SYML, ofwel simpel in het Welsh. Deze vier letters vormen niet alleen een stilistisch mooie artiestennaam, maar ook de rode draad doorheen het muzikale repertoire van de Amerikaanse Brian Fennell. Al sinds het prille begin, inmiddels bijna tien jaar geleden, weet hij te betoveren met eenvoudige, doch aangrijpende composities. Na zijn debuutplaat SYML uit 2019 en opvolger The Day My Father Died, is de tijd eindelijk aangebroken voor een gloednieuwe langspeler. De afgelopen tijd kregen we met onder meer “Carry No Thing” en “How It Was It Will Never Be Again” al een idee van hoe dat nieuwe hoofdstuk zou gaan klinken. Vanaf vandaag genieten we van Nobody Lives Here integraal.
Elke keer wanneer Brian Fennell een instrument in handen neemt, lijkt hij erop gebrand te zijn een nieuw kleurenpalet te hanteren. Eens met een gitaar in de hand, dan weer een piano onder de vingers of strijkers rondom zich, maar altijd met een zeer duidelijke visie: uitblinken in minimalisme. Nadat hij met zijn debuutplaat een meer elektronische sound verkende, keerde hij langzaam maar zeker terug naar de essentie. The Day My Father Died toonde hoe de Amerikaan zijn gevoelens op tafel gooide, misschien wel eerlijker dan ooit, en die draad lijkt hij nu door te trekken.
De levensduur van “A100” mag dan korter dan verwacht zijn, toch mist de compositie zijn effect niet. We maken namelijk voorzichtig kennis met de wereld waardoor SYML ons gedurende elf titels zal rondleiden. De filmische, meeslepende klanken beloven alvast veel goeds en vanuit de dromerige sfeer vloeit al gauw het eerste volwaardige nummer voort. “Carry No Thing” verscheen eerder al als single, maar maakt in de context van het album nog meer indruk. De onmiskenbare Bon Iver-invloeden worden aangevuld met het unieke stemgeluid van de artiest en resulteren in een song die een last van onze schouders doet vallen. De emotionele bevrijding die we ervaren, vormt een eerste hoogtepunt van de plaat.
Gitaar en piano wisselen elkaar doorheen het album af, wat voor een subtiel contrast zorgt op vlak van algemene beleving. Zo fungeert de piano als rode draad op “Careful”, maar zorgt de zang voor een hypnotiserend effect. Wanneer het geheel openbreekt en de ruimte volloopt met een adembenemend geluid, voelen we dat in ons hele lichaam. Zelfs na meerdere luisterbeurten verliest de song zijn impact niet, wat een heuse prestatie is in een wereld waarin onze aandachtspanne met de dag korter wordt. De warme folksong die luttele seconden later de stilte vervangt, zorgt voor een verrassende wending in de vorm van een opvallend gezellig, huiselijk liedje. Hier en daar is het allemaal een beetje te zoetsappig en voorspelbaar, maar dat willen we SYML voor deze keer vergeven, want al gauw brengt “The White Light of the Morning” de schoenmaker weer naar zijn leest. De meerstemmige zang legt een extra laagje over de instrumentale eenvoud, terwijl de tekst dan weer diep in emoties en herinneringen graaft.
Die emoties worden ook later nog op de proef gesteld. De gevoelige noot die eerder al zachtjes begon te kraken, verliest steeds meer van zijn ruwe bolster en maakt plaats voor een minder beladen sfeer. Hier en daar horen we zelfs een voorzichtig catchy melodie en ook het tempo durft al eens een andere kant op bewegen dan initieel gedacht. SYML laat het licht steeds verder binnen en zo krijgen we op “How It Was It Will Never Be Again” een frisse song die de lente perfect samenvat. Terwijl de drums subtiel binnensluipen, zijn we getuige van een muzikaal verteld sprookje.
Het album nadert al sneller dan gehoopt zijn einde en het kleine, breekbare “Something Beautiful and Bright” lijkt dat bitterzoete nieuws aan te kondigen. De simpele woorden ‘It was you, always you’ snijden diep en blijven nog lang nazinderen. De grande finale komt er even later in de vorm van titeltrack “Nobody Lives Here”. Het ingetogen slotstuk heeft een eerder verhalend karakter, waardoor SYML zijn kwaliteiten als songwriter dubbel en dik in de verf kan zetten en we langzaamaan afscheid kunnen nemen van de veilige cocon waarin we even konden vertoeven.
Op zijn nieuwe langspeler bewijst SYML dat hij er als geen ander in slaagt om muziek te maken die zowel intiem als groots aanvoelt en dat zonder heel wat snuggere, doch vaak onnodige toevoegingen. Niks meer dan de essentie blijft over en dat verklaart dan ook waarom Nobody Lives Here een album is dat ons raakt en omarmt, van begin tot eind.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Careful”, ons favoriete nummer van Nobody Lives Here, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
