Dublin, hoofdstad van Ierland, beroemd om zijn pubs, whiskey, groene heuvels en… Silverbacks. Terwijl de regen buiten neerdaalt, brengt deze band in snel tempo hun derde album uit in vier jaar: Easy Being a Winner . Je zou denken dat deze ‘winnaars’ het indierockcircuit veroveren, maar de vraag blijft of dat echt zo is. De band, bestaande uit de broers Daniel en Kilian O’Kelly, bassiste Emma Hanlon, drummer Gary Wickham, en Paul Leamy (ja, nog een bassist – alsof één niet genoeg was), levert een rijke mix van indie, postpunk en art-noise. Twee bassisten, twee gitaristen en twee vocalisten, maar helaas geen twee keer zoveel vernieuwing. Wat we krijgen is een solide, maar niet grensverleggende plaat.
De opener “Selling Shovels” lijkt te suggereren dat Silverbacks op het punt staat om ons mee te nemen op een spannende rit. Het samenspel tussen de muzikanten is strak, maar het blijft een beetje vaag wat ze ons precies willen vertellen. Het klinkt als een geoliede machine, alleen weet niemand precies waar die voor bedoeld is. Maar hé, het draait wel soepel.
Dat samenspel komt terug op de rest van de plaat, met veel baspartijen, gitaarriffs, en kleine tokkelmelodieën. En veel afwisseling, heel veel afwisseling. Zo trakteert “Giving Away An Inch Of ” ons op de zachte stem van Emma Hanlon. Lieflijk, ingetogen en goed in elkaar gezet, maar met nog geen drie minuten op de teller is het wel wat kort. De titel suggereert het sluiten van compromissen, en dat doen ze misschien dan ook wel iets teveel.
Het album wordt gekenmerkt door de wisselende genres. Silverbacks lijkt te flirten met diverse stijlen zoals de countryinvloeden op “Look At All You’ve Done”, maar de Beck-achtige zang van O’Kelly mist net dat beetje pit om het geheel echt te laten vliegen. De toevoeging van blazers klinkt leuk, maar voelt een beetje als een ‘why not?’-moment . Het roept soms herinneringen op aan een combinatie van Eels, Beck en Cake – niet de minsten, maar toch klinkt het hier meer als een schets dan als een af gewerkt product.
De bijna schizofrene wisseling van stijlen dreunt door het hele album, maar zorgt daarmee wel voor veel afwisseling en verrassende momenten. Van postpunk naar lieflijke droomzang naar country en zelfs een ouderwetse Engelse wals. Zo brengen de zilverruggen met “Flex 95” een track waarop je lekker zou willen meedeinen, maar halverwege raken ze een beetje verdwaald in hun eigen geluidsmuur. Het raakt verstrikt in een kakofonie van geluid om weer rustig af te glijden naar het geliefde gitaargetokkel dat deze band zo graag lijkt te omarmen. Verrassend? Ja. Indrukwekkend? Mwah.
De rest van het album verloopt in vergelijkbare patronen: een beetje voorspelbaar, maar op een geruststellende manier. We krijgen nog steeds meer dan genoeg bas en gitaar, maar de wisselende vocalen zorgen ervoor dat elk nummer nét anders genoeg klinkt om je geïnteresseerd te houden. Exemplarisch is dan ook de afsluiter en titeltrack “Easy Being a Winner ”. Het klinkt allemaal alsof de band zelf het ook allemaal niet zo serieus neemt. Een winnaar? Misschien, maar vooral voor de relaxte luisteraar op een rustige avond.
Easy Being a Winner is geen baanbrekend album, maar biedt genoeg om je een avondje bezig te houden – misschien met een pizza erbij. Zo’n pizza quattro stagioni . Weet je wel, zo’n pizza waar de ingrediënten door elkaar zijn gegooid alsof de kok niet echt oplette. Misschien ook nog een beetje ananas erbij, – lekker chaotisch en op het randje van ‘kan beter’. Een allegaartje. Een mix van veel, misschien wel te veel, maar wel op een manier die redelijk goed te behappen is.
Instagram / Facebook / Website
Ontdek “Selling Shovels”, ons favoriete nummer van Easy being a winner, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
