© Cody Wood
Sommige artiesten bestormen de muziekwereld vol overgave en hebben binnen de kortste keren een album uit, anderen nemen er hun tijd voor om muziek te maken en te laten ontplooiien. De Australische Asha Jefferies behoort tot de tweede categorie, want waar ze in 2016 reeds haar eerste single uitbracht, kwam pas eerder dit jaar haar debuutalbum uit. Het mocht dus een beetje pruttelen en warm worden vooraleer ze echt de wereld wilde bestormen. Vandaar ook dat ze nu pas voor het eerst in België te zien tijdens haar eerste oversteek richting Europa. De show in de Witloof Bar van Botanique was meteen de afsluiter van haar Europese verhaal, maar werd wel in stijl afgesloten.
Tegenwoordig worden er ook voorprogramma’s gezet in de Witloof Bar en zo mocht de Zweeds/Franse Lisa Li-Lund openen. Dat deed ze helemaal op haar eentje met nummers over hartzeer en liefdesverdriet. De dertig minuten die ze vulde waren er dus eentje waarin ze zichzelf in zelfmedelijden wekte, maar daarbij niet de sterkste muzikale begeleiding gaf. Zo speelde ze nagenoeg iedere song dezelfde melodie op haar gitaar terwijl ze dit op het eind gewoon voortzette op de piano. Het voelde allemaal een beetje braaf en voorspelbaar aan zonder echt iets vernieuwend te brengen. Dat ze normaal met band speelt, zal er ook voor zorgen dat die songs wel zo sterker tot hun recht komen. Nu was het te mager en had het te weinig om het lijf om te overtuigen.
Gelukkig had Asha Jefferies er wel voor gezorgd dat haar band was meegekomen uit Australië. Ze beschreef de drie begeleidende artiesten dan ook als haar vrienden en die vriendschap was gedurende de beknopte set meer dan duidelijk. Er werd ook een duidelijke dresscode afsproken, want iedereen had kledij aan waar vlammen op stonden. Het beloofde dus al van bij het begin een vlammende set te worden en daarin slaagde de band ook in, al was het niet zo stevig als we zouden verwachten met die outfits.
Muzikaal houdt Asha Jefferies namelijk het midden tussen de hoopvolle indiefolk van singer-songwriters als Adrianne Lenker, met de epische opbouw van een Phoebe Bridgers. Vooral de stem leek bij momenten ook tegen die laatste aan te leunen, al heeft Asha wel haar sappig Australisch accent als unieke troef. “Crybaby” klonk zo al meteen heel warm en rijk met ook de vocals van de toetseniste als extra toevoeging om het allemaal wat voller te doen klinken.
De opener was trouwens de enige eigen song die niet van het debuut kwam, Asha Jefferies was duidelijk trots op haar album dat nog niet zo lang uitkwam. Terecht ook, want er staan heel wat leuke songs op die schoonheid herbergen en dat live ook uitstraalden. “Keep My Shit Together” had iets meer positief in zich door een aanstekelijkere melodie, terwijl “Stranger” dan weer uitblonk in het epische einde. Hier viel vooral de wisselwerking tussen de stemmen en de grootse sound op.
Het was een contrast met “Cruise Control” wat later, dat heel klein en intiem bleef, alsof het uit een ‘coming of age-film’ kwam. Met “Spinning” werd het dan wel heel zacht waarbij een viool voor nog wat meer melancholie moest zorgen. Het was dus duidelijk dat Asha Jefferies wel heel mooie nummers maakt die baden in een soort van openheid waar we graag in gaan liggen. Dat ze dan ook nog een cover van Chappell Roans “My Kink Is Karma” in het geheel gooide, toonde aan dat haar nummers niet hetzelfde popgehalte hebben als die ster, maar dat ze het wel aankan om daar mee weg te komen. Het leek er zelfs even op alsof het nummer van haar was, want ze maakte zich volledig eigen door er ook iets meer intimiteit in te steken.
Uiteindelijk werd bij “Brand New Bitch” nog eens het speelse van de band in de verf gezet. Een cowboyhoed werd doorgegeven aan de bandleden die dan telkens een solo op hun instrument moesten spelen terwijl de anderen toekeken. Het oprechte enthousiasme nadien en de dikke knuffel na het aanstekelijke indierocknummer spraken boekdelen. Asha Jefferies liet dus een zeer fijne indruk na in de Witloof Bar van de Botanique vooral door zichzelf te zijn en hele mooie liedjes te spelen die we vol aandacht konden beluisteren. Dat er niet al te veel volk stond, lieten ze niet aan hun hart komen, want er werd nog steeds genoeg interactie voorzien alsof we in haar woonkamer stonden.
Setlist:
Crybaby
Keep My Shit Together
Stranger
Baby Don’t Fight It
Cruise Control
Spinning
Tank Tops
My Kink Is Karma (Chappell Roan cover)
Brand New Bitch
