© CPU – Mathias Verschueren
Wie gisterenavond nood had aan een warm dekentje na een regenachtige dag, moest in De Roma zijn. Niet omdat de immer vriendelijke vrijwilligers er hadden uitgedeeld, wel omdat ene Daniel Norgren er anderhalf uur lang muzikaal aan elkaar breidde. Je kan de Zweed kennen van bescheiden blues- en folkhitjes als “Moonshine Got Me” of “Why May I Not Go Out and Climb the Trees?”, maar als die nummers niet meteen een belletje doen rinkelen en de film De Acht Bergen wel, dan is de kans groot dat je Norgren toch kent. De soundtrack van de prent van Felix Van Groeningen en Charlotte Vandermeersch bestaat namelijk bijna exclusief uit zijn muziek. Alabursy, uitgebracht in 2015, kreeg daarom nog net iets meer de waardering die het al langer verdiende.
Een echt dansfeestje zou het nooit worden in De Roma. De enige keren dat de bandleden rechtstonden, waren de momenten dat ze het podium opstapten en opnieuw verlieten. De vijf muzikanten hadden zich in een cirkeltje gezet om dicht bij elkaar hun intieme nummers te spelen. Het leek wel of ze hun repetitieruimte volledig hadden gereconstrueerd op het podium. De boomlange Norgren mocht het optreden aftrappen met wat pianogetokkel en zijn impressionante stem. Het moet gezegd dat het eerste half uur te eentonig was, om niet te zeggen saai. Er was weinig tot geen variatie aanwezig in de eerste nummers die elkaar als een boemeltrein opvolgden. Enkel de momenten waar een beetje humor inzat – een grasmaaier of het geluid van een tape imiteren tijdens “Music Tape” bijvoorbeeld – zorgden voor wat afwisseling. De avond ervoor stond de band in de Paradiso in Amsterdam en ze gaf ons de indruk dat ze daar net te veel vrije tijd had gehad om boodschappen te gaan doen.
© CPU – Mathias Verschueren
Maar een ommekeer is nooit ver weg en net als de Rode Duivels die avond speelde Norgren een wedstrijd met twee gezichten, eentje met een veel beter tweede deel. Zo intiem en rustig “Why May I Not Go Out and Climb the Trees?” is op plaat, zo uptempo het werd gespeeld in De Roma. De Zweed had net uitgelegd dat door drie weken op tour te zijn, sommige van zijn producten net iets anders uit de vingers konden komen en hij leverde meteen een fantastisch bewijsstuk af: de zaal werd wakker.
Gitaarsolo’s, dwarsfluiten en een algemeen stijgend energiepeil maakten de comeback compleet. De handen gingen op elkaar en het gejuich werd alleen maar luider wanneer de eerste noten van “Moonshine Got Me” weerklonken, het hoogtepunt van de avond. De zanger ging gedraaid naar het publiek te keer op zijn gitaar terwijl de drummer achter hem door zijn lange in het rond zwierende haren zijn beste imitatie van de drummende muppet Animal bovenhaalde. Ook “As Long As We Last” was een hoge piek doorheen het optreden. De snijdende tekst raakte de muisstille zaal duidelijk. Zinnen als ‘I hear the old folks when they say, it’s funny how time slips away’ of ‘Come here now, you better come fast as long as we last’ zijn bloedmooi als ze worden gezongen met de stem van de Zweed.
De huiskamersfeer kwam zeer mooi over gisterenavond. Daniel Norgren is gewoon een erg goede muzikant die met zijn bandleden sterke harmonieën wist te brengen met stem en instrument. Anders dan de Rode Duivels maakte de zanger zijn comeback wél compleet en zo sleepte hij toch een overwinning uit de brand. We kijken er naar uit om ons te verwarmen aan een nieuw album dat er zou aankomen. De vele nieuwe nummers in zijn setlist beloven alvast veel goeds.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
(Nieuw nummer)
(Nieuw nummer)
Everything You Know Melts Away Like Snow
Music Tape
New Home
Are We Running Out of Love?
I Waited for You
Like There Was a Door
Why May I Not Go Out and Climb the Trees?
Moonshine Got Me
(Nieuw nummer)
As Long As We Last
Let Love Run the Game
My Hobo is Rambling
