AlbumsRecensies

Play Dead – Skint (★★★★): Jonge punkers die het begrepen hebben

Het zou zomaar een handleiding kunnen zijn: ‘een band starten voor dummy’s’. Vaak is je allereerste band een samenraapsel van een aantal muzikanten die je ergens op de middelbare school tegenkwam en met wat geluk vond je dan nog wat gelijkgestemden die dezelfde muziekstijl verafgoodden. Het is het verhaal van vele bands en in de loop der decennia was het een beproefd recept. In een band zitten betekent ook veel tijd met elkaar spenderen en dat is natuurlijk makkelijker met vrienden. Laat punk(rock) nu toch wel een genre zijn dat niet bijster veel muzikaal talent vraagt, maar het vooral moet hebben van samenhorigheid, de juiste energie en rebellie. Dat zijn de ideale ingrediënten om een band te starten op jonge leeftijd. En zo zal het levensverhaal van PLAY DEAD ook wel ongeveer gelopen zijn.

Want PLAY DEAD is gevormd op de schoolpleinen en in de tienerkamers van Herne Hill in Zuidoost-Londen. Ze bestoken ons met een stukje messcherpe realiteit wanneer ze zingen over verveling en apathie bij jongeren, seks in het park en recreatief drugsgebruik. Een hele boterham, maar toch is het dagelijkse kost voor een band uit Londen, en dit allemaal door jongeren van generatie Z. Ze werden begeleid door de Wonk Unit, een punkband uit de UK en laten Britse invloeden zoals The Clash en Sham 69 horen, maar kozen wel duidelijk voor een eigen, moderne versie. Natuurlijk is Engeland de bakermat van de punk, maar toch is de punkrock van daar anders dan die van het Amerikaanse broertje. Door het Engelse accent klinkt het vaak wat lomer, vettiger en minder strak. Dat is ook hier zo, maar het is wel een heerlijk plaatje geworden.

De jonge wolven laten met vijf nummers horen dat ze een quasi perfecte link legden tussen de oude punk uit Engeland en die van nu. De nummers zouden, mits een geluidstechnische downgrade, perfect passen in de jaren zeventig. Toch zorgden ze ervoor dat ze er niet enkel geluidstechnisch iets aan toevoegden, er is ook aan songwriting gewerkt op deze plaat. Het drie-akkoorden-principe van de punkrock zit er nog wel deels in, maar er is absoluut meer mee gedaan. De riff waar “Brockwell Park” mee opent, is een schoolvoorbeeld van hoe je een eenvoudige riff toch wat moeilijker kan maken, waardoor het nummer meteen extra vuur krijgt zonder aan de roots van punk te raken. Dat dit een van onze favorieten is, moet dan ook geen verrassing zijn.

Toch is het vaak een tegenstelling die deze plaat zo interessant maakt. Het lome, Engelse accent staat in schril contrast met de energie die Skint uitstraalt. “Shaun” begint ontzettend strak en schakelt daarna over naar een sloom onderonsje tussen de twee zangers. Het refrein klinkt dan weer vlot en zo krijg je een constante wisselwerking tussen deze goed gebrachte stemmingswisselingen. De titeltrack “Skint” is een typisch punkrocknummer, maar ook daar is de tegenstelling aanwezig. Zo word je op een dikke minuut heen en weer geslingerd tussen een rustiger meezingertje en een stevige brok energie. In het laatste nummer “The Drip” wagen ze zich aan een langere song waar ruimte wordt gelaten voor wat traagheid en dan blijkt de ‘Engelse’ invloed nog groter dan voorheen.

PLAY DEAD is zo’n band die je eerst in een kelder of garage moet zien om de echte waarde ervan te begrijpen. De Londense, rauwe energie kan je enkel en alleen maar ervaren door zo’n band live te zien. Deze plaatjes doen ons hunkeren naar zweterige, opeengepakte lichamen en naar biertjes die tijdens het bewegen over iedereen heen worden gemorst. Wat een heerlijke tijden waren dat, we hopen dat ze snel mogen terugkomen. De hunkering komt er met deze muziek alvast en laat dat een referentie zijn. Om te eindigen mogen we deze vijf nummers de soundtrack noemen van een jonge generatie punkers. Skint is uitgebracht op 26 maart 2021 via Blitzcat Records.

Instagram

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

Dit vind je misschien ook leuk:
Nieuwe singlesOude Bekenden

Nieuwe single Descendents - "Baby Doncha Know"

De orginele punk-rage uit de jaren zeventig en tachtig heeft ongeveer even lang geduurd als deze coronapandemie, en toch blijft het nalatenschap…
FeaturesInterviewsUitgelichtWedstrijden

Interview Ashnikko: ‘Wanneer ik een liedje schrijf, voel ik me zo high als een garnaal’

Drie maanden geleden bracht singer-songwriter Ashton Nicole Casey, die de artiestennaam Ashnikko draagt, haar eerste mixtape DEMIDEVIL uit met enkele weken terug…
Nieuwe singlesOntdekkingen van "Den Beir"

Nieuwe single Pandamic - "Bus"

Pandamic (niet ‘pandemic’ gelukkig, want daar hebben we even genoeg van) voelt aan als een feestje in de Verenigde Staten in het…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.