© CPU – Peter Verstraeten
Daniel Norgren en de Lage Landen, dat is een match made in heaven. De Zweedse singer-songwriter passeert al een dik decennium op regelmatige basis in onze contreien, en steevast mag het bordje met de letters ‘uitverkocht’ opgehangen worden. Dat het saturatiepunt wat betreft ’s mans shows nog niet in zicht is, mag duidelijk zijn: wie er graag nog was bij geweest tijdens de dubbele doortocht van Norgren in het Openluchttheater Rivierenhof – kortweg OLT – was maanden geleden al kansloos.
De boomlange Zweed speelde in 2022 én 2023 al onvergetelijke concerten in hetzelfde feeërieke kader: het halfronde amfitheater middenin de natuur spreekt tot de verbeelding van zowel de concertganger als de artiest. Het leek de vorige keren al alsof de locatie hielp om de rurale blues van Daniel Norgren, die hij meesterlijk vermengt met americana en verstilde folk, naar een dermate hoog niveau te tillen dat iedere luisteraar er een beetje ijl in het hoofd van werd. Het moet de sympathieke Norgren diep geraakt hebben, want deze maand onderneemt hij een kleine tour langsheen gelijkaardige amfitheaters die midden in de natuur gelegen zijn.
Vaste prik op een Daniel Norgren-concert zijn intussen klassiek geworden songs als “Moonshine Got Me” en “Why May I Not Go Out and Climb The Trees”. Die laatste komt uit Alabursy, het album dat de hofleverancier mag worden genoemd van de prachtige verfilming die Felix Van Groeningen en Charlotte Vandermeersch maakten van het boek De Acht Bergen van Paolo Cognetti. Als je de zinnenprikkelende songs van Daniel Norgren nog niet elders had opgepikt, dan vast wel via deze essentiële prent. Afhankelijk van zijn gemoedstoestand mag Norgren zijn oude songs al eens een andere broek aanmeten, én er wordt de fans al enige tijd nieuwe muziek beloofd. Ook die wil de singer-songwriter graag aan een publiekelijke test onderwerpen, alvorens ze in een schuur in het Hoge Noorden hun definitieve vorm vinden. Er waren dus wel wat algemene verwachtingen geschapen dat het OLT zich schrap mocht zetten voor een ferme traktatie.
© CPU – Peter Verstraeten
Alsof de weergoden weten wanneer de jaarlijkse concertreeks in het OLT van start gaat, tikte het kwik omstreeks 20u30 nog ruim 30°C aan. Zwoel dus, een adjectief dat wij niet meteen met de diep emotievolle muziek van Daniel Norgren associëren. Bij het begin van het concert leek dat ook de consensus bij het publiek. Hoewel de band warm en luid onthaald werd, gingen velen tijdens de in altcountry-stijl gespeelde opener “Let Love Run The Game” gewoon weer over tot wat je bij zulk terrasjesweer doet. Er werd gezellig verder gekeuveld, en even dachten we dat Daniel Norgren dit keer écht verkeerd gecast was.
Een geroutineerd man als deze Zweed is, weet natuurlijk wel van aanpakken. Slim mikte hij publieksfavoriet “Why May I Not Go Out and Climb The Trees” als tweede song in de setlist. Plots gingen alle blikken wel strak in de richting van het podium. Waar het eerste lied nog verdampte voor het de oren van de toeschouwers bereikte, greep deze klassieker je zachtjes maar dwingend bij de les, iets wat het volgende anderhalf uur niet meer zou veranderen. Plots was de soundtrack waarop Daniel Norgren trakteerde wel het ijs in ieders mojito. Doordat het daaropvolgende nieuwe nummer – wij gokken op “Morning Dew” als titel – gelijk hetzelfde effect had, mogen de fans op hun twee oren slapen: de nieuwe song blendde naadloos in het gekende oeuvre, en dus wordt die aankomende plaat van Daniel Norgren opnieuw een delicatesse. Toch?
© CPU – Peter Verstraeten
Het publiek had nu definitief ‘Välkommen tillbaka’ tegen Norgren gezegd, en liet zich gewillig meevoeren op de diep emotionele trip waarop deze artiest een patent heeft. Qua sound liggen Daniel Norgren en The War On Drugs niet zo gek ver uit elkaar. Waar echter Adam Granduciel en de zijnen met hun weidse klanken naar arena’s lonken, zoekt Norgren juist de diepte op. Daar is muzikaal veel meer speelruimte. De onverwachte spacey outro van “Moonshine Got Me”? Of het holderdebolder ritme van “The Day That’s Just Begun” dat ons even deed terugdenken dat onze eerste schokkerige ervaringen met de fietskar? Het kan allemaal in de wereld van Daniel Norgren.
Bij het begin van de bisronde was er een kleine technische hapering. Terwijl de staande bas vliegensvlug verwisseld werd voor een doorsnee exemplaar, riep een toeschouwer luid ‘We love you!’, wat de singer-songwriter tot net iets meer interactie noopte dan de bandintroductie die we tot dan toe hadden gekregen. Een kort maar gevat ‘Thanks, dad!’ was het gevatte antwoord. Daarna ging ie weer over tot de orde van de dag: de muziek voor zich laten spreken en traag voorbijschuivende beelden op ons netvlies projecteren. In ons geval was dat bij “Like There Was a Door” een open koets op de Zweedse prairie. En bij jou?
