Fat Dog @ Botanique (Museum): Lig, af, zit!

De term postpunk is tegenwoordig evenzeer uitgehold als hip. Fat Dog categoriseren we gemakshalve onder dit containerbegrip, omdat zijn muziek het einde der tijden van het bekende bezingt. In de broeierige Londense jazzscene maakte het vijftal snel live indruk, waardoor de naam al snel bekendheid verwierf in Europa. Debuutsingle “King of the Slugs” was dan ook ongehoord. Op Polska-achtige beats schreef Fat Dog een eclectische indiehit. Veelbelovende shows, onder andere op Sonic City, Eurosonic en SXSW, volgden. Hierdoor bevestigde de band het nieuwe verdienmodel in de muziekindustrie. Waar albums tot eind jaren ’90 een visitekaartje waren om te mogen touren, moet er nu eerst live waardering zijn voordat een (debuut)album überhaupt opgenomen mag worden. WOOF. zal ongetwijfeld hoog scoren in de eindejaarslijstjes, maar hetzelfde kunnen we zeggen over deze clubshow in het Museum van de Botanique.

Het was een slimme zet van Fat Dog om een supportact te kiezen die qua extase de eigen muziek niet overtrof. Dit maakte de show van ELLiS·D echter niet minder interessant. Met een verleden als drummer schoolde Ellis Nial Dickson zich om tot een volleerd componist en tekstschrijver. Het resultaat presenteerde hij vorig jaar op Hullo, Reality! en in de recente singles “Humdrum” en “Carousel“. Omringd door vijf muzikanten, was het vanaf het begin duidelijk dat er iets stond te gebeuren. De gitaren schuurden nog maar net, toen we plots werden meegenomen op een psychedelische trip. Met bombastische riffs en een klagende sopraanstem was de vergelijking met Led Zeppelin snel gemaakt. Maar dan op een bedje van illegale substanties, wat de woordspeling in de bandnaam rechtvaardigde.

De hypersnelle drumpartijen en baslijnen tijdens “Humdrum” zorgden voor een rauwe kant. Ondanks de bulldozer-achtige intensiteit van de drummer, wist hij de stilte op subtiele momenten te laten vallen, zodat het geluid vanaf de onderkant van zijn schoenzool weer kon opbouwen. “Degenerate Effeminate” verloor hierdoor niets van zijn westernachtige nuance, waarop we ontspannen konden meeknikken. Dat ze met “Drifting” iets over tijd gingen, verhoogde alleen maar het rock-‘n-roll-gehalte. ELLiS·D wist zich hiermee duidelijk te onderscheiden van andere supportacts, terwijl Fat Dog nog moest bewijzen waarom het de hoofdact was.

Door mentale gezondheidsproblemen moest Johnny ‘Doghead’ Hutch verstek laten gaan voor de huidige tour. Ellis Nial Dickson nam zijn plek in, wat verklaarde waarom hij eerder op de avond nog niet volledig losging. “Vigilante,” de opener van het debuutalbum, luidde een duister, academisch uur in waarin postpunk, rave en jazz het water ons in de mond deden lopen. Met zijn iconische berenmuts leek Joe Love een schrale messias; vocaal misschien niet altijd perfect, maar de waanzin in zijn ogen bracht het hele Museum in beweging. Toetsenist Chris Hughes volgde de aanwijzingen van de zanger nauwkeurig op en leidde de aanzet tot een wall of death die zijn weerga niet kende. De electrobeats van “All the Same” hadden weliswaar een trager tempo, maar de toon was gezet om tot het bittere einde door te gaan.

Fat Dog was op zijn best wanneer alle muzikanten hun moment konden pakken. “King of the Slugs” was een perfect voorbeeld hiervan, met de eerste sitdown tijdens “Whither” die allesbehalve langzaam op gang kwam. Iedereen moet ooit sterven, en tijdens deze show werd duidelijk dat dat ook gerust met een knal kan. Vooral in het midden van de zaal was niemand meer te houden. Zowel alternatieve jongeren als ouderen gingen samen los op deze muzikale molotovcocktail, waarbij het geheel anarchistischer was dan de som der delen. Toch beseften de Britten dat alleen maar raggen eentonig kon worden. De new-wave stukken van “I am the King” boden momenten van reflectie; muzikaal misschien niet het spannendst, maar voldoende om de ademhaling weer op een menselijk tempo te brengen.

Dat was hard nodig, want subtiel is Fat Dog zeker niet. In zijn gouden Venom-sportbroek waande Hughes zich als Rocky Balboa; hij danste niet alleen als een krab, maar hield ook zijn sixpack op peil door push-ups te doen op het podium. Om de circlepit tijdens “Running” vol te houden, moest je echt in topconditie zijn. De kolkende mensenmassa stelde iedereen voor de keuze: meedraaien of verzuipen. Al dat gekkengedrag zorgde ervoor dat de band perfect balanceerde tussen grap en ernst. Qua interactie en samenspel was er geen speld tussen te krijgen. De enkelen die ‘woef woef woef’ riepen voor meer, werden dan ook op hun wenken bediend, hoewel de bisronde een onverwacht randje had.

De Benny Benassi-cover van “Satisfaction” voegde muzikaal weinig toe. Het enige dat opviel, was dat Fat Dog perfect aanvoelde hoe het, in deze verwarrende tijden, mensen net als in de jaren ’90 zorgeloos aan het dansen kreeg. Dat de show hierdoor even wat vaart verloor, was binnen enkele minuten vergeten, want bij het laatste nummer ging alles weer voluit. Omdat Fat Dog de afgelopen tijd al vaker in ons land optrad, was het verrassingseffect voor de trouwe fans misschien wat minder aanwezig. Toch bewees de band, zelfs nu er een album op de markt is, dubbel zo hard waarom zijn liveoptredens krachtiger en minder gimmicky overkomen. Liggen, rollen of je laten gaan doe je immers niet met een koptelefoon in de zetel. In het Museum van de Botanique wist Fat Dog met zijn ‘hondentrucs’ het publiek moeiteloos mee te sleuren.

Fat Dog speelt dit weekend twee clubshows in Nederland: op vrijdag 11 oktober in Skatecafé Amsterdam en op zaterdag tijdens Here’s The Thing in 013, Tilburg. In het voorjaar komt de band op 3 april naar het Wintercircus in Gent.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / X / Website