Is het niet de droom van elke jonge puber om samen met enkele schoolvrienden een bandje op te richten en daarmee de hele wereld rond te reizen? Enkele ex-jazzstudenten van de University of Auckland zijn goed op weg om deze droom waar te maken met hun band: The Beths. De Nieuw-Zeelanders worden vooral in hun thuisland, evenals in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk gezien als een van de meest beloftevolle gitaarpopbands van het moment. We overdrijven zeker niet wanneer we zeggen dat ze daar reikhalzend uitkijken naar de komst van hun derde langspeler Expert in a Dying Field.
In 2018 kwam de eerste volwaardige lp uit en die kreeg de naam Future Me Hates Me. “Happy Unhappy”, een van de nummers uit dit album, werd die nazomer in Rolling Stone uitgeroepen tot ‘song of the summer’. Dit leverde de vierkoppige band onder meer een plaatsje op in het voorprogramma van Death Cab for Cutie tijdens diens tournee door Europa en het Verenigd Koninkrijk. Nadat drummer Ivan Luketina-Johnston vervangen werd door Tristan Deck, bracht The Beths Jump Rope Gazers uit. Uit het album dat hierop zou volgen, konden we reeds drie singles horen en deze waren zonder meer veelbelovend.
Een van de grootste sterktes van The Beths is de stem van zangeres en tekstschrijfster Elisabeth Stokes. En ook in dit album Expert in a Dying Field wordt deze kaart meermaals getrokken. Het lijkt soms wel of de klanken Stokes’ keel verlaten via een ritje op de Speedy Bob: omhoog en omlaag, van links naar rechts en dat zonder ook maar één keer uit de bocht te vliegen. De zangeres wordt geregeld ondersteund door de rest van de band als backingvocals, nog zo’n eigenschap van de Nieuw-Zeelanders die hun muziek onderscheidt van andere indierockers. In “I Want to Listen” maakt die meerstemmigheid ons zelfs heel even nostalgisch naar een tijd waar enkele surfende Beach Boys de grootste popartiesten van het moment waren.
Titeltrack en tevens het eerste nummer op de plaat “Expert in a Dying Field” is meteen een binnenkomer. Een fijne gitaarriff plaveit het pad alvorens Elisabeth haar stem laat weergalmen. Het nummer gaat erover dat op een bepaald moment wanneer je een vriend of geliefde heel erg goed kent, je een expert bent geworden in die persoon. Wat doe je echter met al die vergaarde expertise wanneer die relatie stukloopt? Oh ja, hadden we al meegegeven dat de poëzie uit te pen van de frontzangeres nog een van die sterktes was?
De plaat gaat van het wat meer uptempo “Silence Is Golden”, dat niet vies is van wat gitaren, naar songs die zich meer in de wereld van de indiepop begeven als “Best Left”. Dat laatste heeft trouwens een erg opzwepend refrein dat zich heel goed aanbiedt om mee te scanderen tijdens liveshows. Ook het energieke “I Told You That I Was Afraid” kan zich ontpoppen tot zo’n meezingmomentje. Jammer genoeg weten niet alle songs zich weliswaar te onderscheiden van de meer alledaagse indierock. Zo hebben we bijvoorbeeld “Change In The Weather”, dat een beetje haar op de tanden mist en ook “A Passing Rain” mist net dat beetje X-factor om Expert in a Dying Field te kunnen bombarderen tot een meesterwerk.
Expert in a Dying Field is hoe dan ook een heerlijke nazomerplaat geworden, waarbij The Beths zijn sterktes goed kent en weet uit te spelen. Voorlopig heeft The Beths enkel shows gepland in Australië, Nieuw-Zeeland, Canada en de Verenigde Staten. Als we nu eens in grote getalen zouden beginnen luisteren naar deze fijne gitaarmuziek, dan zou de band misschien wel eens een oceaantje willen oversteken om enkele shows in Europa te komen spelen. Zullen we dat afspreken?
Facebook / Instagram / Website
Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.
