Tegenwoordig wordt al van een comeback gesproken als een band twee jaar lang geen nieuwe nummers uitbrengt. Dat is klein bier voor de mannen van Karate. Hun laatste, volwaardige wapenfeiten dateren van 2005. De terugkeer van de groep is daarenboven gesluierd in mysterie. Wie het tourschema van de band zoekt, mag stevig puzzelen op basis van de summiere informatie die op het wereldwijde web voorhanden is. Dat de groep echter van de 4AD in Diksmuide houdt, is een zekerheid. Karate huldigde het nieuwe gebouw in en stond vanavond voor de derde keer op haar planken.

Karate trekt voor deze nieuwe tour niet rond met een vast voorprogramma. Zo krijgt Siem Reap in Genk de eer om de avond te openen en was het gisterenavond de beurt aan VENTILATEUR. Het zou al te eenvoudig zijn om de Bruggelingen te herleiden tot een jazztrio. De ene keer blinkt de groep uit in ingetogen dromerij om dan bij een volgend nummer met het nodige baswerk alles dicht te betonneren. In Diksmuide bevestigden nummers als “Asatsuyu” en “Nectar” wat we eigenlijk op plaat al hoorden: hun laatste worp is hun beste.

Een half uur later trok Karate zijn show geruisloos op gang. Het drietal stond haar instrumenten nog af te stemmen of “Bass Sounds” was al gestart. We vragen ons af wanneer de laatste, jonge fan doorhad dat hij niet langer naar de soundcheck stond te kijken. Karate heeft de voorbije, stille jaren echter niet aan strakheid moeten inboeten. Als een sneltrein stoomde de groep door naar de eerste herkenningskreten die “There Are Ghosts” inleidden. Dat Karate op scherp stond, werd het mooist geïllustreerd door drummer Gavin McCarthy die zich in een permanente kramp leek te bevinden.

Karate is het soort groep die vele genres overspant alsof het slechts tintenverschillen betreft. “Diazapam” gierde stevig rechtdoor, waar “First Release” een meer groovy geluid liet horen. Het bindmiddel in dit universum dat best breed is, is de verhalende stem van Geoff Farina. Niemand durft beweren dat de man niet kan zingen, maar eigenlijk staat hij als frontman onafgebroken verhalen te declameren aan zijn publiek.

Hoogtepunten kiezen is moeilijk in een set die uitblonk in constante kwaliteit. “Water” greep het publiek naar de keel in alle reddeloosheid die het nummer oproept. “Sever” volstond dan weer om de frustraties van de afgelopen werkweek uit te spuwen. Niets was echter mooier dan wat zich voor en tijdens de bisronde afspeelde. Voor de andere bandleden weer opkwamen, knuffelde Jeff Goddard zijn meegekomen zoon erg lang en innig aan de andere kant van het podium.

En dan moest de groep nog beginnen aan haar erfgoedwandeling. “This Day Next Year” is zowel tekstueel als instrumentaal een monument. Het balt verdriet, een zwarte hond die die verdomde slaapkamer niet meer wil verlaten en het afbrokkelende geloof in beterschap. Hoe heerlijk is het temidden een publiek te staan dat het kolossale gewicht van zo’n nummer als een sloopkogel collectief voelde binnenrammen. Minutenlang vroeg de voltallige zaal om een extra bisronde en toen dat afgewezen werd, smeekten ze om gewoon nog eens hetzelfde nummer een tweede keer te horen.

De jonge generaties heeft Karate niet naar Diksmuide kunnen lokken. De ogen van het publiek stonden vermoeid van de helse werkweek en de terugwijkende haarlijnen vielen ook niet te tellen. Het boeit allemaal niet. Karate nam een volgelopen zaal trouwe fans mee naar haar gloriedagen. Deze zomer staat de groep zowaar ook op het Primavera Sound Festival. Wie weet waar het schip binnen enkele jaren weer strandt, zolang het maar weer in Diksmuide is, nog net de Noordzeelucht proevend.

Setlist:

Bass Sounds
If You Can Hold Your Breath
There Are Ghosts
Gasoline
Diazapam
Small Fires
First Release
Original Spies
Water
Operation: Sand
Sever
Today Or Tomorrow

This Day Next Year
—