© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Belfast is het Berlijn aan de overkant van het Kanaal. Zoals je in bed blijft rillen nadat je uit de winterkou komt, zo hebben deze steden na hun oorlogen nooit helemaal hun warmte gevonden. De somberte heeft er een nihilistische technoscene voortgebracht. De donkere nachtclubs in Belfast inspireerden drie filmstudenten tot postpunk om op te raven. Toen ze startten, was Chalk nog een lockdownproject, ondertussen is hun ep-drieluik Conditions vooral iets om live mee te maken. Het laatste deel daarvan kwam recent op 21 februari nog uit. Op Ticketswap was het al wekenlang duimen voor een vrijgekomen ticketje voor de uitverkochte show in de Trix Bar. Het was hopelijk ineens de laatste keer dat het Ierse trio het in België met zo’n klein podium moest stellen.
‘We are very appy to be ere tonight’, staken de drie van SERVO van wal. De tongval in de zang was goed afgekeken van Britse bands, maar tussendoor konden ze niet verhullen dat ze eigenlijk uit Normandië kwamen. Dat kon natuurlijk ook tellen als plaats waar het oorlogsverleden blijft voortleven. SERVO’s duistere postpunk bevatte in klankkleur inderdaad een lading tragiek, ook al klampten ze zich vast aan boodschappen als ‘Life is short; here I go’. Ze brachten dynamiek in de show met felle lichten en de gitaren al eens hoog in de lucht. De grote aandacht voor het genre momenteel gaf de band als voorprogramma de luxe om een gevulde zaal voor zich te hebben. Daar stond tegenover dat de vaste formule, met zijn zigzags in tempo’s en volume, het publiek niet genoeg meer kon verrassen om het op te jutten tot meer dan wat ritmisch meeknikken. Uiteindelijk was het wel een prima optreden, zonder meer.
Klanken als van een metaalfabriek ergens veraf, de overgang naar een dreinende technobeat waarover een vrouw het woord ‘dance’ laat vallen: nog voor Chalk op het podium stond, bepaalde de elektronische opener “Leipzig 87” al de toon van de avond. In de staart van dat nummer namen de muzikanten hun posities in, met de drums aan de rechterzijde. Zanger Ross Cullen gebaarde boven zijn hoofd alsof hij zijn twee kompanen uitdaagde hem te tonen wat ze konden. Er hing elektriciteit in de lucht toen hij naar de microfoon toe stapte voor de twee volgende nummers van hun net uitgebrachte ep.
Cullen zoog onmiddellijk de aandacht naar zich toe. Van SERVO tot Chalk, iedereen was deze avond gehuld in een zwarte shirt, Dickiesbroek en bottines. Cullen droeg daarover iets wat leek op de restanten van een wollen trui en een opvallende zilveren riem, alsof hij zich als enige voor een feest had opgekleed. Hij zong, met een diepe, iets te galmende stem en een charmant Iers accent. Aan de microfoon stond hij bijna neus aan neus met de eerste rij, waarna hij zich afduwde op de monitor om de rest van het podium als dansvloer te gebruiken. Uit zijn mimiek viel daarentegen weinig af te lezen. De show had daardoor iets afstandelijks, ook omdat de nummers elkaar opvolgden zonder bindteksten ertussen.
De drie bandleden waren als de drie archetypes van clubbers. Cullen was de uitbundige danser, die als een verkeersregelaar met zijn armen stond te zwaaien. Gitarist Benedict Goddard verbleef met gesloten ogen in zijn eigen wereld. Hij leefde alleen op wanneer hij zijn instrument neerlegde om de beats en blieps te besturen. Drummer Luke Niblock ten slotte was als die ene vriend die zorgt dat je genoeg water drinkt en er op elk uur van de nacht even fris uitziet. Zijn drumspel hield de set in beweging, zonder ooit de spotlichten op te eisen.
Als filmmakers leken de drie beter dan andere muzikanten te weten hoe bepaalde toonveranderingen emoties kunnen losmaken. Hun nummers bouwden op naar een climactische ontlading en diezelfde spanningsboog zat in de hele set. Het leek bijna geen toeval dat de show ons herinnerde aan de wrange clubdansscènes in Aftersun (met de Ierse acteur Paul Mescal) en All of Us Strangers (met alweer Mescal en de even Ierse Andrew Scott). Deze scènes tonen steeds de twee kanten van de medaille: raven als manier om jezelf te bevrijden in de dansende massa, maar evengoed om in jezelf te keren onder de drukkend luide bassen. Op de soundtrack had Chalk perfect gepast, bijvoorbeeld met “Tell Me”, dat evengoed de anonimiteit van de club opriep.
Vanaf “Asking” in de derde akte gaven de toeschouwers meer blijk van herkenning. Als gevolg begonnen ze steeds uitgelatener te dansen of hoofdknikken, afhankelijk van wat de bovenhand had: de pompende bas of noisy gitaar. Debuutsingle “Them” bracht hen nog meer in beweging, om na een kort dankwoordje tot de ultieme uitbarsting te komen in de vorm van “Conditions”. Zo maakte Chalk vooral in dit derde deel een sterke indruk.
Chalks muziek klonk alsof het voor een film was geschreven, die steeds toewerkte naar een bitterzoete euforie. De eerste technobeats maakten al duidelijk dat het onzinnig zou zijn om het trio als een rockband te beoordelen. De nummers liepen te veel in elkaar over om hoogtepunten door de set heen te kunnen aanduiden. Wij lieten ons liever vervoeren naar een rave in Belfast met deze eindeloze aaneenschakeling van bassen, ruis en niet thuis te brengen klanken.
