Sharon Van Etten & The Attachment Theory @ De Roma: Continu cool

De Amerikaanse Sharon Van Etten gaat al enige tijd mee in de wereld van de indiemuziek, maar het is nooit te laat voor een transformatie. De band die haar al een tijdje live begeleid dook voor haar nieuwste plaat mee de studio in waaruit Sharon Van Etten & The Attachment Theory werd geboren. Doordat het project nu een band is, waait er een nieuwe wind door waarbij singles “Trouble” en “Afterlife” ons helemaal warm wisten te maken voor de nieuwe langspeler. Dat Van Etten niet bang is om haar carrière een nieuwe wending te geven, was echter geen verrassing, want de muzikante waagde zich enkele jaren terug ook aan acteren waarbij ze verscheen in The OA op Netflix en het derde seizoen van het legendarische Twin Peaks. Toch zakten we net als vele anderen af naar De Roma voor haar muziek, waar zoals verwacht muziek van The Attachment Theory werd gecombineerd met het oudere solowerk.

Nabihah Iqbal mocht het publiek gedurende veertig minuten opwarmen en deed dat met haar typische dromerige elektronische muziek. Met een gitarist aan haar zijde en zo nu en dan zelf ook een gitaar nam ze de tijd om haar set op te bouwen. Na een nieuw nummer kwam er met “Dreamer” al wat meer schwung in om met “Sunflower” helemaal te worden ondergedompeld in Iqbals wereld. De dromerige muziek en gesproken tekst werken hypnotiserend en het nummer werd afgewerkt met wat saxofoon, wat in de smaak viel bij het publiek. De muzikante bracht het nieuwe “I’m Miss You, But I’m Not Crying Over You” met wat minder overtuigingskracht, maar een cover van “A Forest” van The Cure bracht de zaal terug in de juiste stemming. Hier en daar werd er wat gedanst, wat ook gebeurde bij slotsong “This World Couldn’t See Us”. Het sterke nummer heeft wat weg van The Haunted Youth en door de gelaagde sound, aanstekelijke baslijn en dromerige zang verdwaalden we nog een laatste keer helemaal in Nabihah Iqbals muzikaal bos.

Openen deed Sharon Van Etten met “Live Forever”, dat klein begon en helemaal opgebloeide waardoor ze beetje bij beetje de zaal inpalmde alsof ze ons uitnodigde om uit haar hand te eten. Het zalige “Afterlife” trok de boel verder open dankzij de zoete sound met een ruw kantje. Het openingsdeel van de show werd daarna afgesloten met het aanstelijkere “Idiot Box” waarvoor Van Etten er zelf de gitaar bijnam. Het indierock nummer toonde een nieuwe kant van de Amerikaanse band en doorheen de rest van de avond werd er vrij vlot tussen de indie rock en indie elektronica gewisseld. Zo klonk “Anything” wat puurder en gevoeliger, waarbij er van onderuit kracht opborrelde die dan weer de bovenhand nam tijdens het coole “Headspace”. De vier muzikanten en Sharon speelden strak en mooi samen waardoor de muziek goed overkwam.

“I Can’t Imagine (Why You Feel This Way)” en “Something Ain’t Right” zorgden voor een lossere sfeer waarbij de frontvrouw zelf ook wat theatrale armbewegingen deed. De leuke sfeer kwam toch niet helemaal over als een feel good momentje doordat de muziek telkens van een ruwer of donkerder randje werd voorzien, wat het allemaal net iets gelaagder maakte. Het meer bewegelijke stuk liep ten einde met het chille “Trouble” waarbij een heerlijke baslijn ons meenam naar hogere sferen. De warme blazers moesten we er zelf bij denken, maar het bleef overtuigend gebracht. De daarop volgende tragere nummers kwamen echter minder goed binnen en deden de aandacht in de zaal eventjes afzwakken, maar “Every Time the Sun Goes Up” trok opnieuw iedereens aandacht. Het normaal gevoelige nummer werd op een teleurstellende versnelde manier gebracht waarbij de muziek wel aanstekelijk was, maar al het gevoel uit de bekende ballade verdween.

Sharon Van Etten was naast enkele bedankingen geen grote verteller tussen de nummers door, maar vertelde wel dat het voor haar lang moeilijk was om muziek met andere mensen te maken na het meemaken van trauma en een relatie met misbruik. Met The Attachment Theory is ze daar nu wel in geslaagd, wat voor haar veel betekende. Ook de recent overleden regisseur David Lynch betekende veel voor haar aangezien ze te zien was in Twin Peaks, dus bracht ze een ode aan hem die helemaal in de sfeer van de reeks paste. Het rustige lied werd opgevolgd door hit “Seventeen”, waar door het publiek nog enthousiaster op werd gereageerd. Na dat hoogtepunt kwamen er nog twee nieuwe nummers, waarvan eentje met een sterke outro en eentje waarbij we in een onderwaterwereld helemaal tot rust konden komen vooraleer we terug werden losgelaten in de echte wereld.

Sharon Van Etten & The Attachment Theory bracht een sterke show in De Roma, die voor het merendeel van avond uit de hand van de Amerikaanse band at. Muzikaal was er weinig op aan te merken, al kwam er een nummertje of twee iets minder sterk over. Net als de enkele jaren terug was de versnelde versie van “Every Time the Sun Goes Up” een tegenvaller, en eigenlijk zelfs de grootste van de avond. Voor de rest was er weinig op aan te merken en zagen we vooral een coole band die heel goed wist waar ze mee bezig waren.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Live Forever
Afterlife
Idiot Box
Anything
Headspace
I Can’t Imagine (Why You Feel This Way)
Somethin’ Ain’t Right
Southern Life (What It Must Be Like)
Trouble
No One’s Easy to Love
Taking Chances
Every Time the Sun Comes Up
Comeback Kid
Tarifa
Seventeen
I Want You Here

Fading Beauty