© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Dat het op een jaar razendsnel kan gaan, ondervindt Barry Can’t Swim aan levende lijven. De Schot knalde in februari nog zijn beats door de Ancienne Belgique Club en amper acht maanden later mocht hij dat kunstje gisteren komen overdoen in de Grote Zaal. De opmerkelijke opmars dankt hij aan zijn zomerse sound die op diverse kanalen gretig werd opgepikt. “How It Feels” en “Kimbara” konden ook deze zomer niet ontbreken in de sets van de meest hype dj’s van het moment. Barry Can’t Swim laat de usb-stick zelf liever voor wat het is en brengt zijn nummers live met instrumenten. In de AB leverde dat een leuk feestje op met een hele hoop nieuwe muziek, en dat op een doodgewone maandag.
De dansvloer was nog niet helemaal gevuld toen SHEE plaatsnam achter de draaitafel. Zijn missie? De zaal laten vollopen en klaarstomen voor het hoofdgerecht. In zijn opzet slaagde de Brit in elk geval met verve. Ondersteund door een toepasselijk minimalistische lichtshow bouwde de Ier de rode zaal om tot een undergroundclub ergens in Londen. Zijn extatische mixes waren weloverwogen, maar voelden ook spontaan genoeg aan en zorgden voor een goede sfeer. Het middenplein stond na een halfuur dienst al volledig vol en net toen durfde SHEE net iets minder voor de hand liggende keuzes te maken. De dansbenen van de AB kregen echter geen kans om stil te staan, en dat bevestigde alleen maar dat SHEE een propere set in elkaar had gemixt. Afsluiten deed hij met zijn euforische nummer “Close My Eyes,” waarmee hij finaal de laatste zieltjes voor zich won.
Barry Can’t Swim wilde het voor deze tour over een iets andere boeg gooien. Niet alleen heeft hij iets meer plaats en middelen om in te zetten, maar ook nog eens een verse hoop onuitgebrachte nummers om voor een nieuwe dynamiek in zijn optredens te zorgen. De Schot twijfelde zichtbaar niet en smeet in het begin al wat frisse klanken op het publiek. Hij introduceerde ons tot de ‘holy spirit’, en zo voelde het ook in de zaal. Een spirituele sfeer mengde zich onder de euforie en zorgde ervoor dat het publiek zich razendsnel in hogere sferen bevond. Joshua Mainnie hoefde niet veel meer te doen dan wat toetsen indrukken om het geheel een melodieuze insteek te geven. De positieve sfeer zette zich voort in de overgangen, en zo kregen we al snel de kersverse publiekslieveling “Kimbara” voorgeschoteld. De zomer mag dan wel uit het land zijn, maar dat veranderde niets aan de tropische sfeer die er in de zaal hing.
Een groot scherm op de achtergrond en wat extra lichten volstonden al om de nummers van nog meer kleur te voorzien. De meerwaarde van de extra elementen ten opzichte van zijn eerdere clubtour betaalde zich uit; al bleef de muziek de belangrijkste rol spelen. Barry Can’t Swim hield zich karig met zijn woorden, maar verklapte wel dat hij aan zijn tweede album werkt. Een groot deel van die nieuwe creaties werd gisteren uitgetest en goedgekeurd door een uitverkochte zaal. De handen gingen meermaals bevestigend de lucht in en de hoofden knikten gewillig heen en weer, terwijl Joshua Mainnie zijn muzikale bandbreedte verder uitbreidde met wat breakbeats en discofunk. Het klonk in elk geval allemaal heel fris en kleurde ook bijzonder goed met zijn ‘oudere’ werk. “How It Feels” kreeg door de nieuwe omkadering nog meer ruimte om de dansbenen los te gooien.
Het live-aspect was zichtbaar en hoorbaar, al hield dat Mainnie niet tegen om een aantal keer zelf te dansen en toenadering tot het publiek te zoeken. Zijn drummer en toetsenist deden overigens enkel het hoogstnoodzakelijke, maar gaven sommige nummers toch nog wat meer energie en panache. Een van die momenten was “Still Riding”, waarbij een fluogroen licht en wat extra rook voor een toepasselijke clubatmosfeer zorgden. De drums en de extra toetsen zorgden voor een extra harde beuker die als zoete honing door onze slokdarm ging en ons even deze druilerige maandagavond deed vergeten. Voor het transcendente ogenblik van de avond zorgde, niet verrassend, “God Is The Space Between Us”, dat door de live piano melodieuzer en dromeriger werd.
In verschillende opzichten heeft Barry Can’t Swim zijn show in korte tijd kunnen upgraden en verfijnen. Wie hem eerder aan het werk zag, zal kunnen beamen dat we het beproefde recept kregen, maar dan toch een tikkeltje anders. “Sunsleeper” had in alle eerlijkheid ook zonder lichtspektakel gewoon voor een goede sfeer gezorgd, al maakte het het totaalplaatje wel af. Barry Can’t Swim speelde het losjes en ontspannen, wat goed paste bij de vibe die het nummer uitstraalt. Het optreden had verschillende pieken, en daar was het laatste liedje “Deadbeat Gospel” er ook een van. De Ier somedeadbeat, die de Schotse producer twee jaar geleden het gedicht voordroeg op de straten van Dublin, bracht zijn proza op het podium in hoogsteigen persoon en deed dat op de gekende knip-en-plakproductie van Barry Can’t Swim. Cool moment!
Het optreden liep ten einde en na wat Barry-spreekkoren kwam hij nog eens terug voor een beknopte bisronde. “Blackpool Boulevard” vormde de enige toegeving, maar die deed het omwille van zijn opzwepende piano nog eens opperbest. Aan een dik uur had Barry Can’t Swim ruimschoots genoeg om enerzijds zijn beproefde materiaal naar een hoger niveau te tillen en anderzijds het publiek op heel wat nieuwe verrassingen te trakteren. De Ancienne Belgique bleef, ondanks het feit dat het een herfstachtige maandagavond was, gewillig meedansen en maakte er een leuk feestje van. Barry kan dan nog altijd niet zwemmen, maar zijn live-performance tilt hij wel keer op keer naar een hoger niveau.
