerste kwartier geen enkel nummer, wat de opbouw naar een nieuw album enkel maar extra anticipatie injaagt. Dat die plaat in de pijplijn zit, is zo meer dan duidelijk, en dat Chase & Status het steviger dan ooit tevoren wil aanpakken is minstens even klaar. Hoe nonchalant ze ook achter hun draaitafels staan, de heren tonen duidelijk aan dat ze nog niet tot de verjaarde generatie behoren, maar mee zijn met hun tijd.
Jammer van de classics wel, want tijdens deze speciale show die een eerbetoon moet brengen aan de underground rave-roots van het Verenigd Koninkrijk, is daar weinig plaats voor. Het nog niet eens zo oude “Baddadan” krijgt een VIP-make-over en wordt prompt in de mix gegooid met een smerige remix van Travis Scotts “HYAENA”. Achter de schermen zijn medewerkers bezig met de staat van het dak te controleren, op de dansvloer tracht de combinatie dj’s-ravers het zo los mogelijk te krijgen. Toch hebben we de indruk dat het grootste deel van de zaal zich relatief inhoudt. Ligt het aan het feit dat dit de extra, er later bijgekomen show is, of is het toch de opmerkelijk hoge gemiddelde leeftijd in het publiek? Ach, onze vaststelling blijkt wat later voorbarig, want de moshpits groeien elk nummer een paar centimeter aan.
Het Britse duo weet zich vanavond niet volledig vast te pinnen op een genre, want tussen al het grime-geïnspireerde jump-upgeweld wagen ze zich in het midden van hun set ook even aan de hippere variant van de bass. Opnieuw volgens volledig onbekend stramien wagen de twee zich aan een mix van UKG en dubstep, wat ook wel in hun straatje past. Met hun aanwezige erfenis permitteren ze zichzelf wat meer en grijpen ze deze show aan om wat meer te experimenteren. Hamdi-gewijs gaan ze aan de slag met dikke bassen en een naar hun doen ongewoon tempo, maar ook in het korte uur en twintig minuten die hun set slechts duurt, is het een leuke toevoeging met de 2026-edit van “Eastern Jam” met Sammy Virji als hoogtepunt.
Na dat intermezzo besluiten de Britten het woord ‘genade’ uit hun woordenboek te schrappen en laden ze de hardste hitters op hun stick in. Takura neemt plaats op het autowrak en roept de ‘skankers, ravers!’ ter attentie, waar Chase & Status gevolg aan geeft met de hardste schijf van de avond, ingeleid door de warme stem van Etta James. De VIP van “Program” leidt het einde van de sectie in, om met wederom een nieuwe schijf te concluderen. De drum-‘n-basskoningen uit Londen beloofden ons een nieuwe ervaring, ver weg van de standaard dj-set: dat opzet is niet volledig geslaagd, want uiteindelijk keken we wel gewoon naar een dj-booth centraal vooraan met achteraan visuals en een begeleidende MC. De auto was een leuke extra, maar sprong er niet uit zoals gehoopt, van de bushalte in Londen was geen spoor en ook het zoeklicht van de symbolische helikopter was er niet om te helpen zoeken. Het was dus slechts een milde versie van de Londen-show, maar de missie was om de dansvloer centraal te zetten. Qua show was het dan misschien iets onder de verwachtingen, qua muziek benaderde het die perfectie. Chaos: omarmd.
