© CPU – Marvin Anthony (archief)
DITZ is het type band dat het woord rust liever naast zich neerlegt. Wat heb je er ook aan om je zondagen in de zetel door te brengen als je gemaakt bent om met je maten op een podium te staan? Sind 2019, het jaar waarin de band zijn huidige vorm aannam, heeft het gezelschap uit de Britse badstad Brighton weinig tot geen rustmomenten ingelast. In 2022 brachten ze na een lange aanloop hun debuutalbum The Great Regression uit, waarmee ze uiteindelijk honderden shows speelden in Europa en de Verenigde Staten. DITZ klinkt graag doorleefd en nam die overweldigende ervaringen mee in het schrijfproces van Never Exhale. Dat album zag in januari het levenslicht en werd meer dan goed onthaald. De loftrompet voor DITZ mochten we gisteren nog maar eens afstoffen, want in de Botanique speelden ze bij benadering een vijfsterrenconcert.
Op Scrabble scoor je met de bandnaam The Bernadette Maries maar liefst achtentwintig punten, maar daar win je op een podium jammer genoeg niets mee. Het is de muziek die goed moet zitten en daar timmerde de Brusselse band de laatste tijd hard aan. Het regionale voorprogramma pakte zijn thuismatch goed aan en speelde met verve en een duidelijke visie. Hier en daar mochten de nummers wel nog wat spannender, maar dat was geen groot euvel in hun kort setje. De elektronische aspecten pasten goed in hun gitaargedreven nummers en boden voldoende perspectief om hun sound fris te houden. De volgelopen Rotonde zou The Bernadette Maries alvast motiveren om hun eigen weg te blijven bewandelen.
Ruim zes weken was DITZ al op de baan, maar toch voelden de muzikanten zich al snel thuis in Brussel. Nadat ze de motor lieten warmdraaien met de muzikale intro “V70” gooiden ze met “Taxi Man” de vlam in een al redelijk hete pan. Als single wist het nummer reeds indruk te maken en wie de band de afgelopen jaren al live heeft mogen ondergaan, zal het snel herkennen. Zo vroeg in de set een troefkaart op tafel gooien was een slimme berekende gok, die resulteerde in een woelig publiek. Het begin stond uitsluitend in het teken van Never Exhale, een bewuste keuze zo bleek, om het publiek volop kennis te laten maken met de nieuwe nummers. “Four” en “God on a Speed Dial” hielden de snelheid in de set, terwijl “Space/Smile” door de loeiharde gitaren een deftige muilpeer was waar je toch even van moest bekomen.
Bekomen? Daar dacht DITZ geen seconde aan. Tijdens “Clocks” serveerde percussiemonster Sam Evans een hoog staaltje trommelwerk, waarbij het overtollige zweet op zijn drumvellen neerkletste. Cal Francis heeft altijd een straffe stoot in gedachten, maar niemand was voorbereid op de stunt die hen in de Rotonde in petto had. Nadat Francis op de tonen van “Señor Siniestro” al even een cirkel draaide in de halfrondte, had hen al snode plannen gesmeed. Francis klauterde tijdens “hehe” als een olympisch muurklimmer naar de koepel en deed dat zonder te verpinken. De waaghals deed even alle alarmbellen bij de security afgaan, maar het leverde wel een zeer memorabel moment op. Eenmaal terug op het podium grabbelde het vijftal nog wat verder in The Great Regression en gingen ze voor de energieke “Teeth” en “Instinct”.
Het ging er ruig aan toe in de Botanique en er was weinig nodig om de sfeer te doen ontploffen. Ondanks dat alle ogen op de frontpersoon waren gericht, speelde de rest van de band met een strakheid waarvan zelfs een skinny jeans zou beginnen scheuren. “I Am Kate Moss” bleef ook gisteren weer kleven omwille van het markante gitaarstukje in het refrein. Een hit schrijven zullen ze nooit doen, maar met dit nummer kwamen ze wel aardig in de buurt. DITZ gebruikt liever een ander beproefd recept en dat is om nummers sloom te laten opbouwen en uiteindelijk te laten uitmonden in een muzikale catharsis. “The Body as a Structure” was daar een goed voorbeeld van en liet de decibelmeter flink in het rood gaan. Het nieuwe “britney”, het laatste nummer van Never Exhale, stond eveneens z’n mannetje en bouwde en bouwde en bouwde mooi op.
‘I think we should come more often to Belgium’ liet Francis over hun lippen gaan in het laatste deel van de set. Wij zouden er in elk geval niet rouwig om zijn, want met veel venijn gooide DITZ ook na het verstrijken van het eerste uur een nieuwe energiereserve open. In de eindspurt sloegen “Ded Würst” en “Seeking Arrangement” als een sloophamer op iedereen die bleef stilstaan. Waar de muzikanten de energie vandaan bleven halen? Geen flauw idee, maar elk lid speelde met een frisheid alsof het hun eerste show in maanden was. Een encore had ons de finale smak gegeven, maar ook met een overrompelend “No Thanks, I’m Full” trokken we verweesd richting de uitgang, met nog een circlepit en een sitdown achter de kiezen. DITZ leerde ons gisteren de kunst van het incasseren en deelde zelf bij de vleet heel wat memorabele slagen uit. Wat kijken we er al naar uit om snel nog meer DITZ-pandoeringen over ons heen te krijgen, want deze band is live qua beleving en intensiteit niet snel te evenaren.
Setlist:
V70
Taxi Man
Four
God on a Speed Dial
Space/Smile
Clocks
Señor Siniestro
hehe
Teeth
Instinct
I Am Kate Moss
Smells Like Something Died in Here
The Body as a Structure
Britney
The Warden
Ded Würst
Summer of the Shark
Seeking Arrangement
No Thanks, I’m Full
