© Daniil Lavrovski
Bat Eyes is een Belgisch indiekwartet dat nog maar vrij recentelijk is opgericht, al voel je wel dat er een zekere volwassenheid en geoefendheid achter de muziek schuilt. Frontman Koen Wijnant – die we ook kennen van Arquettes – besloot in 2019 enkele demo’s op te nemen en voilà, Bat Eyes was een feit. Na de eerste singles en een passage op Humo’s Rock Rally mag het duidelijk wezen dat de band een duidelijke richting uit wil: ons per direct terug teleporteren naar het gitaargeweld van de jaren 90.
Ook op “Belly” gaat de band door op dit elan. Aanvankelijk zijn we vooral geïntrigeerd door de mengelmoes van zang, gitaar en reverb. Wanneer de strofe echter voor een tweede keer wordt ingezet, dit keer met een leuke bassriff en relaxte drums, ben je wel snel mee met het verhaal. In se is het ook enorm meezingbaar, maar de vele zangeffecten – die wel degelijk een meerwaarde hebben – maken het geheel wat onverstaanbaar. Geen toegankelijk rockanthem dus, maar in een andere context misschien wel. Bij het refrein wordt er door de band naar “Bone Machine” van Pixies verwezen als inspiratiebron. Hadden ze dit zelf niet gemeld, dan hadden wij het waarschijnlijk uit ons eigen gedaan, want de raakpunten zijn talrijk aanwezig. Enorm herkenbaar, maar toch met een eigen touch. Naar het einde toe valt alles zo goed als stil, om dan toch nog eens loeihard uit te halen, onder het motto: waarom in godsnaam niet?
Een nostalgische coverfoto voor de single zoals in “Loria”, “You’re the Breeze” en “Saving Up” is er deze keer niet. Wel is er een heel charmante videoclip die perfect aansluit bij de sfeer van het nummer. Die muziek van Bat Eyes, dat zit wel snor. Werk gerust verder aan dat debuutalbum, en dan spreken we eens af op een festivalletje deze zomer. Of in een klein, donker café vol alternatievelingen, dat kan ook natuurlijk.
