Je moet het My Morning Jacket maar nadoen. In het meer dan vijfentwintigarige bestaan van de band heeft de groep uit Kentucky steeds eigenzinnig zijn eigen koers gevaren, dwars van trends en hypes. En op wat wissels in de beginjaren na, is het ook al jaren hetzelfde quintet onder aanvoering van de charismatische Jim James dat zich richting een aantal serieuze mijpalen rockt. Grote doorbraakplaat Z mag zelfs dit jaar al twintig kaarsjes uitblazen. Bovenal is My Morning Jacket een groep die je ook live aan het werk moet zien want de songs ontgroeien live vaak nog verder hun vorm van op plaat. De groep brengt daarom ook heel wat live-materiaal achteraf nog uit. Een episch hoogtepunt hiervan was hun vier uur durende set op het Bonnaroo-festival in 2004. In de MMJ Live reeks is dat optreden als Vol. 3 trouwens in een zeer verkorte versie te herbeleven.
Wat studio-albums betreft zijn ze met is aan nummer tien toe. Het vorige album – My Morning Jacket – dateert al uit 2021 en kon niet volledig overtuigen na het sterke duo The Waterfall en The Waterfall II. Nu, voor die tiende plaat gooide de band het over een andere boeg, want Jim James liet voor het eerst het producer-werk over aan een ander. Ze gingen op zoek naar de meerwaarde van een creatieve outsider die met nieuwe nuances het werk van My Morning Jacket treffend vorm zou kunnen geven. Die outsider werd Brendan O’Brien, niet de allerminste, want de man werkte al met de groten der aarde als Bruce Springsteen of Pearl Jam. Uit honderd demo’s uit werd een mix van tien songs gepuurd om samen is te vormen. Over de titel is Jim James vrij kort: ‘I like how the word is indicates a sense of presence in the now – there’s no logic or rationale behind this record; it just is.’
Met “Out In The Open” wordt alvast direct een prijsbeest van stal gehaald om de plaat te openen. Sober beginnend op een gitaarlijntje vergezeld van een doffe beat gaat het nummer zoals de titel langzaam maar zeker open, waarbij telkens nieuwe instrumenten en klankkleuren worden toegevoegd. Ook Jim James zingt bevrijd, naar het einde toe zelfs euforisch wanneer het nummer opbouwt naar een prachtige finale. Het stotterende en hoekige begin van “Half A Lifetime” dat direct hierop volgt grijpt door zijn andere klanken onmiddellijk opnieuw de aandacht vast en laat ons meegenieten van die heerlijke vocale uithalen van James’ stem.
Wat resoluut opvalt is een grote focus op de juiste melodieën en om ieder nummer een eigen gezicht te geven, waardoor het album wat weg heeft van een lappendeken waaronder het goed vertoeven is. Er is ruimte voor wat experiment, al is het één al wat geslaagder dan het andere. Het poppy melancholische “I Can Hear Your Love” danst op de slappe koord tussen klefheid en beklijvendheid om nog net aan de goede kant uit te komen. Het theatrale aspect ervan wordt verder nog uitvergroot in het uitstekende “Lemme Know” dat met zijn arrangementen en opbouw doet denken aan de flair van The Last Shadow Puppets. De single “Time Waited” die we al eerder voorgeschoteld kregen, doet dan weer iets leuks met een pianostukje van oude pedal-steel-legende Buddy Emmons en geeft daardoor ook weer een wisselende sfeerschepping.
Tussen al die experimenten door is er gelukkig ook nog ruimte om de gitaarvirtuositeit van de bandleden de vrije ruimte geven. Zo is het beste stuk uit “Beginning From The Ending” resoluut de tweede helft waarin de gitaren met het nummer aan de haal gaan. Het is een nummer dat live zeker ook weer mooi uitgesponnen versies en uitgebreidere solo’s zal krijgen. Net zoals “Squid Ink” trouwens dat met zijn sterke riffs en zijn repetitieve refrein van ‘Why can’t I forget your face?’ heerlijk scheurt als vanouds. In de relaxte afsluiter “River Road” mag de gitaar nog een keer lekker bluesy en twangy klinken om dan de luisteraar finaal toe te dekken.
Op zijn tiende album neemt My Morning Jacket je tien nummers lang mee op een staalkaart van het kunnen van de groep en hoe My Morning Jacket anno 2025 nog steeds vertrouwd als My Morning Jacket klinkt, zelfs met hulp van buitenaf. De verscheidenheid in de nummers wordt erg mooi geaccentueerd maar toch ligt alles op is nog net dicht genoeg bij elkaar om een coherent album te vormen. Met uitstapjes van barokke pop over blues tot psychedelische rock is er voor elk wat wils en kan iedere fan beginnen uitkijken naar live-versies van de nieuwe nummers. Al zal dat niet voor onmiddellijk zijn want het tourschema voor het komende jaar beperkt zich voorlopig enkel tot Noord-Amerika.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Out In The Open”, ons favoriete nummer van is in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
