InstagramLiveRecensies

Selah Sue, Ronnie Flex, TheColorGrey, Lil Kleine, Meskerem Mees & Sam De Nef @ Werchter Parklife: Bijna volwaardige festivaldag

© CPU – Toon Miermans

De eindmeet is nabij voor Werchter Parklife. Na een maand vol concerten kan de weide vanaf volgende week weer herstellen en keert de stilte terug voor de buurtbewoners. Doordat het weer roet in het eten gooide bij het concert van Ronnie Flex en Lil Kleine, werden beide artiesten toegevoegd aan de line-up, waardoor we een bijna volwaardige festivaldag voorgeschoteld kregen. De weergoden leken aanvankelijk nog een spelletje te spelen, maar uiteindelijk paste het wisselvallige weer perfect bij het verloop van de dag.

Sam De Nef mocht met zijn oprechte folknummers de aftrap geven van een lange dag, en dat verliep ondanks de muzikaal zeer puike prestatie toch moeizaam. Met mondjesmaat werd het veld gevuld, waardoor de muziek een beetje in de leegte leek op te gaan. Toch wist De Nef indruk op ons te maken met zijn doorleefde geluid vol nostalgie à la Cohen, Dylan en Buckley. In sneltempo gaf hij dan ook een visitekaartje af van zijn debuutplaat Lonely Day, Crowded Year, die eerder dit jaar verscheen. Afsluiten deed de singer-songwriter met een cover van “Rozane” van Wim De Craene, die helaas niet helemaal wist te overtuigen en ons dus met een dubbel gevoel achterliet. Al bij al deed De Nef het bijzonder goed ondanks de moeilijke plaats die hij kreeg in de programmatie.

Even later werd de fakkel doorgegeven aan Humo’s Rock Rally-winnares Meskerem Mees. Die wist ons te vertellen dat ze tijdens de laatste editie van Rock Werchter nog als security werkte op het festival. Zo zie je maar dat het snel kan gaan, want inmiddels kent iedereen haar “Joe” wel, waarmee we een eerste moment van interactie tussen artiest en publiek kregen. Na een paar nummers leken we echter wel het beste gehoord te hebben, want de lange pauzes tussendoor haalden het tempo helemaal uit de set. Een tweede gitaar zou geen overbodige luxe zijn, want muzikaal zit het allemaal wel goed in elkaar en ook het publiek kan de intieme, rustige songs wel smaken.

© Toon Miermans

Door de samengevoegde line-up kregen we een rare tweedeling in het publiek, waardoor we nooit een volledige wei in extase konden zien. Grofweg konden we die wei verdelen in minder- en meerderjarig, oftewel het publiek van Lil Kleine en Ronnie Flex en dat van de andere artiesten. Wanneer de omstreden Lil Kleine te laat het podium op klom, hoorden we voor het eerst de klanken die uit tienerkelen komen. Hoe hard we ook ons best deden, het leek onmogelijk om hier ook maar iets positiefs in te zien. De weinig boeiende show bestond uit een dj en Lil Kleine die van links naar rechts liep en af en toe een paar woorden van zijn nummers door de microfoon brulde. Vervolgens testte hij ook even hoeveel decibels er door de boxen gepompt konden worden en liet hij op iets te regelmatige basis weten dat we in België waren. ‘Vals zingen mag en uit de maat dansen ook’, klonk het, al weten we niet goed of dat op het publiek bedoeld was, of eerder een manier om zijn eigen gedrag goed te praten. Alsof dat alles nog niet erg genoeg was, bracht hij ook nog eens een afgrijselijke versie van “Zij Gelooft In Mij”.

Onze hoop was gevestigd op TheColorGrey om het geheel weer even naar de positieve kant van de balans te tillen. Dat de rapper zich live liet bijstaan door een liveband zorgde voor een serieuze meerwaarde. De zomerse liedjes werden goed onthaald door het publiek, maar halverwege de set begon alles wat te veel op elkaar te lijken, waardoor ook hier onze aandacht eerder afdwaalde naar de bezoekers die inmiddels hun alcoholtolerantie serieus op de proef hadden gesteld. Toch slaagde TheColorGrey in de moeilijke taak om de schade van Lil Kleine wat in te perken en ook het iets volwassenere publiek mee te krijgen met zijn frisse songs.

© Toon Miermans

Waar het Lil Kleine ontbrak aan performance, maakt Ronnie Flex dat ruimschoots goed. De man leek vanaf het begin te genieten van het podium en dat enthousiasme legde hem geen windeieren. Al gauw danste het publiek mee op hits als “Fan”, “Energie” en “Blijf Bij Mij” die hij voor de gelegenheid alleen bracht, want zowel Famke Louise als Maan waren in de verste verte niet te bespeuren. Op zijn cover van “Omarm me” schoot de sympathiek ogende Ronnie toch net tekort, maar dat vergeven we hem uiteindelijk wel. De heupjes werden losgeschud en even leken we te vergeten dat we nog steeds op een eilandje stonden met onze bubbel. In een dynamische set van een uurtje toonde de Nederlander dat hij nog steeds weet hoe hij een publiek in de hand moet houden. Een zeer verdienstelijke prestatie voor iemand die ons toevertrouwt dat hij al bijna twee jaar niet meer op een podium heeft gestaan.

De ster van de avond was natuurlijk Selah Sue en we zouden liegen als we de enige waren op het terrein die hier al urenlang op zat te wachten. De Leuvense zangeres speelde zowaar een thuismatch en daar leek ze zelf bijzonder blij om. We hebben haar de afgelopen tijd een beetje moeten missen, maar toen was er opeens “Free Fall“, een ietwat duister en jazzy nummer waarmee Sanne Putseys zichzelf onmiddellijk weer op de muzikale kaart van België en misschien wel ver daarbuiten zette. Dat we hier met een artieste van wereldklasse te maken hebben, werd al snel duidelijk. Het tweeluik bestaande uit “Alone” en “Together” vormde een eerste hoogtepunt in een set die ons geen moment losliet.

© CPU – Toon Miermans

Een stem als die van Selah Sue herken je uit duizenden en ze is dan ook meteen haar grootste troef. De eens zo milde Leuvense trok een andere kaart in “Karma”, een nieuwe song over clowns aan de macht die zo blijkt behoorlijk wat frustratie bovenhalen. Een andere bron van frustratie was het gebrek aan bevestiging en aanmoediging in de voorbije maanden. Daarover schreef ze het nummer “Hurray”, dat bovendien ook nog eens de volgende single belooft te worden. Een sterk nummer waarop Putseys muzikaal dicht bij zichzelf blijft. Ruim een uur toonde Selah Sue al haar kleuren en die leken nog meer te stralen dan ooit tevoren. De boeiende set die ons deed dromen van het echte leven zonder begrenzingen kwam te snel tot een eind, maar gelukkig verscheen de zangeres nog eens ten tonele met het bijzondere verzoek dat het publiek mocht beslissen over de bisronde. We keerden even tien jaar terug in de tijd met een ingetogen, maar zeer overtuigende versie van “Raggamuffin” gevolgd door “This World”, waarvoor de gloednieuwe band toch nog een keer het podium op geroepen werd.

De wisselvallige, maar vooral te lange dag van Werchter Parklife eindigde gelukkig met een groot en kleurrijk feest bij Selah Sue. We waren getuige van een ijzersterke set die we in onze dromen nog een paar keer zullen afspelen. De keuze om de populaire Nederhop samen te voegen met eerder zachte, zeer muzikale en in het geval van Selah Sue ronduit avontuurlijke acts, is er een die we nog steeds niet helemaal begrijpen. Iets om over na te denken in de toekomst, al hopen we dat we volgend jaar de Werchterweide weer met duizenden onveilig kunnen maken. Arm in arm, met een pintje in de hand, want zo hoort het eigenlijk toch gewoon?

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

Dit vind je misschien ook leuk:
Nieuwe singlesOude Bekenden

Nieuwe single Meskerem Mees - "The Writer"

Slechts 22 jaar is Meskerem Mees en ze behoort nu al tot grote talenten van ons land. Na haar overwinningen in muziekconcours…
InstagramLiveRecensies

Bruis Maastricht (Dag 3): Alles komt altijd goed

Voor de derde en laatste keer dit jaar zakten we gisteren af naar Maastricht, waar Bruis aan zijn slotdag toe was. De…
Nieuwe singlesOude Bekenden

Nieuwe single Selah Sue - "Hurray" (feat. TOBi)

Selah Sue, ofwel Sanne Putseys, heeft al lang geen introductie meer nodig. Na een periode waarin vooral het privéleven van de zangeres…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.