© Archieffoto – CPU – Peter Verstraeten
Op een plek blijven, lijkt niet in de genen van de Spaans-Amerikaanse Victoria Canal te zitten. Ondanks haar jonge leeftijd mag ze onder meer Dubai, Tokio en Barcelona al van het lijstje ‘plaatsen waar ik ooit wil wonen’ afvinken. Dat ze inmiddels de wereld rond mag reizen om haar muziek ten gehore te brengen, moet ongetwijfeld als muziek in de oren klinken van de artieste. Vorig jaar mocht ze nog openen voor Pomme in het Koninklijk Circus, maar ditmaal mag ze het geheel zelf doen. In de Club van de Ancienne Belgique stelt ze haar muziek voor aan het Belgische publiek en dat terwijl haar debuutplaat pas volgend jaar verschijnt.
Ruim een kwartier na de voorziene aanvangstijd begon Lucy Clearwater aan haar set. Het inpluggen van de gitaar bracht wat meer geluid met zich mee dan verwacht, waardoor ze meteen de aandacht van de zaal had. Het abrupt doorbreken van de cafépraat van de aanwezigen werd vervolgd door satijnzachte gitaarliedjes. In alle eenvoud liet de Amerikaanse haar heldere stemgeluid weerklinken over dromerige deuntjes die zonder enige haast de ruimte vulden. Clearwater bracht een typische singer-songwritervibe naar de kleinste zaal van de Ancienne Belgique en trakteerde ons hier en daar op een vleugje Americana. Lucy Clearwater deed een poging het publiek te betrekken bij haar muziek en kreeg hier en daar wat schuchter gezang als reactie, wat een mooie illustratie was van de intieme sfeer die de avond kenmerkte. Dat de Amerikaanse zich op haar gemak voelde in onze hoofdstad, bleek ook uit het feit dat ze ons een van haar onuitgebrachte songs toevertrouwde. Zonder een aardschok teweeg te brengen, wist de artieste de toon te zetten voor een avond vol kalme, mooie liedjes.
Op de tonen van Phoebe Bridgers haar “Motion Sickness” doven de lichten van de AB Club voor een tweede keer en verscheen de ster van de avond ten tonele. Aan haar zijde zagen we een inmiddels oude bekende: Lucy Clearwater. Voor de gelegenheid besloot de Amerikaanse terug te keren naar de basis en dus moesten we het doen met piano en gitaar. Een keuze die we zeker konden smaken aangezien het hierdoor aanvoelde alsof we ons in de woonkamer van Canal bevonden. Veel intiemer werd het haast niet en daar was “Yes Man” meteen een mooi voorbeeld van. De kalme song gebruikte tijd en ruimte om open te bloeien en wist ons meteen te overtuigen.
De artieste wist ons te vertellen dat er voor de passage van Lucy Clearwater een dj was en vraagt de aanwezigen hoe dat was. Helaas kwam er alleen reactie van de dj zelf en dus moest Canal ietwat ongemakkelijk toegeven dat ze zelf een dutje deed tijdens de set. Gelukkig zorgde haar natuurlijke charme ervoor dat alles snel vergeven en vergeten was en voor we het goed en wel beseffen weerklinkt “June Baby” in uiterst gestripte versie. Voor het eerst won onze nieuwsgierigheid het en bedachten we hoe dit zou klinken met een voltallige band. Om ons een beetje te helpen bij dat beeld, imiteerde de artieste af en toe de drumpartij die had moeten weerklinken. Een magere troost voor de ene, een grappig moment voor de andere, het is maar hoe je muts staat.
Dat het 31 oktober en dus Halloween was, mocht niet onopgemerkt voorbijgaan. Tijdens een van de vele praatjes tussen twee nummers door, kreeg Victoria Canal een diadeem met een pompoen erop toegeworpen. Dat was meteen ook het uitgelezen moment om haar eigen kostuum even toe te lichten. De bijtjes op haar shirt waren namelijk maar de helft van de outfit, aangezien gitariste Lucy Clearwater het woord “BOO” op haar shirt had staan. Een plus een is drie en zo weerklonk plots een song die nooit verder had mogen komen dan de keuken. Tekstueel had het allemaal niet zo veel om het lijf, gezien de enige zin ‘my boobs are my favourite thing’ is. Dat we dit in Brussel te horen kregen, toonde aan dat Canal duidelijk in haar element was. Dat bevestigde ze nogmaals voordat ze haar meest ‘unhinged’ nummer inzette. Als we haar mogen geloven, was haar vader absoluut geen fan van “Cake” door de drugsreferentie, maar wat ons betreft, is het gewoon een fijne song die een andere, minder gepolijste kant van de artieste belicht.
Onlangs maakte Victoria Canal bekend dat haar debuutplaat op 17 januari verschijnt, maar in de Ancienne Belgique konden we al proeven van hoe dat zal klinken. Het album gaat over hoe je opgroeit van een zelfzeker kind vol dromen naar een jongvolwassene met een existentiële crisis, om vervolgens de grotemensenwereld te trotseren. “15%”, dat onlangs nog als single verscheen, heeft daarop een prominente rol, maar het zijn toch “Black Swan” en “Swan Song” die wat ons betreft met de pluimen gaan lopen. Met deze liedjes kan de Spaans-Amerikaanse namelijk zo aansluiten in de rij met artiesten als Phoebe Bridgers en Lizzy McAlpine. De pianoklanken en meerstemmige zang wisten een diepe indruk te maken op de aanwezigen en zorgden zo voor een absoluut hoogtepunt.
Net voor ze met “She Walks In” het zogenaamde laatste nummer inzette, deelde Victoria Canal mee dat ze een alternatief gevonden had op het algoritme dat haar vaker tegenwerkt dan ze zou willen. Een paar verwarde blikken vatten exact samen wat de artieste wilde bereiken, want even later vertelde ze ons dat ze een speciaal nummer heeft waarop je haar op WhatsApp kan contacteren. Ze beloofde eveneens alle berichtjes na het concert te lezen en te beantwoorden en dus zagen we het merendeel van de aanwezigen naar hun telefoon grijpen. Alsof ze haar fans nog niet genoeg in de hand had, mochten ze in de bisronde eveneens verzoekjes indienen. Een beetje zoals de surprise songs bij The Eras Tour, maar dan nét een tikkeltje anders. De eerste titel die weerklonk is er eentje van Coldplay en dus kregen we plots een stukje van “Paradise” te horen. Niet geheel onverwachts natuurlijk, als je weet dat ze op Glastonbury mocht meezingen met de Britse band.
Aan alle mooie liedjes komt een einde en dus ook aan de passage van Victoria Canal in de bovenzaal van de Ancienne Belgique. Met een kleinschalige show wist de artieste een behoorlijke indruk na te laten en tekende ze alvast voor een van de releases die we volgend jaar in de gaten moeten houden. We hopen alvast dat ze volgende keer een paar extra muzikanten meebrengt om het geheel nog wat extra kracht bij te zetten, want in ingetogen setting konden we alvast concluderen dat de muziek van de singer-songwriter staat als een huis.
Setlist:
Yes Man
pity season
June Baby
Shape
California Sober
Cake
Talk
15%
Black Swan
Swan Song
She Walks In
Paradise (Coldplay cover)
Chamomile
Victoria
Own Me
